காமஸ்வரங்கள்

"நித்யா, இன்னைக்கு உனக்கு என்னாச்சி. கல்யானி பாடுறச்சே சுதி சுத்திண்டு போகுது. உடம்பு எதுனாச்சும் சரியில்லையா" என்று என் கணவர் ரெஸ்ட் ரூமில் குடைந்து கொண்டிருந்தார். என்னால் அவருக்கு நேரடியாக பதில் சொல்ல முடியாத நிலை.

"அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லை. லேசா தலைவலி" என்று கண்ணை மூடிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தேன்.  

"ரெண்டு மூனு கச்சேரியா நானும் பார்த்துண்டே வரேன் நித்யா. அடிக்கடி நோக்கு கன்ஸெண்ட்ரேஷன் மிஸ் ஆகறது. இப்பவே எல்லாரும் முனுமுனுக்க ஆரம்பிச்சிட்டா. இப்டியே போயிண்டிருந்தா இருக்கிற சான்ஸும் போயிடும். ஒரு காரியம் பண்ணலாம். அடுத்த பத்து நாளைக்கு கச்சேரி எதுவும் இல்லை. எங்காச்சும் போய் ரெஸ்ட் எடுத்துண்டு வா. இங்க உள்ள காரியம் எல்லாத்தையும் நான் பார்த்துக்கிறேன்" என்று விடாமல் பேசிக்கொண்டே வந்தாலும் என் மனம் அதையெல்லாம் காதில் வாங்கும் நிலையில் இல்லை.  

"தொன தொனன்னு பேசிண்டிருக்காம கொஞ்சம் சும்மா இருக்கேளா!" என்று முனுமுனுக்க அவர் வெளியே போய்விட்டார்.

அரை மணி நேரம் கழித்து கச்சேரி முடிந்து சபா காலியாகிக்கொண்டிருக்க மீண்டும் வந்தார்.

"புறப்படலாம். உன்னைப் பார்க்கனும்னு ஒருத்தர் காத்துண்டு இருக்கார்." என்று சொல்லிக்கொண்டே மஞ்சப்பையை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறினார்.  

'இந்த ரசிகர்களுக்கு நம்முடைய பிரச்சினைகள் தெரியாது. கொஞ்சம் முகம் சுழிச்சாக்கூட பத்திரிக்கையில் பெரிசா எழுதிடுவாங்க' வேறு வழியில்லாமல் வராண்டாவில் நடந்தேன். என் கணவருடன் பேசிக்கொண்டு நின்ற அவனைப் பார்த்ததும் இதயம் ஒரு சில வினாடி வேகமாக துடித்தது. 'இவன் ஏன் இங்கே நிற்கிறான். ஒரு வேளை இவன் தான் அந்த ரசிகனோ!' அவர்களை நெருங்க நெருங்க என் கால்கள் ஒத்துழைக்க மறுத்து பின்ன ஆரம்பித்தது.  

நூற்றுக்கனக்கான மக்கள் முன்பு கச்சேரி செய்யும் எனக்கு இவனைப் பார்த்ததும் ஏன் உடம்பெல்லாம் நடுங்குகிறது. இது பயமல்ல என்பது எனக்கும் தெரியும். ஆனாலுன் அவனைக் கண்டாலே என் உடலில் இனம் புரியாத உணர்ச்சிகள் ஏன் வருகிறது என்று புரியாமல் அவர்கள் முன்னால் நின்றேன். இத்தனை நாளும் தூரத்திலிருந்து என்னை இம்சித்தவன் இப்போது எனக்கு சில அங்குளங்கள் முன்னால் நின்றுகொண்டிருக்கிறான்.

"வணக்கம் மேடம்" என்று கை கூப்பினான்.

அவன் என்னைப் பார்த்த பார்வையில் ஆயிரம் ஆயிரமாயிரம் அம்புகள் துளைப்பது போல இருந்தது. பதிலுக்கு வணக்கம் சொல்லி கூப்பிய என் கைகளில் லேசான நடுக்கம்.  

"சங்கீத கலாராணிக்கு என்னுடைய சின்ன பரிசு" என்று கையிலிருந்த ஒரு பட்டுச் சால்வையை என்னிடம் நீட்டினான்.

ஏன் கையில் கொடுக்கிறான். 'மேலே போடலாமே' என்று என்னுள் எதிர்பார்ப்பு வர வாங்காமல் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

"ஏன் கையில கொடுக்கிறேள். உங்களை விட மூத்தவா. உங்க கையாலேயே போர்த்துங்கோ!" என்று என் எண்னங்களுக்கு ஒலி வடிவம் கொடுத்தார் என் கணவர்.  

சால்வையை விரிக்கும் முன்பே தலை குனிந்தேன். மயிலறாகால் வருடியது போல மென்மையான பட்டுச் சால்வை என்னை வருடியது. அவனுடைய விரல்கள் என் கழுத்திலும் கன்னத்திலும் லேசாக உரசிவிட மயங்கிவிழும் நிலைக்கே போய்விட்டேன். உடல் தள்ளாடியாது. அவன்மேல் விழுந்துவிடாமலிருக்க என் கணவரைப் பிடித்துக்கொண்டேன்.

"என்னாச்சி மேடம்" என்று கேட்ட அவன் பார்வையில் இருந்த பரிதவிப்பை என்னால் உணரமுடிந்தது.

"என்னன்னு தெரியலை. கொஞ்ச நாளாவே ஏதோ டிஸ்ட்ரபன்ஸாவே இருக்கா. கண்ட்டினுவா கச்சேரி பண்ணிண்டு இருக்காளோன்னோ! ரெஸ்ட் எடுத்தாச் சரியாப் போயிடும்" என்று என்று என் கணவரே பதில் சொன்னார்.

"ஓக்கே. மேடம் நாம இன்னொரு நாள் சந்திக்கலாம். பார்த்துக்கங்க ஸார்" என்று மீண்டும் கை கூப்பியவனுக்கு பார்வையாலேயே விடை கொடுக்க எங்களை விட்டு அகன்றான்.

மெல்ல நடந்து காருக்குப் போனேன். ஒரு முறை திரும்பிப் பார்க்க அவனும் என்னையே பார்த்துக்கொண்டு நின்றான். சட்டென்று என்னுடைய செயலை நினைத்து வெட்கப்பட்டு பார்வையைத் திருப்பிக்கொண்டேன். அமைதியாக கார் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

இவனை நான் இரண்டு மூன்று மாதங்களாகத்தான் பார்க்கிறேன். என்னுடைய எல்லா கச்சேயிரியிலும் முதல் ஆளாக வந்துவிடுகிறான். முன் வரிசையில் அமர்ந்து சரிகமபதநீ என்று புரியாத பாஷையில் நான் பாடும் ராகங்களை ரசிக்கிறான். மேடையில் அமரும் போது என் மீது விழும் அவனது பார்வை நான் எழும் வரை விலகுவதில்லை. என்னுடைய நேரம் முடிந்ததும் எழுந்து போய் விடுகிறான். இவன் சங்கீத ரசிகனா! இல்லை என்னுடைய ரசிகனா! என்று பல நாட்களாகவே எனக்கு குழப்பம்.  

34 வயதாகிவிட்ட என்னை சிறு வயதாக தோன்றும் இவன் ரசிக்க காரணமில்லை. ஆனால், என்னை விட நன்றாகப் பாடும் கலைஞர்களில் சங்கீதத்தை ஏன் கேட்பதில்லை என்று என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.

ஆரம்பத்தில் எனக்கு அவன் ஒரு பொருட்டாகத் தோன்றாவிட்டாலும் கடந்து இரண்டு மூன்று கச்சேரிகளில் என் பார்வை அவன் மீது பதிவதை என்னால் கட்டுப் படுத்தமுடியவில்லை. இளைஞனுக்கு இருக்கவேண்டிய முன்னாலும் பின்னாலும் கிழிந்த ஜீன்ஸ், டி-சர்ட், துரு துருத்த பார்வை! இப்படி எந்த வித அடையாளமும் இல்லாமல், ஆர்பாட்டமில்லாத அவனது அமைதி. எதிரேயிருப்பவர்களை மயக்கிவிடும் ஆழமான பார்வை. அரும்பு மீசையுடன் அழகான முகம். இதெல்லாம் சேர்ந்து என்னை சலனப் படுத்த ஆரம்பித்தது.

இவனைப் பெற்றவர்கள் புன்னியம் செய்திருப்பார்கள். இவனுக்கு மனைவியாகப் போகிறவள் உலகத்திலேயே பெரிய அதிர்ஷ்டசாலியாகத் தான் இருப்பாள். பாடும் போது என் எண்ணமெல்லாம் இப்படி சுழல ஆரம்பித்ததால் என் சுதியும் மாற ஆரம்பித்துவிட்டது. எத்தனையோ முயன்றும் அவனைப் பார்க்காமல் இருக்க என்னால் முடியவில்லை. ஏன்? ஏன்? ஏன்? என் கேள்விகளுக்கு விடை மட்டும் தெரியாமல் தவிக்கிறேன்.  

"நித்யா. இப்ப வந்துட்டு போறானே அந்த அம்பி யாருன்னு தெரியுமா" என்று என் மௌனத்தைக் கலைத்தார் என் கணவர்.  

அவனை அல்லமால் வேறு எதாவது விசயம் பேசியிருந்தால் அங்கேயே அவரைக் கடித்து தின்றிருப்பேன். அவனைப் பற்றி பேசியதும் எனக்கு ஆர்வம் அதிகமாக "எனக்கு தெரியலைண்ணா!" என்று சாந்தமாகவே பதில் சொன்னேன்.

"போன வருசம் செத்துப் போனாரே கோதண்டராமன். அவரோட புள்ளையாண்டான் தான் இவன். பேரு ராஜ சேகர். 22 வயசுலேயே அப்பாவோட பிஸினஸ் எல்லாத்தையும் இவன் பொறுப்பா பார்த்துண்டிருக்கான். உன் கச்சேரின்னா 50 டிக்கட் இவன் மட்டுமே வாங்கிடுறான் தெரியுமோ. அப்பாவைப் போலவே பிள்ளையும் சங்கீதப் பிரியன்" என்று சிலாகித்தார்.

கோதண்டராமன் பெரிய சங்கீதப் பிரியர். அவரால் வளர்ந்த கலைஞர்களில் நானும் ஒருத்தி. அவருடைய பிள்ளை என்றதும் எனக்கு அவனிடம் ஈர்ப்பு அதிகமாகியது. அதன் பின் எதுவும் பேசாமல் மௌனமாக வீட்டை அடைந்தோம். என்னுடைய கணவருக்கு பெரிதாக வேலை வெட்டி எதுவும் இல்லை. பூர்வீக சொத்து இருப்பதால் அதை வைத்து காலம் ஓட்டுகிறார். அத்தோடு என் கச்சேரிகளைப் பார்த்துக்கொள்ளும் வேலையும் அவரே செய்கிறார்.  

சிறு வயது முதலே சங்கீதம் சங்கீதம் என்று என் வாழ்கையே சங்கீதமாகிப் போனது. அரங்கேற்றம் ஆனதும் எனக்கு வந்த வாய்ப்புகள் என் கர்வத்தையும் சேர்த்து அதிகமாக்க முழுக்க முழுக்க அதிலேயே என்னை மூழ்கடித்துக்கொண்டேன். ஏதோ பேருக்கு ஒரு கல்யாணம். அதானல் விளைந்த ஒரு குழந்தை. அதுவும் இப்போது ஊட்டி கான்வெண்டில் ஹாஸ்டலில் படிக்கிறது. இப்படி சொந்த வாழ்க்கையில் எந்த பிணைப்பும் இல்லாமலேயே, சமூகத்திலும் ஒட்டாமல் சங்கீதம் மட்டுமே வாழ்க்கையாக 16 வருடங்கள் ஓடிவிட்டன.  

இன்று அவன் சால்வையைப் போட்டபோது ஏற்பட்ட ஸ்பரிசத்தில் என் சங்கீத நரம்புகளின் சுதி குறைந்து காம நரம்புகள் முறுக்கேறுவதை உணர்ந்தேன். இப்போது என்னைப் போர்த்திக்கொண்டிருக்கும் பட்டுத்துணியை மெல்லத் தடவினேன். அவனே என்னை தழுவிக்கொண்டிருப்பது போல உடலில் மெல்லிய உஷ்ணம்.  

எனக்கும் என் கணவருக்குமிடையில் செக்ஸ் என்பது ஒரு சம்பிரதாயம் மட்டுமே. அதிலிருக்கும் சுகத்தை நான் தெரிந்துகொண்டேனா என்று எனக்கே தெரியாது. ஆனால் அதனால் எனக்கு எந்த பிரச்சினையோ! ஏக்கமோ வந்ததில்லை!. ஆனால் இந்த ராஜ் என்னை ஏன் சலனப்படுத்துகிறான் என்று புரியாததால் என் அமைதி குலைந்து போய்விட்டது. அறைக்குள் நுழைந்து கதவைச் சாத்திவிட்டு பட்டுப்புடவையை அவிழ்த்து மடித்து ஹாங்கரில் மாட்டினேன்.  

ஆளுயர நிலைக்கண்ணாடியில் பாவாடை ஜாக்கெட்டில் என் பிம்பம் எனக்கே புதுமையாகத் தெரிந்தது. 38 ஸைசில் முலைகள் புடைத்துக்கொண்டிருக்க, ஆழமான தொப்புள், இடுப்பில் விழுந்துவிட்ட ஒற்றை மடிப்பும் அதற்கு கீழே இறங்கும் பருத்த தொடைகள். இந்த வயதிலும் நான் அழகாக இருப்பதாகவே தோன்றியது. ஜாக்கெட்டில் ஒவ்வொரு ஊக்காக கண்ணாடியைப் பார்த்துக்கொண்டே கழட்டினேன். பிராவுக்குள் முலைகள் பிதுங்கிக்கொண்டிருந்தன. என் வயதில் எல்லாருக்கும் சரிந்து போயிருக்கவேண்டும். ஆனால் எனக்கு மட்டும் இன்னும் விடைப்பாகவே இருக்கிறது. பிராவையும் கழட்டினேன்.  

என்னை யாரோ உற்றுப் பார்ப்பது போல ஒரு உணர்வு. கதவைச் தாழிட்டேனா என்று சந்தேகம் அவன் போர்த்திய சால்வையை மேலே போட்டுக்கொண்டு தாழ்ப்பாளை பார்த்துவிட்டு வந்தேன். சால்வை என் வெற்றுடலைத் தழுவிக்கொண்டிருக்க மீண்டும் உடலில் உஷ்ணம். முலைக் காம்புகள் விறைப்பது போல இருந்தது. சால்வையோடு சேர்த்து முலையைத் தடவினேன். தொடையிடுக்கில் ஏதோ ஒரு விதமான நமைச்சல். ஏன் இந்த மாற்றம். இதுவரை என் குரலுக்கு என்ன வேண்டும் என்று தினமும் சிந்தித்தேனேயொழிய என் உடலுக்கு என்ன வேண்டும் என்று நினைத்ததில்லை. இப்போது எனக்கு ஏதோ தேவையாக இருந்தது. அது என்னெவென்று 
யோசித்தும் விடை ஏதும் கிடைக்கவில்லை.

சால்வையை மாராப்பு போல முலைகளின் மீது கட்டி இறுக்கினேன். இறுக்கம் தந்த அழுத்தம் சுகமாக இருந்தது. முலையை பலம் கொண்ட மட்டும் அழுத்த அழுத்த இதுவரை அனுபவிக்காத புது சுகம். இன்னொருவர் ஆளுமையின் தேவை எனக்கு புரிய ஆரம்பித்தது. அனிச்சையாக பாவாடை நாடாவை இழுத்துவிட தொடைகளில் பட்டுத்துணியின் ஸ்பரிசம் மேலும் கிளர்ச்சியைத் தந்தது. சே! என்ன இது இன்னொரு ஆம்படையான் போர்த்திய துணியைக் கட்டிக்கொண்டு என் மனம் ஏன் இப்படி அலைகிறது என்று ஒரு பக்கம் உறுத்தினாலும் உணர்ச்சிகள் எதையும் கேட்கும் நிலையில் இல்லை.

"நித்யா, நித்யா!" என்று அழைத்துக்கொண்டே என் கணவர் கதவைத் தட்டினார். பேண்ட்டி மட்டும் போட்டுக்கொண்டு சால்வை மாராப்புடன் கதவைத் திறந்தேன்.

"ட்ரஸ் மாத்திண்டு இருக்கியா. நான் கொஞ்சம் வெளிய போயிட்டு வரேன்." என்று சொல்லிவிட்டு அரை நிர்வாணத்துடன் நின்ற என்னை ஏறெடுத்துக்கூட பார்க்காமல் எதையோ தேடி எடுத்துக்கொண்டு போய்விட்டார். எனக்கு அவருடன் கூட வேண்டும் என்று ஆசை வந்தது. இத்தனை வருடம் ஆகியும் செக்ஸுக்கு நேரடியாக கட்டிய கணவனை அழைக்க என்னால் முடியவில்லை.  

இரவு வழக்கத்தை விட இரண்டு பெக் அதிகம் குடித்துவிட்டு சுருண்டு படுத்துக்கொண்டார். சங்கீதம் என் மனதில் லேசாக மறைந்து வேறு ஏதோ எண்ணங்கள் உயர்ந்து நின்றன. இரண்டு நாட்கள் ஒரு மாதிரியாக பொழுது போக சாதகம் கூட பண்ணவில்லை.  

"நித்யா! பெங்களூருக்கு டிக்கட் போட்டுடேன். நீ தங்குறதுக்கு ஹோட்டலும் ரெடி. என்னால வரமுடியாது. உன்கூட சாருமதி வருவா! உனக்கு தெரிஞ்ச ஊரு தானே. ஒரு வாரம் போய் நன்னா ரெஸ்ட் எடுத்துண்டு வா. ஹோட்டல் கூட கோதண்டராமன் புள்ளை தான் புக்கிங் பண்னிக்கொடுத்தான். ஈவினிங்க 5 மணிக்கு ஃப்ளைட். ரெடியாயிடு" என்று சொல்லி டிக்கெட்டை என் கையில் தினித்தார்.  

இந்தச் சூழலிலிருந்து கொஞ்சம் தள்ளியிருப்பதுவும் நல்லதாகவேப் பட்டது. நான் இல்லையென்றால் மூக்கு முட்ட குடிக்கலாம் என்பதாலேயே இவர் வரவில்லை என்று எனக்குத் தெரியும். அவருடைய அருகாமையின் அவசியத்தை நான் இதுவரை உணராததால் அவர் வராததைப் பற்றி எனக்கு கவலையும் இல்லை. பெங்களூரு எனக்கு  புதிதல்ல. அடிக்கடி கச்சேரிகளுக்கு சென்று வரும் இடம்தான் என்பதால் புறப்பட ஆயத்தமானேன். கடைசி நேரத்தில் சாருமதியின் வீட்டுக்கு தூரத்து உறவினர்கள் வந்துவிட்டதால் அவள் என்னுடன் வரமுடியாத சூழலில் தனியாகவே புறப்பட்டேன். நான் செல்வது யாருக்கும் தெரியவேண்டாம். அங்கேயும் ரசிகர்கள் சபா உறுப்பினர்கள் என்று தொல்லையாகப் போய்விடும் என்று என் கணவரிடம் சொல்லிவிட்டு ஃப்ளைட் ஏறினேன்.

சென்னையின் வெயிலுக்கு பெங்களூரின் குளிர் இதமாக இருந்தது. தாஜ் கேட்வேயில் ரூம் போட்டிருப்பாதாகச் சொல்லியிருந்தார். ஏர் போர்ட்டில் என்னை அழைத்துக்கொண்டு போக காத்திருந்தார்கள். ஹோட்டலை அடைந்து அறைக்குள் நுழையும் போது மதியம் 12 மணி. இவ்வளவு பெரிய ஹோட்டலில் எதற்கு அறை எடுத்தார். ஒரு வாரம் இங்கே தங்கினால் நாலு கச்சேரி பண்ணி சம்பாதிக்க வேண்டுமே என்று குழப்பத்துடன் என் கணவருக்கு போன் செய்தேன். 'கோதண்டராமன் புள்ளையாண்டான் தான் எல்லா ஏற்பாட்டையும் செய்தான்' என்று சொல்லி பிறகு பேசுவதாக போனை வைத்துவிட்டார்.

பிரயாண ஸ்தியில் மறந்து போயிருந்த அவனை மீண்டும் நினைவுபடுத்திவிட்டார். அவன் ஏன் இதெல்லாம் செய்கிறான். இத்தனை வருடத்துக்குப் பிறகு எனக்கு இப்படி ஒரு தீவிர ரசிகனா என்று ஆச்சரியம். அவன் என் குரலை மட்டும் ரசிக்கவில்லை. எனனிடம் வேறு ஏதோ எதிர்பார்க்கிறான். அது என்னவாக இருக்கும் என்று புரியவில்லை. மதியம் சாப்பிட்டுவிட்டு 4 மணிக்குமேல் சுடிதாருக்கு மேல் ஸ்வெட்டரை மாட்டிக்கொண்டு வெளியில் கிளம்பினேன்.  

பெட்டியில் அவன் போர்த்திய சால்வை என்னை உற்றுப் பார்ப்பது போல் இருந்தது. இதை ஏன் எடுத்துக்கொண்டு வந்தேன்! அதையும் எடுத்து மேலே போர்த்திக்கொண்டு அழகு பார்த்தேன். 'இதுவும் நன்றாகத்தான் இருக்கு!' அறைப்பூட்டிவிட்டு சாலையில் இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.  

சில்லென்ற மாலை நேரக்குளிர் மனதுக்கு இதமாக இருக்க கால் போன போக்கில் நடந்தேன். என்னை உரசியது போல சென்ற ஒரு கார் சட்டென்று ஓரம்கட்டி நிற்க உள்ளேயிருந்து இறங்கியவனை சந்தேகத்துடன் மீண்டும் உற்றுப் பார்த்தேன். அவனே தான். ராஜ்! இவன் ஏன் இங்கு வந்தான்.

"குட் ஈவினிங் ஆண்ட்டி" என்றான். ஆண்ட்டி என்று சொன்னதும் மனதில் ஏதோ ஒரு நெருக்கம் வந்ததுபோல உணர்வு.

"குட் ஈவிங்" என்று தடுமாற்றத்துடன் சொன்னேன்.

"ஏன் தனியா வரீங்க. உங்க கூட யாரும் வரலையா" என்றான்.

"இல்லை. சாருமதிக்கு கொஞ்சம் வேலை. அதான் நான் மட்டும் வந்தேன். நீங்க எப்புடி இங்க"  

"அப்பப்ப ரெஸ்ட் எடுக்க இங்க வரது வழக்கம். எப்பவும் பிஸினஸ் பிஸினஸ்னு அலையிறதுல எனக்கு இஷ்டம் இல்லை. லைஃப் அமைதியா இருக்கனும். எங்க போய்கிட்டு இருக்கீங்க. நான் ட்ராப் பண்ணவா!"

"அதெல்லாம் வேண்டாம். சும்மா வாக்கிங் போகலாம்னு வந்தேன்"  

"ஓஹ்.. என் கெஸ்ட் ஹவுஸ் இங்க பக்கத்துல தான் இருக்கு. வாங்களேன்! நீங்க வந்தா எனக்கும் என் வீட்டுக்கும் பெருமை" என்று பவ்யமாகக் கேட்டான்.

இப்பொழுதும் அதே பார்வை. என்னை ஊடுருவித்துளைக்கும் பார்வை. வேண்டாம் என்று சொல்ல எந்தக் காரணமும் கிடைக்காமல் "ம்ம்ம் போகலாம்" என்று தலையசைத்தேன்.

வழி நெடுக சங்கீதத்தைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டு வந்தான். வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும் ஏதோ மியூசிக்கல் ஹாலில்  நுழைந்த உணர்வு. எல்லாவிதமான வாத்தியங்களும் அழகாக மூலைக்கு மூலை மிகவும் நேர்த்தியாக வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஹால் முழுவதும் பலவித கச்சேரிகளில் கோதண்டராமனும் சங்கீதக் கலைஞர்களும் சேர்ந்து எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படங்கள் பெரிது பெரிதாக. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக எனக்கு திருமனமான புதிதில் பெங்களூரில் செய்த ஒரு கச்சேயில் எடுத்த புகைப்படம் ஒன்று முழு ஸைஸில் மாட்டியிருந்தது. ஆச்சரியத்துடன் அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது எவ்வளவு அழகாக இருந்திருக்கிறேன்!

"உட்காருங்க ஆண்ட்டி. அப்பா மாதிரியே நானும் உங்களோட சங்கீதத்துக்கு ரசிகன். உங்களை பத்து வயசுல பார்த்திருக்கேன். அப்புறம் ஆஸ்திரேலியாவுக்கு படிக்க போயிட்டேன். ஆனால், உங்க கச்சேரி எல்லாம் ஒன்னுவிடாம கேட்டிருக்கேன். அப்பா கேசட் போட்டு அனுப்பிவைப்பார். சங்கீதம் படிக்காட்டியும் கேள்வி ஞானம் இருக்கு. உங்க குரல் கேட்காம நான் ஒரு நாள் கூட தூங்கினது இல்லை" என்று சொல்ல, எனக்கே தெரியாமல் இப்படி ஒரு ரசிகனா! பெருமையில் உடல் பூரித்தது.

"என்ன ஒன்னுமே பேசமாட்டேங்கிறீங்க. உங்க வீடு மாதிரி நினைச்சிக்கங்க. என்ன சாப்பிடுறீங்க, காபியா.. டீயா" என்று கேட்டான்.

"காலையில மட்டும் தான் ஒரு வேளை காபி. மத்தபடி எதும் இல்லை. தேங்க்ஸ்" என்றேன்.

"எனக்காக பால் மட்டுமாச்சும் சாப்பிடுங்களேன். ப்ளீஸ்" என்று கெஞ்சும் குரலில் கேட்க சரியென்றேன்.  

எழுந்து கிச்சனுக்குப் போனான். அபோது தான் அவன் போர்த்திய சால்வையை போட்டுக்கொண்டிருப்பது எனக்கு உறைத்தது. சே! இப்படி மாட்டிக்கொண்டேமே! என்று உள்ளுக்குள் அவமானமாக இருந்தது. மெல்ல சால்வையைக் எடுத்து மடித்து வைத்தேன். சற்று நேரத்தில் சுடச் சுட பாலுடன் வந்தான்.

"இதெல்லாம் நீங்களே செய்யிறீங்க. வீட்ல யாரும் இல்லையா" என்றேன்.

"வேலைக்கு ஆள் இருக்காங்க ஆண்ட்டி. நான் இருக்கும் போது எல்லாரையும் போகச் சொல்லிடுவேன். தனிமை எனக்கு பிடிக்கும்" என்றான்.

இத்தனை சின்ன வயதில் அவனிடம் இருந்த மெச்சூரிட்டி எனக்கு பிடித்துப்போனது.

"அம்மா எங்க இருக்காங்க"

"அம்மா சென்னையில தான் இருக்காங்க"

"உங்களுக்கு கல்யானம் ஆயிடிச்சா"

"இல்லை ஆண்ட்டி. அதுக்குள்ள எதுக்கு கல்யாணம். இன்னும் கொஞ்சம் வருசம் போகனும். நீங்க சுடிதார் கூட போடுவீங்களா" என்றான். அவன் பார்வை புடைத்துக்கொண்டிருந்த என் முலைமேடுகள் மீது பதிந்தது. சால்வையைக் எடுக்காமல் இருந்திருக்கலாமோ! என்று நினைத்தேன்.

"வீட்டுல இருக்கும் போது சுடிதார் தான் போடுவேன்" என்றேன்.  

"உங்களை எப்பவும் மேடையில் புடவையோட மட்டுமே பார்த்து பழகிப் போச்சி" என்று சிரித்தான்.  

அவன் பேசும் விதம் எனக்கு பிடித்திருக்க என்னையறியாமல் அவனை ரசிக்க ஆரம்பித்தேன். அரை மணி நேரத்துக்கு மேல் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். சம்பாஷனைகள் சங்கீதத்தைச் சுற்றியே இருந்தது. அவனிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பது எனக்கு சுகமாகவே இருந்தது. இவனைப் பார்த்து நான் ஏன் நடுங்கினேன் என்று எனக்குப் புரியவில்லை.  

"சரி. டைம் ஆயிடிச்சி. நான் கிளம்புறேன்" என்றேன்.

"ஆண்ட்டி ஒரு ரிக்கவ்ஸ்ட்" என்றான்.

"சொல்லுங்க"  

"நம்பர் ஒன். என்னை வாங்க போங்கன்னு சொல்லாதீங்க. வா. போன்னே சொல்லலாம். ரெண்டாவது. நீங்க ஏன் என்னோட கெஸ்டா இங்கேயே தங்கக் கூடாது. ஹோட்டல்ல பிராக்டீஸ் பண்ணமுடியாது. இங்க ஃப்ரீயா இருக்கலாம். எந்த டிஸ்ரபன்ஸும் இல்லை. எனக்கும் சந்தோசமா இருக்கும்" என்றான்.

"அய்யோ. அதெல்லாம் வேண்டாம். உங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம். ஹோட்டல்ல எனக்கு பிரச்சினையும் இல்லை. நான் ரெண்டு நாளா பிராக்டீஸ் பண்றதில்லை" என்று உளறினேன். 
"ஏன். கலைஞர்கள் சாப்பிடுறதை மறந்தாலும் தினமும் பிராக்டீஸ் பண்றதை விடமாட்டாங்கன்னு அப்பா சொல்லுவாரே" என்றான். 'எல்லாம் உன்னால தாண்டா!' என்று எப்படிச் சொல்வது. மௌனமாக இருந்தேன்.

"ஆண்ட்டி. ப்ளீஸ். இங்கேயே தங்கிக்கலாமே!. நீங்க தங்கினா எனக்கும் பெருமை. வீட்டுக்கும் பெருமை. அப்பா அடிக்கடி கலைஞர்களை வீட்டுக்கு அழைச்சிட்டு வந்து விருந்து போடுவாராம். நீங்க கூட வந்திருக்கீங்கன்னு நினைக்கிறேன். எனக்கும் அந்த பெருமையைத் தந்தா நல்லாயிருக்கும்" என்றான்.

போகிறேன் என்று சொன்னேனே தவிர அங்கிருந்து நகர என்னால் முடியவில்லை. அவனது வசீகரப்பேச்சு, சங்கீதத்தில் அவன் காட்டிய தேர்ச்சி எல்லாம் என்னை அவனிடம் இழுத்துக்கொண்டிருந்தது.  

"இல்லை வேண்டாம். நான் கிளம்புறேன்" என்று விடாப் பிடியாக எழுந்தேன். அவன் முகம் வாடிப் போனது.  

எதுவும் சொல்லாமல் ஹோட்டலில் ட்ராப் பண்ணிவிட்டு போனான். அவன் போன பிறகு எதையோ இழந்துவிட்டது போல உணர்ந்தேன். அவன் வீட்டில் தங்கினால் பொழுதாவது போகும். பிராக்டீஸ் பண்ணலாம். அந்த வீட்டில் தங்குவதே கலைக் கூடத்தில் இருப்பது போல இருக்குமே! என்று பல வித நினைவுகள். மணி ஏழுதான் ஆகியிருந்தது. அவன் கொடுத்துவிட்டுப்போன போன் நம்பரில் அழைத்தேன்.

"சொல்லுங்க ஆண்ட்டி" என்றான்.

"எங்க இருக்கீங்க"

"வீட்லதான் இருக்கேன். எதுவும் தேவையா. நான் வரட்டுமா" என்றான்.

"வந்து.. வந்து.. ம்ம்ம் வாங்க. உங்க வீட்டுல தங்கலாம்னு" என்று இழுத்தேன்.

"ஓஹ்.. மை ப்ளஸர். தேங்க்ஸ் ஆண்ட்டி. இன்னும் இருபது நிமிசத்துல வரேன். ரெடியா இருங்க" என்று அழைப்பைத் துண்டித்தான்.  

உடைகளை அடுக்கிகொண்டு சுடிதாரைக் களைந்து புடவையை வழக்கத்தை விட அதிகமாக இறக்கிக்கட்டினேன். ஸ்வெட்டர் தேவையில்லை என்று தோன்றியது. காத்திருந்தேன். சொன்னபடி வந்தான். ஹோட்டல் ஃபார்மாலிட்டீஸ் முடித்துவிட்டு வீட்டுக்குப் போனோம்.  

ஹாலில் முந்திரியும் பாதி குடித்த விஸ்கி கிளாஸும் இருந்தது. என்னை நேராக ஒரு அறைக்கு அழைத்துக்கொண்டு போனான்.

"ஆண்ட்டி, இது உங்க ரூம். புடிச்சிருக்கா" என்றான். நான் தங்கியிருந்த ஹோட்டல் அறையைவிட விசாலமாக இருந்தது.  

"நான் ஹால்ல இருக்கேன் ஆண்ட்டி" என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே போய்விட்டான்.  

லக்கேஜை சரியாக வைத்துவிட்டு ஹாலுக்குப் போனேன். டேபிளில் இருந்த விஸ்கி க்ளாஸைக் காணவில்லை. மரியாதைக்காக மறைத்து வைத்திருக்கிறான்! நான் முன்பு பாடிய பாட்டு மெல்லிய ஒலியில் ஹால் முழுவதும் கேட்டுக்கொண்டிருக்க கண்ணை மூடிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான்.

"ட்ரிங்க்ஸ் முடிச்சாச்சா" என்று கேட்டுக்கொண்டே அவனெதிரில் அமர்ந்தேன். வயிற்றுப் பக்கம் சேலை விலகி பாதி தெரிந்தது.

ஏனோ அதைச் சரி செய்யவேண்டும் என்று தோன்றவில்லை.

"ஸாரி ஆண்ட்டி. நீங்க போயிட்டீங்களா. அதான் கொஞ்சம் ஆரம்பிச்சிட்டேன்" என்று மன்னிப்புக் கேட்டான்.

இவன் ஏன் என்னை இவ்வளவு மதிக்கிறான்! அவனுடைய ஒவ்வொரு செயலுக்கும் நான் அவன் வசம் அதிகமாக ஈர்க்கப்பட்டேன்.

"பரவாயில்லை. நீங்க சாப்பிடுங்க. எனக்கும் ஒன்னும் பிரச்சினையில்ல. என் வீட்டுக்காரர் கூட வீட்ல தான் குடிப்பார்" என்றேன்.  

டேபிளுக்கு கீழே க்ளாஸ் இருந்தது. குனிந்து எடுத்தேன். முந்தானை நழுவ ஒரு கையால் அதைப் பிடித்துக்கொண்டே க்ளாஸை அவனிடம் நீட்டினேன். வெடித்திருந்த என் க்ளீவேஜைப் பார்த்துக்கொண்டே க்ளாஸை வாங்கினான். நிதானமாகவே முந்தானையை சரிசெய்தேன். அவனுடைய ஷாட்ஸிலிருந்த புடைப்பு என்னை வெட்கப்பட வைத்தது. என்னைப் பார்த்து ஒரு வயசுப் பையன் உனர்ச்சிவசப்படுகிறானா. அந்த அளவுக்கு நான் அழகாகவா இருக்கிறேன் என நினைத்து தலை குனிந்தேன்.

"வாங்க ஆண்ட்டி, வீட்டைச் சுத்திப் பார்க்கலாம்" என்று விஸ்கியை ஒரே மடக்கில் குடித்துவிட்டு எழுந்தான்.

எனக்கு முன்னால் நடந்தவன் எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் ஒரு அழுத்தம் இருந்தது. அகங்காரம் இல்லை. மாடியேறி ஒரு அறைக்குள் நுழைந்து ஹோட்டல் வாசலில் வரவேற்கும் செக்யூரிட்டிபோல குணிந்து வரவேற்றான். என்னை கிண்டல் பண்ணுகிறானோ! என்று நினைத்துக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தேன்.

எனக்கு உலகமே சுற்றியது. இந்திரன் சபையில் நுழைந்ததுபோல ஒரு உணர்வு. அந்த அறை முழுவதும் புத்தகங்கள். வாத்தியங்கள். சுவற்றில் என்னுடைய அரங்கேற்றம் முதல் இன்று வரை நான் பாடிய ஒவ்வொரு கச்சேரியின் புகைப்படங்கள் வரிசையாக மாட்டப் பட்டிருந்தது. இவன் இசையை மட்டுமல்ல, என்னையும் ரசிக்கிறான் என்பது அப்போது தான் எனக்குப் புரிந்தது. இப்படியும் ஒருவன் இருப்பானா!

அந்த சமயத்தில் என் உள்ளத்தில் ஓடிய உணர்ச்சிகளை வெறும் வார்த்தைகளில் அடக்க முடியாது. திகைத்துப் போனேன். சாகித்ய அகாடமி விருது கிடத்தால் கூட இத்தனை மகிழ்ச்சியோ ஆச்சரியமோ எனக்கு வந்திருக்காது என்றே தோன்றியது.

"என்னப்பா இதெல்லாம்" கிணற்றிலிருந்து பேசுவது போல கேட்டேன்.

"ஆண்ட்டி, நான் ஏன் 12/13 வருசத்துக்கு முன்னாடி பிறக்கலைன்னு எனக்கு வருத்தம் தெரியுமா?" என்றான்.

"ஏன் அப்புடி.!" என்று நான் தெரியாதது போலக் கேட்டாலும் அவன் உள்ளம் எனக்கு முழுமையாகப் புரிந்தது.  

"முன்னாடியே பிறந்திருந்தா உங்களையே கல்யாணம் பண்ணியிருக்கலாம்" என்றான் அமைதியாக.

அவன் பார்வையில் இருந்த உறுதி அவன் விளையாட்டுக்குச் சொல்லவில்லை என்பதை உணர்த்தியது.

"நல்ல ஆசைதான். நீயே இப்பத்தான் என்னை பார்க்கிற. இப்ப போயி" என்று பார்வையை வேறு பக்கம் திருப்பிக்கொண்டேன்.

அவனை முதல் முதலில் பார்த்தபோது ஏற்பட்ட நடுக்கம் மீண்டும் என்னைத் தொற்றிக்கொள்ள நிற்க தடுமாறினேன்.

என் கையைப் பிடித்தான். நான் மறுக்கவில்லை. எனக்கு அந்த ஆறுதல் தேவையாக இருந்தது. அறையில் மூலைக்கு அழைத்துச்சென்றான். சின்னதாக ஸ்டார் ஹோட்டல் போல ஒரு பார் கவுண்டர் இருந்தது. பார் ஸ்டூலில் என்னை உட்காரவைத்து அருகிலிருந்த டைரியை எடுத்துப் புரட்டி என்னிடம் கொடுத்தான்.

"ஆண்ட்டி இந்த கவிதை உங்களுக்காக நான் எழுதினது. எனக்காக ஒரு தடவை பாடுங்க!" என்றான். நான் பாதி மயக்க நிலையிலிருந்தேன்.  

"இப்ப வேண்டாங்க. அப்புறமா பாடுறேன்" என்றேன்.

"ப்ளீஸ் இப்பவே பாடுங்க! உங்க குரலை அமைதியா நேரா கேட்கனும்" என்று என் கையைப் பிடித்து கெஞ்சினான்.  

டையியில் இருந்த கவிதையைப் படித்தேன். என்ன ராகத்தில் பாடுவது. என்ன தாளத்தில் பாடுவது என்று என்னால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை. வேறு சமயமாக இருந்தால் இன்னேரம் பாடி முடித்திருப்பேன். மூளையில் சங்கீதம் எங்கோ போய் ஒழிந்துகொண்டு என்னை வேறுபட்ட உணர்ச்சிகள் ஆட்கொண்டிருந்தன. என் தடுமாற்றத்தை அவன் உணர்ந்திருக்கவேண்டும்.

"கரஹரப்ப்ரியால பாடுங்க. அழகன் படத்துல சங்கீத ஸ்வரங்கள் பாட்டு வருமில்லை. அதே மெட்டு" என்றான்.  

எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாட்டு. டைரியிலிருந்த வரிகளை உள் வாங்கினேன்.  

இதழ்கள் அழகா உன்னிமைகள் அழகா ஏங்கியே தவிக்கும்.. 
இதயம் துடிக்கும் 
இதழ்கேட்டு உருகும்.. 
இரவுகள் கருகும்...

உள்ளம்… எரியுதே நெருப்பாய் கண்ணே உனைச் சேர காவியம்  பாட மயங்கி நீ இருக்க 
இதழ்கள் நான் சுவைக்க நிலவு நமைரசிக்க மன்மதன் பூஜை ஒன்றாகக் கலந்தே செய்வோம்.

வரிகளைப் பாட்டாக பாடும் போதுதான் அதிலே புதுப்புது அர்த்தங்கள் தோன்றியது. இவன் என்னை உருகி உருகி காதலிக்கிறான். என்னுடைய இளமைக்கால நிழல்கள் இவன் மனதில் என்னை ஆழமாகப் பதித்துவிட்டது என்பது மொத்தமாகப் புரிய எனக்கு வார்த்தைகள் அதற்கு மேல் வரவில்லை. மனதில் உள்ளதை எவ்வளவு நாசுக்காக என் வாயாலேயே தெரிவித்துவிட்டான்.  
ராஜ் என் கையைப் பற்றி உதட்டில் வைத்து 'தேங்க்ஸ் ஆண்ட்டி" என்று மெல்ல முத்தமிட்டான். உடலின் நரம்புகள் சூடாக நான் துவண்டேன்.  

"ராஜ்.. என்ன கவிதை இது.. என்னைப் போயி.." என்று முனகினேன்.

"ஆண்ட்டி, இதெல்லாம் நடக்காதுன்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனால் உங்களை ரசிக்கிறதுல தப்பு ஒன்னும் இல்லையே" என்று என் விரல் நுனிகளை மெல்ல சப்பினான்.

அவன் கண்களில் வெளி வந்த கதிர்வீச்சில் நான் குலைந்துகொண்டிருந்தேன்.

"உன்னை கட்டிக்கப் போறவ ரொம்ப குடுத்துவச்சவ" என்று ஏக்கப் பெருமூச்சு விட்டேன்.  

முலைகள் விம்முவதைக் கூட என்னால் உணரமுடிந்தது. இது தான் காதலில் விளையும் காமமா. காமம் கொண்டால் இப்படியெல்லாம் நடக்குமா. இதுவரை நான் இப்படி ஒரு அவஸ்தையை அனுபவித்ததேயில்லை. இவனுடைய காதலை என்னால் பகிரங்கமாக அங்கீகரிக்க முடியாது. அவனும் அப்படி கேட்கவில்லை. இப்படி ஒரு அன்பு என் மேல் இனி யார் வைக்கப் போகிறார்கள். வெளியில் தெரியாமல் இவன் வைத்திருக்கும் காதலை நானும் வெளி உலகத்துக்குத் தெரியாமல் ஏற்றுக்கொண்டால் என்ன தவறு!

அவன் உதட்டின் நுனியில் இருந்த என் விரலை மெல்ல வாய்க்குள் நுழைத்தேன். விரலை இழுத்து சப்பினான். விரல் வழியே என் உயிரையே உறிவது போலிருந்தது. கண்கள் லேசாக சொருக ஆரம்பிக்க, அவனுடைய அத்து மீறலை எதிர்பார்த்து நெளிந்தேன். ஒவ்வொரு விரலாக சப்பினானேயொழிய என்னை அதற்கு மேல் நெருங்காமல் அதே இடத்திலேயே நின்றான். என் உணர்ச்சித் தேவைகள் அதிகமாக உடலெங்கும் எரிமலையாகச் சுட்டது. இடதுகையால் அவன் கழுத்தைப் பிடித்து என் பக்கம் இழுத்தேன். இருவரின் மூச்சுக் காற்றும் நீயா! நானா! என்று போட்டிபோட்டுக்கொண்டு ஒருவரை ஒருவர் சுட்டது. மெல்ல அவன் கன்னத்தை தடவினேன்.

"ராஜ், உன் மனசுல உள்ளதைச் சொல்லு" என்றேன்.

"எதைச் சொல்றீங்க ஆண்ட்டி"

"இதுக்கெல்லாம் என்ன அர்த்தமோ அதைச் சொல்லு" என்று அவன் மீது சாய்ந்தேன்.  

என்னை தழுவிய அவன் கைகளில் நடுக்கம். முலைகளை அவன் மீது அழுத்திக்கொண்டே அவனை மேலும் இறுக்கினேன். அவன் உதடுகள் என் காதுமடலில் உரசிக்கொண்டிருந்தன.

"நித்யா! ஐ லவ் யூ" என்றான்.  

நான் இதுவரை பாடிய ராகங்கள் எதிலும் சேராதா புது ராகத்தில் அவன் வார்த்தைகள் என்னுள் ஊடுறுவியது. உதடுகள் ஒட்டிக்கொள்ள என்னிடம் வார்த்தைகள் எழவில்லை. அவனுடைய ஆளுமையில் நான் உருகினேன். பிடறி முடியைப் பிடித்து தலையை நிமிர்த்தி அவன் உதட்டோடு என் உதடுகளை வைத்து அழுத்திக்கொண்டே "ஐ லவ் யூ ராஜ். ஆனால்.."" என்று தயங்கினேன். முகத்தில் வழிந்த கூந்தலை ஒதுக்கிவிட்டு கண்களில் முத்தமிட்ட்டான்.

"நித்யா! எனக்குத் தெரியும். பட், பல வருசமா உள் மனசுல புதைந்து போயிருந்ததை சொல்லிட்டேன். அது போதும் எனக்கு" என்று உதட்டைக் கவ்வினான்.  

என் தலையை நிமிர்த்தி அவனுக்கு இதழ் ஊட்டினேன். கவ்விச் சுவைத்தான். அவனது ஆண்மை என் தொடையில் முட்டியது. தொடைகளை விரித்து அவனை மேலும் என் வசப்படுத்தினேன். புருச சுகம் இப்படியல்லவா இருக்க வேண்டும். எனக்காக தவிக்கும் இவனிடம் இன்னும் என்னென்ன இருக்கிறதோ எல்லாவற்றையும் எடுக்கவேண்டும்.  

நான் இன்னொருத்தனுக்குச் சொந்தமானாலும் இவன் எனக்கு மட்டுமே சொந்தம். யாருக்கும் தெரியாமல் என் சொந்தத்தை நான் ஏன் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது! என்று நான் தயாரானேன். அதை எப்படிச் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. புருசனிடம் கூட கட்டில் சுகம் வேண்டும் என்று கேட்காத எனக்கு இவனிடம் எப்படிக் கேட்பது என்று தெரியவில்லை.  
வாயிலிருந்த மொத்த எச்சிலையும் உறிந்து குடித்துவிட்டு சட்டென்று என்னை விட்டு விலகினான். அவன் கண்களில் குற்ற உணர்ச்சியின் அடையாளம் இருந்தது. என் முந்தானை அலங்கோலமாக நழுவிக்கிடந்தது. அவன் ஸ்பரிசம் இல்லாமல் என்னால் இருக்க முடியவில்லை. மீண்டும் என் பக்கம் இழுத்தேன்.

"ஆண்ட்டி, கீழ போகலாம்" என்றான்.

"ஆண்ட்டின்னு சொல்லாத. நித்யான்னு சொல்லு. உன்னோட அன்புக்கு நான் என்ன கைமாறு பண்ணப் போறேன்னு தெரியலை ராஜ். என்கிட்ட உனக்கு எதுவேணுமோ எடுத்துக்க" என்று இறுக்கினேன்.

"கீழ போகலாம் நித்யா. இதுக்கு மேல இருந்தா லிமிட் தாண்டிபோயிடுவோம்னு பயமாயிருக்கு" என்றான்.  

"இல்லை ராஜ். உனக்கு எந்த லிமிட்டும் இல்லை. உங்கிட்டேருந்து எனக்கு என்னமோ வேணும் ராஜ். என்னன்னு தெரியலை." என்று அவன் மார்மீது முழுவதும் சாய்ந்தேன்.

சற்று அமைதியாக இருந்துவிட்டு இடுப்பில் கை போட்டு என்னை ஸ்டூலிலிருந்து இறக்கினான். கட்டில் இல்லாமல் தரையில் விரிக்கப்பட்டிருந்த மெத்தைக்கு அழைத்துச் சென்று என்னைப் படுக்க வைத்தான். கொஞ்சமும் வெட்கப்படாமல் அவனையே பார்த்துக்கொண்டு கிடந்தேன்.  

மலர் தூவுவது போல அவன் உடல் என் மீது படர்ந்தது. முந்தானை விலக்கி முலைமேடுகளில் உதடுகளால் வண்ணம் பூசினான். இனிமேல் எனக்கு இந்த மென்மை வேண்டும் என்று தோன்றவில்லை. அழுத்தம் தேவைப்பட அவனை அமுக்கினேன். முலைகளுக்கு நடுவில் உதடு புதைத்து  இரண்டு பக்கமும் பிடித்துக் கசக்கினான்.  

"ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்.. ம்ம்ம்ம்ம்ம்" என்று முனகிக்கொண்டே மார்பைப் புடைத்தேன்.  

ஒவ்வொரு ஊக்காக கழண்டு போக ஆரம்பிக்க கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நான் காமத் தீயில் கருகினேன். எரிந்து போவதை விரும்பும் ஒரே இடம் கட்டில்தான் என்று 10 வருடங்களுக்குப் பிறகு எனக்கு புரியவைத்தான். ஜாக்கெட் இரண்டு பக்கமும் ஒதுங்க முதுகைத் திருப்பினேன். பிராவின் ஊக்கும் கழண்டது. இறுக்கம் குறைந்ததால் முயல் குட்டிகள் இரண்டும் துள்ளிக் குதிக்க அடிப்பாகம் பிடித்து பிதுக்கினான். காம வலி முலைகளின் உள்ளிருந்து பிரயாணம் செய்து நுனியில் மொத்தமாக சேர்ந்துகொள்ள காம்புகள் வெடித்துவிடுவது போல விறைத்தன.  

அவன் வேலையை அவன் செய்யட்டும் என்று பிராவையும் ஜாக்கெட்டையும் நானே கழட்டிப் போட்டேன். முலைக் காம்பைச் சுற்றி நாக்கால் நக்கினான். வலிக்கு மருந்து போடுவதுபோல 
இதமாக இருந்தாலும் காம்பின் வழியே காம வலியை பிதுக்கி எடுக்க வேண்டும் போல் இருந்தது.  

சுதியேற்றப்பட்ட வீணையின் நரம்புகள் போலிருந்த முலைக் காம்பினை நுனி நாக்கால் மெல்ல மீட்டினான். காம்பின் அதிர்வுகளில் காம ஸ்வரங்கள் என்னிடம் முனகலாக வெளிவந்தது. மீட்ட மீட்ட துவண்டுபோகும் வீணையின் நரம்புகள் போலல்லாமல் சுதியேறிகொண்டிருக்கும் அதிசய வீணை என் முலைகளாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

என் முனகல் ஸ்வரத்தின் சுதி அதிகமாக, கருவளையத்தோடு சேர்த்து காம்பினை கவ்வினான். அப்படியே அதை கடித்து தனியே எடுத்துவிட்டால் போதும் என்றிருந்தது. அவன் டி-சர்ட்டை தூக்கிக்கொண்டு இடுப்பினைத் தடவினேன். கடித்தான். கடிக்க கடிக்க என் விரல் நகங்கள் அவன் முதுகில் பதிந்தன. சப்பி இழுக்க இழுக்க நான் முடிந்த அளவு அவன் வாயில் தினிக்கப் பார்த்தேன்.

விடாமல் சப்பிக்கொண்டே இன்னொன்றை கசக்கிப் பிழிந்தான். இப்படி ஒரு இன்ப வேதனையை இது வரை அனுபவிக்கவில்லை. என்னை ஆளப்பிறந்தவன் இவன் தான்! இவனிடம் என்னைக் கொடுப்பது எனக்கு தவறாகவே தெரியவில்லை.  மாறாக தாமதம் செய்துவிட்டேனே! என்று என்னையே கடிந்துகொண்டேன். ஒரு பக்கத் தாக்குதலை முடித்துவிட்டு இன்னொரு முலைக்குத் தாவினான்.  

வாயை வைக்காமல் முலைக்காம்பைப் பார்த்தான். நானும் தலை தூக்கிப் பார்த்தேன். 'அந்தப் பக்கம் மட்டும் கவனித்தாயே!' என்று இடது முலை அழுது காம்பின் நுனியில் நீர் துளிர்த்திருந்தது. மெல்ல நக்கிச் சுவைத்து விட்டு இதனை ஆறுதல் படுத்த மீண்டும் தாக்குதலை ஆரம்பித்தான். பேண்ட்டியில் ஈரம் சுரந்து பிசு பிசுப்பை உணர்ந்தேன். அவன் டி-சர்ட்டைக் கழட்ட கைய தூக்கி உதவினான். முலைக் காம்பின் தாகம் தீர்த்து அவன் இதழ்கள் அடிவாரம் நோக்கி பயணமானது.  

மடிந்திருந்த அடிவயிற்றில் விரல்களால் மீட்டினான். உடல் நெளிந்து துடித்தேன். இடுப்பின் இடது பக்கம் மெல்ல தடவி முத்தமிட்டு நக்கினான். அங்கே மட்டும் அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்ள தலையைப் பிடித்து இழுத்தேன்.

"அங்க மட்டும் என்ன ஸ்பெசல்னு கேக்கிறியா நித்யா!" என்று சொல்லிக்கொண்டே புடவைக் கொசுவத்தை உறுவினான்.

"ம்ம்ம்" என்றேன் வெட்கத்துடன்.

"நான் இதுவரைக்கும் துணியில்லாம பார்த்தது உன் முகத்துக்கு அப்புறம் அந்த இடுப்புதான்" என்று பாவாடை முடிச்சையும் அவிழ்த்தான்.  

அடுத்தது உள்ளே விட்டுவிடுவான். அதற்கு முன் அவன் ஆண்மையைப் பார்க்கவேண்டும் என்று ஆவல் எழுந்தது. பாவாடையை கீழே இழுக்க குண்டியைத் தூக்கிக்கொண்டே அவன் ஷார்ட்ஸைப் பிடித்து இழுத்தேன். பாவாடையும் ஷார்ட்ஸும் ஒரு சேர நழுவியது. என் கால் பக்கம் தலை வைத்து பேண்ட்டிக்குள் கையை விட்டான். அவன் ஆண்மை என் முகத்தருகே வெடுக் வெடுக்கென்று துடித்தது. என் கணவருக்கு இருக்கும் அளவுதான் என்றாலும் இது புதுமையாக தோல் நீக்கப்பட்டு மொட்டையாக இருந்தது. அதன் முனையைப் போலவே அடிவாரமும் முடிகள் ஏதும் இல்லாமல் மழிக்கப்பட்டு வழ வழ வென்றிருந்தது.  

பேண்ட்டிக்குள் புகுந்த அவன் விரல்கள் மண்டியிருக்கும் மயிர்க்காட்டில் நுழைந்து அவற்றுக்கு சிக்கெடுக்க ஆரம்பித்தது. கால்களை அகலமாக விரித்துக்கொண்டு அவன் ஆண்மையை முகம் முழுவதும் தடவிக்கொண்டேன். ரப்பர் குச்சிபோல துள்ளி விளையாடும் ஆண்மையின் மொட்டில் இதழ் வைத்து உரச, அவன் விரல் ஒன்று பெண்மையின் மொட்டைத் தீண்டியது.  

"ஆஆஹ்ஹ்ஹ்" என்று வாய் பிளந்த நேரம் ஆண்மை மொட்டு என் வாய்க்குள் புகுந்தது.

மதன மொட்டை மெல்ல நசுக்கி பேண்ட்டியை கீழே இறக்கினான்.  

கூச்சத்தை தொலைத்து விட்டு அவன் ஆண்மை நான் சுவைக்க ஆரம்பித்தேன். பேண்ட்டி பாதங்களை நோக்கிப் போக விரலை பெண்மைக்குள் விட்டு முடி விலக்கி மொட்டில் முத்தமிட்டான்.  

"ம்ம்ம்ம்ம் ஆஆஆஆஆஆஆஆ" என்று அவன் ஆண்மையைக் கடித்தே விட்டேன்.

மொட்டிலிருந்து வாயை எடுத்துவிட்டு "கடிக்காதடி" என்று செல்லமாகத் திட்டினான்.  

எனக்கு வெட்கமாகப் போய்விட்டாலும் உரிமையை விட்டுக்கொடுக்க முடியாமல் "கடிப்பேன் தாண்டா" என்று மீண்டும் செல்லமாகக் கடித்தேன்.

"கடிப்பியா.,. இரு இரு உன்னை!" என்று மயிர்க்காட்டை இரண்டு பக்கமும் ஒதுக்கிவிட்டு மொட்டைக் கடித்து வேகமாக நக்க ஆரம்பித்தான்.

எனக்கு மொட்டில் ஆரம்பித்து உணர்ச்சி அதிர்வுகள் விஷம் போல உடல் முழுவதும் ஏற ஆரம்பிக்க வாயை எடுத்துவிட்டு கையில் பிடித்து இறுக்கிக்கொண்டே "ம்ம்ம்ம்ம் .. ஆஆஆஆஹ்ஹ்ஹ்ஹ் ராஜ்ஜ்.. ராஜ்ஜ்ஜ்ஜ்" என்று வேகமாக முனக ஆரம்பித்தேன். அவன் நாக்கு எந்திரம் போல மொட்டில் விடாமல் சுழல சுழல நான் உடல் விறைத்தேன்.  

"ராஜ்ஜ்ஜ்ஜ் .. போதும்.. போதும்ம்.. ம்ம்ம்ம்ம்" என்று விலகப் பார்த்தேன்.  

வாயை எடுத்துவிட்டு என்னைப் பார்த்தான். இரண்டு கையாலும் முகத்தை மூடிக்கொண்டு விரலிடுக்கில் பார்த்தேன். என் தொடப்பக்கம் நகர்ந்து காலை மடக்கி விரித்தான். எதிர்பார்ப்பின் உச்சத்தில் நானிருக்க எனக்குள் மொத்தமாக இறங்கினான். மெல்ல மெல்ல இயங்கினான். கை நீட்டி அவனை அழைத்தேன். என் மேல் சரிந்தான். அவன் மொத்த எடையும் தாங்கிக்கொண்டு முத்தமிட்டேன். வேகம் கூட்டினான். இன்னும் விரித்து முழுமையாக ஏந்திக்கொண்டேன். ஒரு நிமிட இயக்கத்தில் என் பெண்மைக்குள் பலத்த கரவொலியுடன் கச்சேரி முடிந்தது. அவனும் சற்று நேரத்தில் தன் வேகத்தை என்னுள் இறக்கிவிட்டு அமைதியானான்.

இரண்டு மாதங்களாக எனக்குள் இருந்த சலனம் நடுக்கம் எல்லாமே போன இடம் தெரியாமல் மறைந்துவிட்டது. மனம் அமைதியானதுபோல உணர்ந்தேன். ஒரு வாரம் முழுவதும் பகலில் பெங்களூரைச் சுற்றி விட்டு இரவு முழுவதும் வித விதமாக அனுபவித்தோம். மாதம் ஒரு முறை இப்படி தனிமையில் எங்காவது சந்திப்பது என்று முடிவெடுத்துக்கொண்டு சென்னைக்குத் திரும்பினேன்.  

இரண்டு வாரம் கழித்து ஒரு கச்சேரியில் மேடையேற முன் வரிசையில் பழைய பார்வையோடு அமர்ந்திருந்தான். அன்று நான் பாடிய கரஹரப்ரியாவுக்கு அரங்கமே அதிர்ந்தது.