Tag: Rassy Camren

சென்னையில் பிரபலமான ஒரு இரவு விடுதி. லாஸ் வேகாஸில் இருக்கும் உயர்தர நைட் கிளப்புகள் போல இங்கே இதுவும் ஒன்று. நடுத்தர வர்க்கத்தினர் பெயரை மட்டும் சொல்லி ஏக்கப் பெருமூச்சு விடுவதோடு சரி; உள்ளே நுழைய ஒரு மாதச் சம்பளம் வேண்டும். பணம் கொழுத்த இளைஞர்களையும், அவர்களைக் காதலர்களாக (Boyfriends) வைத்திருக்கும் இளம் பெண்களையும் இங்கு அதிகமாகப் பார்க்க முடியும்.மணி இரவு 8:30. வாசலில்

காலை மணி பதினொன்று. கல்யாணம் முடிந்து மண்டபம் காலியாக ஆரம்பித்துவிட்டது. மழை மட்டும் விட்டபாடில்லை. எப்படி வீட்டுக்குப் போவது என்று நெடு நேரம் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போது, மெல்ல மழை குறைந்து லேசான தூறலானது. 'சரி, எப்படியும் ஒரு ஆட்டோ பிடித்தாவது போய்விடலாம். கிண்டியிலிருந்து அடையாறு போகும் வரை மழை இல்லாமல் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும்' என்று நினைத்துக் கொண்டே

வேலை மாற்றலாகி சென்னைக்கு வந்து ஒரு வாரம் ஆகியும், தங்குவதற்கு வீடு எதுவும் சரியாக அமையாததால், நண்பனின் அறையில் அடைந்து கிடந்தேன். அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. எப்படியும் வீடு கண்டுபிடித்து விடவேண்டுமென்று அடையாறு பகுதியில் அலைந்து, ஒரு வீட்டின் முன் "வாடகைக்கு" அறிவிப்புப் பலகை கண்டு நிம்மதி அடைந்தேன்.வீட்டின் காலிங் பெல்லை அடிக்க, அந்த வீட்டுக்காரர் வெளியே வந்து என்னை

வாடா மாப்புள! வாழைப்பழத் தோப்பில! … பாட்டு காதைப் பிளந்தது. கொல்லைப் பக்கம் துணி துவைத்துக்கொண்டிருந்த நான் ஒரு வினாடி திடுக்கிட்டு பின்பு இயல்பானேன். காலையிலிருந்து மரத்துக்கு மரம் தாவிக்கொண்டு குழல் விளக்குகளையும், ஜிகினா லைட்டுகளையும், குழாய் ஸ்பீக்கர்களையும் கட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். வேலை முடிந்து இப்போது தான் முதல் பாட்டு ஆரம்பம்.  'இதெல்லாம் ஏன்னு

நசநசவென்று மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. ஆம்னி பேருந்தில் கேரளாவில் இருக்கும் ஆலப்புழாவிற்கு நுழைவுச்சீட்டு எடுத்துவிட்டு, ஜன்னல் ஓர இருக்கையில் இடம் பிடித்து உட்கார்ந்தான் செல்வா என்கிற செல்வராசு."எத்தனை மணிக்கு சார் போய்ச் சேரும்?" என்று நடத்துநரிடம் கேட்க,"சாயங்காலம் 6 மணிக்கு போயிடும்," என்று சொல்லி நகர்ந்தார் அவர்.செல்வாவுக்குச் சொந்த ஊர் காரைக்குடி. துபாயில்

கொள்ளிடத்தில் சலசலவென்று ஓடிக்கொண்டிருந்த சிற்றோடையில் கால்களை நனையவிட்டு, மாலை வெயிலின் கிரணங்களில் பளபளத்த வெண்மணற்பரப்பில் அமர்ந்திருந்தேன். சிலேபிக் கெண்டைகளும், கெளுத்தி மீன்களும் இரை ஏதும் கிடைக்குமா என்று பாதங்களைக் கொத்திப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை பரந்து விரிந்திருந்த கொள்ளிடத்தின் மணல் படுக்கையில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக

ஹேமாவும் கனகாம்பரியும் எதிர் எதிர்ல உட்கார்ந்திருந்தாங்க. ஜான்வி கனகாம்பரி பக்கத்துல உட்கார, குணா ஹேமா பக்கத்துல உட்கார்ந்தான். ஜான்வி முகம் வாடிப்போயிருந்துச்சு."ஏண்டி உம்முன்னு இருக்க?"ன்னு கனகாம்பரி கேட்டாள்."ஒண்ணுமில்ல மேம். இனிமே நாம பார்ப்போமோ இல்லையோ. ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு மேம்" சொல்லிகொண்டிருக்கும்போதே ஜான்வி கண்ணுல தொட தொடன்னு கண்ணீர் வழிஞ்சுது.அதைப்

கனகாம்பரி தொடர்கிறாள்:மெல்ல அவனண்ட நடந்து போனேன். உடம்பு முழுக்க பரவசமா இருந்துச்சு. நார்மலா இருக்கணும்னு எவ்ளோ முயற்சி பண்ணினாலும் முகத்துல தெரியிற சந்தோசத்தை எனக்கு கட்டுப்படுத்த முடியல. நடை கூடக் கொஞ்சம் நளினமாவே இருந்துச்சு.புடவை, ஜாக்கெட், பாவாடை எல்லாமே கோல்டன் கலர். பிரா, பேன்ட்டி கூட கோல்டன் கலர்லதான். இதுக்காகவே ஹேமா ஒரு வாரம் அலைஞ்சு வாங்கிண்டு

ஷில்பா தொடர்கிறாள்:கொஞ்சம் கூடக் கண்ணை அசைக்காம போனை எடுத்தேன். ரேணு லைன்ல."சொல்லு..""அவன் என்ன பண்றான்?""நீ மேட்டர் சொல்லு""அது வந்து, நான் இப்ப வர முடியாது. கொஞ்சம் லேட் ஆகும். எப்படியாவது சமாளிச்சிக்க. ரொம்ப நோண்டாதா. ஓடிடாம பார்த்துக்க ப்ளீஸ்""சரி. பை"னு கட் பண்ணிட்டேன்.உள்ளுக்குள்ள வக்கிர புத்தி வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சது. அவ வரதுக்குள்ள குணாவச் சூடேத்தி கையடிக்க

கனகாம்பரி தொடர்கிறாள்:ஒரு வாரத்துக்கு அப்புறம் இன்னைக்கு காலையிலதான் ஜான்வி போன் பண்ணினா. ஈவினிங் வீட்டுக்கு வந்து எல்லாத்தையும் பேசிக்கலாம்னு சொல்லிட்டு வச்சிட்டாள். குணாவும் வருவான். அவ பேச்சிலேயே காரியமெல்லாம் நன்னா போய்க்கொண்டிருக்குன்னு தோணுச்சு.ரெண்டு பேரும் வரட்டும்னு வெயிட் பண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். இன்னைக்குன்னு பார்த்து ஹேமா மிஸ்ஸிங்.ஒரு வாரமா