மலர்ந்தும் மலராத

வழக்கம் போல அலுவலகத்துக்கு லேட். பள்ளியில் குழந்தையை விட்டுவிட்டு போய்ச் சேருவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிடும். ஆனாலும் பிரச்சினையில்லை. எல்லார் மீதும் எரிந்து விழும் மேனேஜர் என்னை மட்டும் ஒன்றும் சொல்லமாட்டார். முடிக்க வேண்டியதை சரியான நேரத்தில் முடிக்காமல் வீட்டுக்குப் போக மாட்டேன் என்று தெரியும். இருந்தாலும் ஒவ்வொரு நாளும் லேட்டாக போவதில் எனக்கு நிம்மதியில்லை. தினமும் வாழ்க்கை இப்படியே போகிறது. வேக வேகமாக பைக்கை பார்க் பண்ணிவிட்டு உள்ளே நுழைந்தேன்.

என் கேபின் கதவைத் திறந்ததும் பெரிய ஆச்சரியம். அன்று பூத்தது போல அழகான மலரொன்று மின் விசிறிக்காற்றில் கூந்தலை அலைய விட்டு நின்று கொண்டிருந்தது. முகத்தில் படரந்த இரண்டு முடிக்கற்றைகள் பெரும் அதிர்ஷ்டம் செய்திருக்க வேண்டும். அடிக்கடி அவளின் ரோஜா நிற இதழ்களைத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தது. மீன்கள் போன்ற மை தீட்டிய கண்கள். மிரளும் விழிகளில் அபாரக் கவர்ச்சி. வெளிர் மஞ்சள் சேலையில் மேட்சிங் ஜாக்கெட். தோளில் ஏறியிருந்த முந்தானையைப் பற்றியிருந்த சேஃப்டி பின் அவளின் கலையுணர்ச்சியையும், அதற்கு கீழே விம்மிக்கொண்டிருந்த முலைகள் அவளின் தாராள குணத்தைக் காட்டியது. இடது பக்கம் லேசாக திறந்து கிடந்த எழுச்சியின் மெல்லிய சரிவில் நானும் சறுக்கிக்கொண்டிருந்தேன். இடுப்பிலிருக்கும் ஒற்றை மடிப்புக்கு ஆயிரம் கவி பாடலாம். சுழிந்திருந்த தொப்புள் குழியில் தண்ணீர் விட்டு பரிசல் ஓட்டலாம். லோ ஹிப் என்னையும் சேர்த்து கீழே கொண்டு போக அதற்கு மேல் குனிந்தால் மரியாதை இருக்காதென்று மீண்டும் மேலே நோக்கினேன்.

காலையிலேயே இப்படி ஒரு மாமலரைக் காண யார் முகத்தில் விழித்தேன் என்று மண்டையைக் குடையாமல், "யெஸ் ப்ளீஸ்" என்று எச்சில் விழுங்கினேன்.

"வணக்கம் ஸார்" என்று மலர் பேசியது.

"வணக்கம்.. வணக்கம்.. நீங்க யார்னு தெரியலையே" என்றேன். அவள் வாய் திறக்குமுன் உள்ளே பாய்ந்தான் பியூன் சோமு.

"குட்மார்னிங் ஸார். இவங்க மைவிழி. புதுசா மதுரை பிரான்ச்லேருந்து டிரான்ஸ்ஃபர் ஆகி வந்திருக்காங்க" என்றான் வழிந்து கொண்டே.

"அப்டியா .. சரி சரி .. நீ போ. நான் பார்த்துக்கிறேன்" என்று என் சீட்டில் அமர்ந்தேன்.

"மேடம். ஸார் தான் ராஜ சேகர். சீஃப் எஸ்டிமேட்டர்" என்ற சோமுவை நான் பார்த்த பார்வையிலேயே இடத்தை காலி பண்ணிவிட்டான்.

"நீங்க உட்காருங்க மிஸ்ஸ்ஸ்" என்றவன் கண்ணில் முலை மேடுகளுக்கு நடுவில் ஜாக்கெட்டில் புகுந்து கொண்டிருந்த தாலிச் சரடு கழுத்தோரம் பளிச்சிட

"மிஸர்ஸ். மைவிழி" என்றேன்.

"தேங்க்ஸ்" என்று ஒற்றைச் சொல்லி உதிர்த்துவிட்டு அமர்ந்தாள். பொதுவாக பெண்களைக் கண்டு சலனப்படதவனை இவள் ஒற்றைப் பார்வையில் சலனப் பட வைத்தாள்.

"மைவிழி" மனதுக்குள் சொல்லிகொண்டேன். இதயத்தில் டன் டன்னாக ஐஸ்கிரீம் கொட்டியது போல ஜில்லென்றது.

"இலக்கியப் பெயர். இதெல்லாம் இப்ப கதையில படிக்கிறதோட சரி. யாரும் வச்சிகிறதில்லை. எனக்கு இந்த மாதிரி பெயர் ரொம்ப பிடிக்கும். என் டாட்டர் பேரு கூட கயல்விழி" என்றேன்.

மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்தாள். புன்னகைக்கு ஒரு விருது கொடுக்க வேண்டுமென்றாள் இவளுக்குத்தான் கொடுக்க வேண்டும். அவளைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே ஏதோ ஒரு நெருக்கத்தை உணர்ந்தேன். அவளின் ஒவ்வொரு அசைவுக்கும் மனதில் ஒரு விளக்கம் தோன்றியது.

முத்துப் பல் தெரியாமல் மோகனமாய் நீ சிரிக்க.. இதழோரம் இழைந்த நகையில் இடம்மாறிப் போனது இதயம்.. வாய் தானாக முனுமுனுக்க,

"என்ன ஸார்" என்றாள் ஏதும் புரியாமல்.

"ம்ஹும்.. ஒன்னுமில்ல. நீங்க இன்னைக்கே ஜாயின் பண்றீங்களா. இல்ல ஃபார்மலா ஆபீஸ் பார்த்துட்டு நாளைக்கு வரீங்களா" என்றேன்.

"நான் கோவைக்கு வந்து ரெண்டு நாள் ஆச்சி. இன்னைக்கே ஜாயின் பண்ணிக்கிறேன்"

"ஓஹ்.. அப்புடியா. ஃபேமிலி எல்லாம் கூட வந்துட்டாங்களா"

"இல்ல..இல்ல. நான் மட்டும் தான். என் வீட்டுக்காரருக்கு மதுரையில தான் வேலை. ஃபேமிலி எல்லாம் என் மாமனார் மாமியார் கூட அங்கேயே தான் இருக்கும். அவருக்கும் டிரான்ஸ்ஃபர் அப்ளை பண்ணியிருக்கோம். வரதுக்கு ஆறு மாசமாச்சும் ஆகும். அதுவரைக்கும் வீக்லி போயிட்டு வருவேன்"

"ஒஹ்.. ரொம்ப நல்லது. இங்க எங்க தங்கியிருக்கீங்க"

"என்னோட கஸின் வீடு இருக்கு. அங்கதான் இருக்கேன். வேற இடம் பார்க்கனும்" என்றாள். ஜிவ்வென்று ஏறியது. தனியாக தங்கப் போகிறாள். துனைக்கு யாரும் இல்லை. நான் தான் இவளுக்கு துனையாக இருந்து கவணித்துக்கொள்ள வேண்டும். என்ன தான் இருந்தாலும் என் கீழ் வேலை செய்யும் ஒருத்தருக்கு உதவி செய்வது என் கடமை என்று என்னுடைய எண்ணங்களுக்கு நொண்டிச் சாக்கு சொல்லி சமாதானப் படுத்திக்கொண்டேன்.

"சரி வாங்க ஆபீஸைச் சுத்திப் பார்க்கலாம். எல்லாரையும் அறிமுகப் படுத்தி வைக்கிறேன்" என்று எழுந்தேன். அவளும் எழுந்தாள். எழுந்தவன் லேசாக விலகிய சேலையின் நடுவில் தெரிந்த ஆழமான பள்ளத்துக்குள் விழுந்தேன். என் பார்வை போகுமிடம் அவளும் பார்த்தாள். பெண்க்கே உரித்தன நாணம் கொடுத்த உந்துதலில் நாசுக்காக முலைப் பள்ளத்தை சேலையிட்டு மறைத்தாள்.

வீழ்ந்தேன் என்று அறியாமல் மூடிவிட்டாய் முலை மடுகை.. மூச்சு முட்டத் தினறிக்கொண்டே முலைக் காம்பைத் தேடுகின்றேன்.. மீண்டும் வாய் முனுமுனுத்தது.

"என்ன சொல்றீங்கன்னு புரியல ஸார்"

"ஒன்னும் இல்ல. நீங்க வாங்க"

"எதோ சொல்ல வரீங்க. ஆனா உங்களுக்குள்ளேயே சொல்லிக்கிறீங்க. ஆபீஸ் எப்புடி ஸார்" என்றாள்.

"நான் இருக்கும் போது ஏன் கவலை. இங்க ஒரு பிரச்சினையும் கிடையாது. அப்புடியே எதாச்சும் பிரச்சினைன்னாலும் நான் விட்டிடுவேனா. நீங்க என்னோட ஆளாச்சே" என்றேன்.

"என்ன ஸார் சொல்றீங்க!" என்று விழி உயர்த்திப் பார்த்தாள்.

"ஐ மீன். என்னோட ஜூனியர்னு சொல்ல வந்தேன்" என்று சமாளித்தேன். அறிமுகப் படலம் முடிந்தது. வைத்த கண் வாங்காமல் மைவிழியை முறைத்துப் பார்த்த சகல சகாக்களையும் தூக்கிப் போட்டு மிதிக்க வேண்டும் போலிருந்தது.

"இவள் என்ன எனக்குச் சொந்தமா?. இன்னொருத்தன் மனைவியின் மீது எனக்கு என்ன உரிமை?" என்று கேள்வியெழுந்தாலும், இவளை நான் யாருக்கும் விட்டுக்கொடுக்கப் போவதில்லை என்று கங்கணம் கட்டிக்கொண்டேன்.

என் அறைக்குள்ளேயே மைவிழிக்கும் டேபிள் போடப்பட்டது. அதிகம் பேசமால் அடக்கமாக வேலைகளை கவணித்தாள். இடையிடையில் அலைபேசியில் அழைத்த அவள் கனவன் மீது கூட பொறாமை வந்தது. அவன் கொடுக்கும் முத்தத்துக்கு என்னைப் பார்த்து சிரித்தாள். அலைபேசியில் அவள் கேட்பது முத்தச் சத்தம் என்று தெரியாமல் அவள் சிரிப்பை ரசித்தேன். இமை துடித்த பொழுதெல்லாம் என் இதயமும் துடித்தது இதழ் துடித்த பொழுதெல்லாம் இரவுகள் துடித்தன..

டேபிளில் எதையோ கிறுக்கி வைத்தேன். தினந்தோரும் என் கிறுக்கல்கள் அதிகமாகி ஏற்பட்ட கீறலில் இதயத்தைப் பிளந்து அதன் இடுக்கில் நுழைய ஆரம்பித்தாள். இது கண்டிப்பாக காதல் இல்லை. காமம் என்பது தெரியும். ஆனால் இந்தக் காமத்துக்கு அவள் அழகை ரசிக்க கண் இருந்தது. அவளின் தேன் குரல் கேட்க காது இருந்தது. அவளை நினைத்து கவியெழுத இதயம் இருந்தது.

வாழ்க்கையில் எல்லாமே எனக்கு திருப்தியாகவே இருக்கின்றன. அன்பான, அழகான மனைவி. அவளிடம் எனக்கு எந்த குறையும் இல்லை. உலகத்தில் உனக்குப் மிகவும் பிடித்தது எது என்று தூக்கத்தில் எழுப்பிக் கேட்டாலும் என் மனைவியின் பெயரைத் தான் சொல்வேன். முழுவதும் நிரம்பிவிட்டதாக நான் நம்பும் இதயத்தில் நிரப்பப்படாமல் ஓரு இடம் இருப்பதை மைவிழியைக் கண்டதும் தான் உணர்த்தேன். அந்த இடத்தை இவளால் மட்டுமே நிரப்பமுடியும் என்று உள்ளுணர்வு நம்பியது.

லன்ச் பிரேக்.

"மைவிழி. சாப்பாடு கொண்டு வந்திருக்கீங்கள்ள"

"இல்ல ஸார். வெளியதான் சாப்பிடனும்"

"அப்ப என் கூட ஷேர் பண்ணிக்கங்க. என் வைஃப் நல்லா சமைப்பா"

"இல்ல ஸார். நீங்க சாப்பிடுங்க. நான் பார்த்துக்கிறேன்"

"அட சும்மா வாங்க. ஒன்னுக்குள்ள ஒன்னாயிட்டோம். இந்த வெயில்ல எங்க போயி அலைவீங்க" என்று வற்புறுத்த ஒரு வழியாக ஒப்புக்கொண்டாள். இருவரும் அருகருகில் அம்ர்ந்து சாப்பிட்டோம். சாப்பாடு போடும் சாக்கில் முதல் முதலாக அவள் விரலைத் தீண்டினேன். நெருப்பைத் தொட்ட உணர்ச்சி உடல் முழுவதும் பாய்ந்தது. இந்த நெருப்பு சுடவில்லை. சுகமாக இருந்தது.

"மைவிழி. உங்களுக்கு ஒரு குருவி கதை தெரியுமா?"

"குருவி கதையா? ம்ஹும். தெரியாது சொல்லுங்க"

"ஒரு சிகப்பு ரோஜா இருந்துச்சாம். அதை ஒரு வெள்ளைக் குருவி காதலிச்சுதாம். ரோஜாப்பூ குருவிகிட்ட சொல்லுச்சாம் நீ எப்ப என்னோட கலருக்கு மாறுவியோ அப்பத்தான் உனக்கும் எனக்கும் லவ்" என்று நிறுத்தினேன்.

"ஆஹா. இந்தக் கதை தான் எனக்குத் தெரியுமே. ஒரு தலை ராகம் படத்துல சந்திரசேகர் சொல்லுவாரு. என்னை சின்னப் புள்ளைன்னு கதை சொல்லி ஏமாத்துறீங்களா" என்றாள்.

"அவசரப் படாதீங்க. கதைய முழுசா கேட்கனும். இது அந்தக் கதை இல்லை"

"ம்ம் சரி சொல்லுங்க"

"ரோஜா சொன்னதைக் கேட்டதும் குருவி ஒன் மினிட்னு சொல்லிட்டு வேகமா பறந்து போயி, பக்கத்தில இருந்த ஏசியன் பெயிண்ட் டப்பாவில குதிச்சி சிவப்பு கலரா மாறி திரும்ப வந்து ரோஜாகிட்ட ஐ லவ் யூ-ன்னு சொல்லுச்சாம். ரோஜா வேற வழியில்லாம குருவிய லவ் பண்ண ஆரம்பிச்சிடுச்சாம்" என்றேன். என் வலது புறம் அமர்ந்திருந்தவள் உடல் குலுங்க சிரித்தாள். உடல் மட்டுமா குலுங்கியது. ஏறி நின்ற முந்தானை இடைவெளியில் அவள் முலையும் சேர்ந்து குலுங்கியதில் நான் அதிர்ந்தேன். இது போன்றக் காட்சியைப் பார்த்துவிட்டுத்தான்

"சற்றே சரிந்த தனமே குலுங்க" என்று அம்பிகாபதி அவசரப்பட்டு பாடியிருக்க வேண்டும்.

"குருவி உங்கள மாதிரி ரொம்ப ஸ்மார்ட்" என்றாள். என் முகத்தில் டன் கனக்கில் அசடு வழிந்தது. சாப்பிட்டு விட்டு எழுந்தோம். எனக்கு மட்டும் பசித்தது.

"வீடு பார்த்திட்டீங்களா மைவிழி"

"இல்ல ஸார். உங்களுக்கு தெரிஞ்ச இடம் எதாச்சும் இருந்தா சொல்லுங்களேன்" என் வீட்டின் பக்கத்திலேயே ஒரு இடம் காலியாய் இருக்கிறது. அங்கேயே கொண்டு போய்விடலாம் என்று யோசித்தேன்.

"டேய் பக்கத்துல வச்சிகிட்டா பிரச்சினை. உன் வீட்ல எல்லார் கண்ணும் படும். கொஞ்சம் தூரமாவே வச்சிக்க. அப்பத்தான் அடிக்கடி போயி தனியா கவணிச்சக்க முடியும்" என்று உள்ளுக்குள் சைரன் அடிக்க இரண்டு நாட்களில் ஒரு இடத்தையும் கண்டு பிடித்து விட்டு அவளிடம் சொன்னேன். அன்று மாலையே சென்று பார்ப்பதாகச் சொல்லிவிட்டு அட்ரஸ் வாங்கிக்கொண்டு போய்விட்டாள். சேர்ந்து போகலாம் என்று நினைத்தால் முடியாமல் போய்விட்டதே என்று வருத்தமாக இருந்தாலும்

"நான் வீட்டுக்கு போகும் வழியில் தான் அந்த இடமும். இவளை பைக்கிலேயே தினமும் அழைத்துக்கொண்டு போய்விட்டு திரும்ப கொண்டு வந்துவிட வழி செய்யவேண்டும்" என்று தீர்மானித்தேன். வாரம் இரண்டு ஓடியது. ஒரு வழியாக கஸினின் உதவியுடன் எல்லா வேலைகளையும் முடித்து வீட்டில் குடி போய்விட்டதாகச் சொன்னாள். இரண்டு வாரத்துக்குள் நான் முழுமையாக அவளிடம் தஞ்சம் தேடும் நிலைக்கு வந்துவிட்டேன். இவள் எனக்கு வேண்டும். இவளை அடைந்தால் தான் எல்லாப் பிரச்சினைக்கும் ஒரு தீர்வு வரும் என்று தோன்றியது. முடியுமா!. நான் மட்டும் நினைத்தால் முடியுமா?. அவளுக்கும் அந்த எண்ணம் வேண்டாமா!. இருவரும் ஒத்தையாக இருந்தால் தைரியமாக

"ஐ லவ் யூ" சொல்லலாம். இரண்டு பக்கமும் பட்டா போட்டு கட்டிடமும் கட்டப்பட்டு விட்டது. இதிலே காமக் கொடியை என்ன சொல்லி ஏற்றுவது என்று புரியவில்லை. என்னைப் போலவே அவள் இதயத்திலும் எதாவது சந்து இருந்தால் சிந்து பாடிப் பார்க்கலாம். அதைத் தான் தேடவேண்டும். நிறைவான வாழ்க்கை இருந்தாலும் மனதில் ஒரு தேடல் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கும். அதை மனைவியால் கண்டிப்பாக நிரப்ப முடியாது. ஏதோ ஒரு காலத்தில் எங்கோ இழந்ததை இப்போது மீண்டும் தேடுகிறேன்.

கல்லூரிப் பருவத்தில் ஒரு தலையாய்க் காதலித்து கவிதை பாடித் திரிந்து கொண்டிருந்தபோது, நினைத்தது கிடைக்காமல் வாழ்க்கையே போய் விட்டதாக அழுது மடிந்து பின்பு மீண்டாலும், அந்த இடம் காலியாகவே இருக்கிறது. காலப் போக்கில் மறைந்துவிட்ட அந்தக் காதல் கதை இப்போது காமத்துடன் மீண்டும் முளை விடுகிறதோ?. ஆம். அது தான். அதே தான். மறைந்து போன காயம் மீண்டும் வலிக்கிறது. எப்போதோ ஏற்பட்ட வலிக்கு இப்போது மருந்து தேடுகிறேன். அது மைவிழியிடம் தான் இருக்கிறது. இவள் அருகாமை சுகமாயிருக்கிறது. என்னைக் கவிதை சொல்ல வைக்கிறது. அலுவலகம் ஏன் முடிகிறது. இன்னும் கொஞ்ச நேரம் நீட்டிக்கலாமே என்று தோன்றுகிறது.

இவளை விட்டுப் பிரியும் நேரத்தில் இதயம் கனக்கிறதே. எனக்கு ஏற்படும் இத்தனை உணர்ச்சிகளும் அவளுக்கும் இருக்குமா? என்னுள் இருக்கும் தேடல் போல அவளுக்கும் இருக்குமா?. அவளை நான் கண்மூடித் தனமாக ரசிக்கிறேன். ஆனால் கவணிக்கவில்லை. இன்று முதல் அந்த வேலையைச் செய்ய வேண்டும். அவள் உள்ளத்தில் என்ன இருக்கிறதென்று தோண்டிப் பார்க்கவேண்டும். அலுவலகம் முடியும் நேரம் வந்தது. எல்லாரும் கிளம்பினார்கள்.

வழக்கம் போல முடிக்க வேண்டியது மீதி இருந்ததால் நான் மட்டும் அமர்ந்திருந்தேன். அவளும் கிளம்பினாள். ஆனால் போகாமல் தயங்கித் தயங்கி நின்றாள். என்னுடன் வருவாயா? என்று கேட்கத் தோன்றினாலும் வார்த்தை வெளியே வரவில்லை.

"என்ன மைவிழி. நீங்க போகலையா" என்றேன்.

"போகனும் ஸார். என் வீட்டு வழியாத் தானே நீங்களும் போவீங்க. என்னையும் அழைச்சிட்டு போறீங்களா?" என்றாள்.

உடலெங்கும் மின்சாரம் பாய்ந்தது. இவளுக்கும் ஒரு தேடுதல் இருக்குமோ. அதை நிரப்ப என்னைத் தேடுகிறாளோ. அதனால் தான் இவளைக் கண்ட நாள் முதலாய் என் மனதில் தென்றல் வீசிக் கொண்டிருக்கிறதா? இப்படி பலப்பல எண்ணங்கள் உதித்தன.

"நானே சொல்லனும்னு நினைச்சேன். நீங்க கேட்டுட்டீங்க. இந்த பஸ்ஸில இடிபட்டு போறது பெரிய இம்சை. தினம் என் கூடவே வந்திடுங்க. சேர்ந்தே வீட்டுக்கும் போயிடலாம்" என்றேன்.

"ரெம்ப தேங்க்ஸ் ஸார்" என்று என் முன் அமர்ந்தாள்.

மிரளும் மைவிழியின் மலர் விழிகளில் ஒரு அமைதியைக் கண்டேன். இன்று இன்னும் அழகாகத் தெரிந்தாள். என்னுடன் வரக் காத்திருப்பது, எனக்காகவே வருவதாகத் தோன்றியது. அவளை நேர் கொண்டு பார்த்தேன். ஒரு வினாடி இருவர் கண்களும் கலந்தன. முதல் முதலில் காதலனை தனிமையில் சந்திக்கும் காதலியைப் போல் கண்களைத் தாழ்த்திகொண்டாள்.

"கொஞ்சம் வேலை இருக்கு. நாளைக்குப் பார்த்துக்கலாம். வாங்க போவோம்" என்று கம்ப்யூட்டரை அடைத்தேன்.

"பரவாயில்லை. இப்ப நான் வீட்ல போயி என்ன செய்யப் போறேன். இங்க இருந்தாலாவாது உங்க கூட பேசிகிட்டிருக்கலாம். மெதுவா போகலாம். ஒன்னும் அவசரமில்லை" என்றாள்.

"இருக்கட்டும். வாங்க போகலாம்" என்று என் (கள்ளக்)காதலியை பைக்கில் தள்ளிக்கொண்டு போகும் ஆர்வத்துடன் கிளம்பினேன்.

மணி ஏழு. வெளியில் நன்றாக இருட்டிவிட்டது. பைக்கை கிக்கிவிட்டு

"உட்காருங்க" என்று பில்லியனைத் தட்டினேன்.

அதிகம் பழக்கம் இல்லாத ஆணுடன் பைக்கில் உட்காரப் போகும் பெண்ணிடம் இருக்க வேண்டிய தயக்கம் துளி கூட இல்லாமல் அமர்ந்தாள். பர்ஸ்ட் கியர் போட மெல்லிய குலுக்கத்துடன் பைக் நகந்தது. தீக்குச்சியை யாரோ முதுகில் வைத்து தேய்த்தது போல இரண்டு முலைப் பந்துகள் மெண்மையாக உரசின. கோவை மாநகராட்சி உபயத்தில் பைக் குலுங்க, என் இடுப்பை மைவிழியின் கை ஒன்று சுற்றி வளைத்துப் பிடித்துகொண்டது.

இளமைக் காலங்கள் என்னுள்ளே எட்டிப் பார்க்க ஆரம்பித்து. நான் கொஞ்சம் பின் பக்கம் நகர அவள் முன் பக்கம் நகர்ந்தாள். முதுகில் ஒட்டிக்கிடந்தவள் இதயத்தில் கனத்தாள். அடுத்த சில நிமிடங்கள் இருவரும் பேசவில்லை. மைவிழியின் தாடை என் தோளில் இடம் தேடியது. உடலில் ஏறிய உஷ்ணம் காது வழியாக தீ நாக்குகளை நீட்டி எரிக்க, என் கழுத்தோரம் உரசிய அவளின் கூந்தல் எரியும் நெருப்பில் எண்ணெய் ஊற்ற நான் கருகினேன். சரவண பவனைத் தாண்டும் போது,

"ஸார். வாங்களேன் சாப்டிட்டு போகலாம்" என்றாள்.

சட்டென்று பைக்கை நிறுத்த முலைகளால் ஒரு முறை முட்டிவிட்டு நகர்ந்தாள்.

"வீட்ல சமைக்க மாட்டீங்களா" என்றேன்.

"ம்ம்ம்.. இன்னைக்கு என்னமோ வெளியில சாப்பிடனும் போல இருக்கு" என்றாள்.

"எனக்கு வேண்டாம். நீங்க சாப்பிடுங்க" என்றேன்.

"உங்களைப் பார்க்க வச்சிட்டு நான் மட்டுமா. அப்ப வேணாம் போங்க" என்று சினுங்கினாள். இவளுடன் இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் சேர்ந்திருக்க கிடைக்கும் வாய்ப்பை நழுவவிட எனக்கு மனம் வரவில்லை.

"சரி சரி வாங்க. நானும் சாப்பிடுறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு இருவரும் ஹோட்டலில் நுழைந்தோம். ஏ/சி. ஃபேமிலி கேபினுக்குள் அழைத்துச் சென்றேன்.

"உங்களுக்கு என்ன வேணும்" என்றாள்.

"உங்க இஷ்டம்" என்றேன். ஆர்டர் செய்தாள். பேரர் நகர்ந்தான்.

"அப்புறம் ஃபேமிலி லைஃப் எல்லாம் எப்புடி இருக்கு" என்று ஒப்புக்கு கேட்டேன்.

"ம்ம். நல்லாவேயிருக்கு. சந்தோசமான குடும்பம். ஒரு குறையும் இல்ல ஸார். உங்களைப் பத்தி கேக்கவே வேணாம். உங்க மனைவி சமயலே எல்லாத்தையும் சொல்லிடிச்சி" என்றாள். அவள் சொல்வதும் சரிதான். இருவருக்குமே எந்தக் குறையும் இல்லை. பின்பு ஏன் இந்த தேடல். மௌனமாகச் சிரித்தேன்.

"கவிதையெல்லாம் கலக்குறீங்க" என்றாள். திடுக்கிட்டேன். என்னுடைய கிறுக்கல்கள் இவள் பார்வைக்கு எப்போது போனது. அதுவும் காமக் கிறுக்கல்கள். எல்லாவற்றையும் படித்திருப்பாளோ!.

"அது சும்மா. எதாச்சும் கிறுக்குவேன்" என்று தினறினேன்.

"கிறுக்கலா. சூப்பரா இருக்கு. நான் படிச்சி படிச்சி ரொம்ப ரசிச்சேன். புத்தகத்துக்கும் எழுதுறீங்களா?" என்றாள்.

"அட நீங்க வேற. எப்போவோ ஒரு காலத்தில இப்புடி கிறுக்கினது. இப்பத்தான் கொஞ்ச நாளா திரும்பி வருது. ஏன்னு தெரியாது. என் கிறுக்கலை படிச்ச முதல் ஆள் நீங்கதான். அதெல்லாம் கண்டுக்காதீங்க" என்றேன்.

"ஏன். நீங்க ரசிச்சி எழுதினதை நான் ரசிக்க கூடாதா" என்றாள். அவளின் அலைபேசி அடித்தது. எழுந்து ஜன்னலோரம் நின்று கொண்டு தாழ்ந்த குரலில் பேசினாள். மேசையில் இருந்த திஸூ பேப்பரில் என் கிறுக்கல் தொடர்ந்தது. உயிருள்ள சிலையாய் உயிர் தின்று நிற்கிறாய். உடல் தீயை மூட்டி உள்ளம் புகுந்து எரிக்கிறாய்.. கனம் கொண்ட தனம் குலுக்கி கவி பாட வைத்து விட்டாய்.. உடல் கொண்ட உடை நீக்கி எப்போது ஒன்றாக நீ கலப்பாய்.. ஏற்புடைய காதலுமில்லை ஏகாந்த காமமுமில்லை.. தடுமாறும் உள்ளத்தின் தாகத்தை தீர்த்துவிடு பேசிவிட்டுத் திரும்பி வந்தாள். பேப்பரைச் சுருட்டி உள்ளங் கையில் அடக்கிக்கொண்டேன்.

"யாரு போன்ல" என்றேன்.

"என் வீட்டுக்காரர். இன்னும் வீட்டுக்குப் போகலையான்னு கேட்டார். ஹோட்டல்ல இருக்கேன்னு சொல்லிட்டேன்" வெள்ளை மனதுடன் இருக்கும் இவளை நான் ஏன் காமக் கண் கொண்டு பார்க்கிறேன். இவளுக்காக ஏன் என் மனம் ஏங்குகிறதென்று புரியவில்லை. எத்தனை யோசித்தும் விடை எதுவும் கிடைக்காமல் தடுமாறினேன். எது எப்படி இருந்தாலும் இவள் வேண்டும் என்ற என் உள் மனதின் நிலைப்பாடு மட்டும் வினாடிக்கு வினாடி அதிகரித்துக் கொண்டே போனது.

"என்ன ஸார். ஆபீஸ் விட்டு வெளிய வந்தா மௌன விரதமா" என்றாள். குனிந்திருந்த நான் நிமிர்ந்தேன். நிமிர்ந்தவன் அவள் நிலை கண்டு தடுமாறினேன். முட்டிக் கைகளை மேசையில் ஊன்றி சற்றே குனிந்தபடி கண்ணத்தில் இரண்டு கையும் வைத்துக் கொண்டு என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். முலைகளுக்கு நடுவில் முந்தானை நழுவி வெடிப்பின் ஆழம் அதிகமாகி, உள்ளேயிருக்கும் கருப்பு பிரா வரை கண்ணுக்குத் தெரிய என் ஆண்மையின் நரம்புகளில் இதமான சூடு பரவ ஆரம்பித்தது. முயன்றும் முடியாமல் பார்வையை அங்கேயே நிலைக்கவிட்டேன்.

"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல மைவிழி. சும்மா தான். வேற எதோ நினைச்சிகிட்டிருந்தேன்" என்றேன்.

"வீட்டுக்காரம்மா நினைப்பு வந்துடிச்சோ. இன்னும் கொஞ்ச நேரம் தானே. போயிடலாம்" என்று சிரித்தாள்.

"குடும்பத்தை விட்டுட்டு இங்க தனியா இருக்க கஷ்டமா இல்லையா" என்றேன்.

"பெரிய கஷ்டம் ஒன்னும் இல்லை ஸார். ஆபீஸ்ல இருக்கிற வரைக்கும் பிரச்சினை இல்லை. அதென்னமோ உங்க கூட சேர்ந்து வேலை செய்யிறது கொஞ்சம் கம்ஃபர்டபிளா இருக்கு. வீட்டுக்குப் போனாதான் தனிமை. போகப் போக பழகிடும்" என்றாள்.

"எல்லாருக்கும் ஆபீஸ்ல தான் போரடிக்கும். உங்களுக்கு மட்டும் வீடு போரடிக்குதா"

"ஆபிஸ்ல நீங்க இருக்கீங்களே. உங்களைப் பார்த்ததுமே ஏதோ விட்ட குறை தொட்ட குறை மாதிரி ஒரு ஃபீலிங். புது இடத்தில வேலை பார்க்கிற மாதிரியே எனக்குத் தெரியல. ரொம்ப நாள் பழகின மாதிரியே இருக்கு" என்றாள். சொன்னவள் வார்த்தையில் எந்த மோகமும் இல்லை. கண்களில் காமமில்லை. பிரித்தெடுக்க முடியாத ஒரு உணர்ச்சி. எங்கே அண்ணன் அல்லது அங்கிள் இப்படி ஏதும் சொல்லிவிடுவாளோ என்று பயந்தேன். பேரர் வந்து அயிட்டங்களை பறிமாறினான். நிமிர்ந்தவள் முந்தானை மட்டும் விலகியபடியே இருக்க பறிமாறுபவன் பார்வையும் அங்கேயே போனது. என் மனைவி இப்படி ஒரு நிலையிலிருந்தால் என் மனம் எப்படித் துடிக்குமோ அதே துடிப்பு இப்போதும்.

"நீ வச்சிட்டு போப்பா. நாங்க பார்த்துக்கிறோம்" என்று விரட்டினேன்.

"வேற எதாச்சும் வேணுமா ஸார்" என்றான்.

"ஒன்னும் வேணாம். நீ கிளம்பு" என்று சற்று சூடாகவே சொன்னேன். மைவிழி ஒன்றும் புரியாமல் விழித்தாள். பேரர் என்னை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்து விட்டுப் போனான். கையிலிருந்ததைச் சுருட்டி டேபிள் ஓரத்தில் தள்ளிவிட்டு அவளைப் பார்த்தேன்.

"எதுக்கு அவன் கிட்ட எரிஞ்சி விழுறீங்க. அவன் வேலையத் தானே செய்யிறான்" என்றாள்.

"வெளியில வந்தா கொஞ்சம் அடக்கமா இருங்க. இப்புடித் தொறந்து போட்டுட்டு திறியாதீங்க" என்றேன் அதே கோபத்துடன். சட்டென்று குனிந்தவள் விலகியிருந்த முந்தானையை அவசரமாக சரி படுத்திவிட்டு உதடு கடித்து என்னை ஓரக் கண்ணாள் பார்த்தாள்.

"இதுக்குத் தானா. ஸாரி" என்றாள்.

"ஸாரி எல்லாம் சரியா வச்சிக்கங்க. எனக்கு வேணாம்"

"இது முன்னாடியே சொல்லியிருக்கலாமே. அவன் வர வரைக்கும் ஏன் சும்மா இருந்தீங்க. நீங்க மட்டும் பார்க்கலாமோ" என்று சொல்லிக்கொண்டே சாப்பிட ஆரம்பித்தாள். என் வாயில் இருந்த ஒரு கவளம் தொண்டைக்குள் இறங்க மறுத்தது.

"அது வந்து.. வந்து " என்று இழுத்தேன். குற்ற உணர்ச்சி தடுமாற வைக்க இனி சாப்பிட முடியும் என்று தோன்றவில்லை.

"உங்களுக்கு அக்கரை இருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும். சும்மா தமாசுக்குத் தான் கேட்டேன். நீங்க சாப்பிடுங்க. ப்ளீஸ்" என்று என கையை இழுத்து தட்டில் வைத்தாள். அவளை நிமிர்ந்து பார்க்கும் தைரியம் வரவில்லை. மௌனமாகவே சாப்பிட்டேன். கை கழுவ, பேரர் பில் கொண்டு வந்து வைத்து விட்டு நின்றான். பில்லுக்கு பணத்தை வைத்துவிட்டு எழுந்தேன். நான் முன்னால் போக பின்னால் வந்தவள்

"ஒரு நிமிசம்" என்று மீண்டும் உள்ளே சென்று விட்டு வந்தாள்.

"கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க. ஒரு தம் அடிச்சிட்டு போகலாம்" என்றேன்.

"இப்ப என்ன டென்ஷன். தம் அடிக்காம இருக்க முடியாதா"

"டென்ஷன் ஒன்னும் இல்ல. சாப்டா உடனே இது வேணும். இல்லன்னா சரியா வராது" என்று சிகரெட்டை இழுத்தேன்.

"ம்ம்ம். உடம்ப கெடுக்கிறதுக்கு இது ஒன்னு போதும். சொன்னா கேக்கவா போறீங்க"

"ஏன். உங்களுக்குப் புடிக்காதா?"

"ம்ஹும். எனக்குப் புடிக்கல. என் ஹஸ்பண்டும் உங்கள மாதிரிதான். என்னத்த சொல்லியும் திருந்தவே மாட்டார்" என்றாள். கையிலிருந்த சிகரெட்டை சட்டென்று கீழே போட்டு மிதித்துவிட்டு

"வாங்க போகலாம்" என்றேன்.

"எனக்காக அதை ஏன் போட்டீங்க. காசுக்கு புடிச்ச தெண்டமா" என்று சிரித்தாள்.

"உங்களுக்கு பிடிக்காததை அட்லீஸ்ட் உங்க முன்னாடியாச்சும் செய்யாம இருக்கலாமேன்னு தான்" என்று பைக்கை உதைத்தேன். பூந்தோட்டம் பின்னால் ஒட்டிகொள்ள பைக் உருண்டது.

"ஏங்க. நீங்க சாப்பிட வந்துட்டு என்னை பணம் கொடுக்க வச்சிட்டீங்க. ஒரு பேச்சுக்கு கூட வேண்டாம்னு சொல்லலையே" என்றேன்.

"ஆம்பிளை கூட வந்துட்டு பொம்பளை பில்லு கொடுத்தா பேரர் எதாச்சும் நினைக்க மாட்டானா. நீங்க வேற அவனை முறைச்சிட்டீங்க. அதான் நான் சும்மா இருந்துட்டேன். ஏன், எனக்காக நீங்க கொடுக்க மாட்டீங்களா" என்றாள்.

"விளையாட்டுக்கு கேட்டேன். தப்பா நினைச்சிக்காதீங்க" என்று வழிந்தேன்.

"உங்களை நல்லாவே புரிஞ்சிக்கிட்டேன். கவலைப்படாதீங்க" என்றாள். மைவிழியின் வீடு வந்தது.

"சரிங்க. காலையில சரியா 8.30-க்கு வந்திடுறேன். ரெடியா இருங்க" என்றேன்.

"அது இருக்கட்டும். வீட்டுக்கு வாங்க. ஏன் இங்கேயே நிக்கிறீங்க"

"லேட் ஆச்சி. இன்னொரு நாளைக்கு வரேன்" என்று வாய் மட்டும் சொன்னது. இடுப்பில் கை வைத்துக் கொண்டு என்னை முறைத்தாள். கோபப்பட்டால் கூட அழகு என்று சினிமாவில் பேசும் வசனம் நினைவுக்கு வந்தது. அவளின் பொய்க் கோபம் என்னைச் சுண்டி இழுத்தது. கால் கியர் பக்கம் நகர மறுக்க அசையாமல் நின்றேன்.

"முதல் முதலா வந்துட்டு உள்ள வராம போனா எப்புடி. இப்ப வருவீங்களா! மாட்டீங்களா!"

"சரிங்க. நீங்க பார்வையிலேயே எரிச்சிடாதீங்க. யப்பா. பூம்புகார் படத்தில் கண்ணகி பார்க்கிறா மாதிரி இருக்கு" என்று சிரித்துக்கொண்டே பைக்கை நிறுத்திவிட்டு அவளுடன் நடந்தேன். முன்பு பார்க்கும் போது தூசி படர்ந்திருந்த வீடு கோவில் போன்று அழகாக இருந்தது. அதிக பொருட்கள் இல்லாவிட்டாலும் இருப்பதை நேர்த்தியாக வைத்திருந்தாள்.

"வீடு அழகா இருக்கு. உங்க கை பட்டா எல்லாமே அழகாயிடும் போலிருக்கு. எங்க வீட்டப் பார்த்தா நொந்துடுவீங்க. ஒரு நாளைக்கு என் வைஃப் கூட்டிட்டு வந்து வீடுன்னா இப்புடி இருக்கனும்னு காட்டனும்" என்றேன்.

"குழந்தைங்க இருக்கிற வீடு அப்புடித் தான் இருக்கும். வீடு, குடும்பம், குழந்தைங்க அதோடு சேர்ந்து உங்களையும் உங்க வைஃப் ஒத்தையா தானே பார்த்துக்கிறாங்க. அவங்க என்ன பண்ணுவாங்க" என்று வக்காளத்து வாங்கினாள்.

"அதுவும் சரிதான். அனாவசியமாக பொண்டாட்டியைக் குறை சொல்லிவிட்டேனோ" என்று நினைத்தேன்.

"என்ன சாப்பிடுறீங்க. டீ. காபி"

"அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம். ஒரு கிளாஸ் தண்ணி குடுங்க போதும்"

"கொஞ்சம் பழம் சாப்பிடுங்க" என்று கிச்சனிலிருந்து ஆப்பிள் ஒன்றை கழுவி எடுத்துக்கொண்டு வந்தாள்.

"ஆப்பிள் சூடா இருக்கும். ஃப்ரிட்ஜ் இல்லை" என்றவள் எனக்கு எதிரே சோஃபாவில் அமர்ந்து ஆப்பிளை நறுக்க ஆரம்பித்தாள். முந்தானையை இழுத்து இடுப்பில் செருகியிருந்ததால் வெளிச்சத்திலிருந்த இடது புற ஆப்பிளும், இடுப்பு மடிப்பும் என்னை மீண்டும் சூடேற்றியது.

"ஆவ்வ்வ்வ்வ்" என்று ஒற்றைச் சத்தத்துடன் கத்தியை கீழே போட்டுவிட்டு விரலைப் பிடித்தாள்.

"என்னாச்சி. வெட்டிகிட்டீங்களா" என்று பதறி ரத்தம் வழியும் கையைப் பிடித்தேன். ஆள் காட்டி விரலில் ரத்தம் கொட்டியது. சட்டென்று விரலை வாய்க்குள் விட்டு சப்ப ஆரம்பித்தேன்.

"அய்யய்யோ!.விடுங்க" என்று பதறி கையை உதற, மனிக்கட்டை பிடித்துக்கொண்டு விரலை எடுக்க விடாமல் தடுத்தேன். மைவிழியின் உதடுகள் துடித்தது. சப்ப சப்ப என் ஆடைக்குள் ஆணமையும் துடித்தது. அவள் விழிகளில் மிரட்சி. என் உள்ளத்தில் தடுமாற்றம். அவள் முகத்தருகே என் முகமும் இருந்ததால் வெளி வந்த மூச்சுக் காற்று அந்த இடத்தையே சூடாக்கியது.

"போதும் விடுங்க" என்று சொன்னவளின் குரல் கிணற்றுக்குள்ளேயிருந்து வந்தது. அப்படியே அவளை இறுகக் கட்டிக்கொள்ள வேண்டுமென்று உள்ளம் துடித்தாலும் ஏதொ ஒன்று தடுக்க மெல்ல விரலை வாயிலிருந்து எடுத்தேன். வெட்டு நல்ல ஆழம். மைவிழியின் விழியோரங்களில் நீர்த்துளிகள் திரண்டிருந்தன. உடல் நடுங்கினாள்.

"ஸாரி. சட்டுன்னு அப்புடி செய்ய வேண்டியதாப் போச்சி. பிளாஸ்டர் இருக்கா" என்றேன்.

"இல்லை" யென்று தலையாட்டினாள்.

"ஒரு நிமிசம்" என்று வேகமாக வெளியில் சென்று தெருமுனைக் கடையில் பிளாஸ்டர் வாங்கிக்கொண்டு திரும்பினேன். வாசலில் விரலைப் பிடித்துக்கொண்டு நின்றிருந்தாள். விரல் சுற்றி பிளாஸ்டர் ஒட்டிவிட்டு

"ரொம்ப வலிக்குதா" என்றேன்.

"அதெல்லாம் இல்லை ஸார். சின்ன காயத்துக்கு இப்புடிப் பதறுறீங்க. உங்க வைஃப் ரொம்ப குடுத்து வச்சவங்க தான்" என்றாள்.

"என்னால தானே இப்படி ஆச்சி. நான் வந்த நேரம் சரியில்லை. நான் கிளம்புறேங்க. நாளைக்குப் பார்க்கலாம். பத்திரமா இருங்க. எதாச்சும்னா போன் பண்ணுங்க. என் வீடு பக்கத்தில தான் இருக்கு. உடனே வரேன்" என்று ஏதேதோ சொன்னேன்.

"ம்ம்ம்.. தேங்க்ஸ்" என்றவள் கண்களில் இருந்த உணர்ச்சிக்கு என்ன பெயர் சொல்வதென்று தெரியவில்லை. போகிறேன் என்று சொன்னேனே தவிர என்னால் அங்கிருந்து நகர முடியவில்லை. அவள் நின்றிருந்த கோலம், தனிமை எல்லாம் சேர்ந்து என்னை மெல்ல உந்த ஆரம்பித்தது. உடலில் மெல்லிய நடுக்கம். காதுமடல் காமச் சூட்டில் தகித்தது. அவள் விழிகளை உற்றுப் பார்த்தேன். அருகாமை என்னை வெறி கொள்ள வைத்தது. எல்லை மீறவேண்டிய கட்டாயம். சரியா? தவறா? பட்டி மன்றம் நடத்தும் கட்டத்தை தாண்டுவிட்டிருந்தேன்.

"மைவிழி" என்று இரண்டு கைகளையும் அவள் தோளில் வைத்தேன்.

"ஸார்.. என்ன இது" என்று அவள் பதறி நகருவதற்குள் சட்டென்று இறுக்கி அணைத்து துடித்த அதரங்களில் என் உதடுகளை முரட்டுத் தனமாக அழுத்தினேன்.

"ம்ம்ம்..ம்ஹூம்ம் .ம்ம்ம்ம்" என்று தினறிக்கொண்டே என்னைப் பிடித்து தள்ளினாள். அவள் தள்ளிய வேகத்தில் தடுமாறி இரண்டடி பின்னால் சென்றேன். இரண்டு கையையும் மார்புக்கு குறுக்கே கட்டிக்கொண்டு வாய் திறக்காமல் விம்மினாள். ஒரு வினாடி திகைத்தேன். மறு வினாடி தலை சுற்றியது. என் தரம் இப்படி பாதாளத்துக்குப் பாய்ந்து விட்டதை நினைத்து வெட்கப்பட்டேன்.

"ஸாரி" என்று ஒன்றைச் சொல்லை உதிர்த்துவிட்டு என்ன ஆனாள் என்று கூட திரும்பிப் பார்க்காமல் வேகமாக வெளியேறி என் வீட்டை நோக்கிப் பறந்தேன்.

வீட்டிற்குச் சென்றும் உறங்க முடியவில்லை. இனி என்ன செய்யப் போகிறேன் என்று தெரியவில்லை. இரவோடிரவாக ஊரை விட்டு ஓடிவிடலமா என்று கூட யோசிக்க ஆரம்பித்தேன். மைவிழி எத்தனை வேதனைப் படுவாள். அவளுக்கு ஏற்பட்ட அவமானத்தைக் நினைத்து தனிமையில் எப்படியெல்லாம் துடிப்பாள். வீட்டில் யாருடனும் பேசத் தோன்றவில்லை. கம்ப்யூட்டர் முன்னால் அமர்ந்தேன். முக்கியமான வேலை என்று என் கட்டியவளிடம் சொல்லிவிட்டு உள்ளுக்குள் புழுங்கிக்கொண்டிருந்தேன்.

கீ போர்டில் வார்த்தைகள் கொட்ட ஆரம்பித்தன.

என் கண்ணே! இரவுகளை நீ விழுங்கி கவிதைகளை பிறக்க வைத்தாய் கனவுகளில் உனைத் தழுவும் நினைவுகளை நீ தொலைத்தாய் என் கண்ணே! 
மீன் சிந்திய கண்ணீர் போல் நான் சிந்திய கவிதையெல்லாம்.. தண்ணீரில் கரையும் முன்னே பன்னீராய் நீ ருசித்தாய் என் கண்ணே! 
கட்டியவள் என் வீட்டில் கோபுரமாய் தானிருக்க.. ஒட்டினாய் என் முதுகில் அஸ்திவாரம் அசைந்ததடி என் கண்ணே! 
கழுத்தினிலே உரசிட்ட கார் குழலின் இம்சைகளை.. எழுத்தினிலே நான் வடிக்க தீர்ந்ததடி காகிதங்கள் என் கண்ணே! 
கன்னத்து இளம் சூடு எண்ணத்தில் எரிமலையாய் – நீ இறங்கிவிட்ட போதும்கூட துறத்துதெந்தன் உயிர் மூச்சை என் கண்ணே! 
சரிந்து விட்ட சேலையிலே எரிந்து விட்ட என் இதயம்.. தளிர் முலைகள் நடுவினிலே துளிர் கொள்ளப் பார்க்குதடி என் கண்ணே! 
உரிமைகொண்டு நான் உரைத்த உப்பில்லா வார்த்தைகளை மாற்றம் ஒன்றும் சொல்லாமல் ஏற்றுக்கொண்டு நீ சிரித்தாய்.. என் கண்ணே! 
சாலை வழிச் சென்றவனை வாசல் வரை நீ அழைத்தாய்.. சங்கமிக்க எண்ணம் கொண்டு அங்கம் தொட்டு விட்டேனடி என் கண்ணே! 
குளிர் கொண்ட மேகமென்று மலர் மேனி தீண்டிவிட்டேன்.. தனல் கொண்ட நெருப்பென்று அறியாமல் நானும் தொட்டேன்.. என் கண்ணே! 
சூடியவன் தொட்ட உடல் நாடி இவன் தொட்டதினால்.. கோபம் கொண்டு நீ எனக்கு சாபம் தந்து கொல்லாதே என் கண்ணே! 
வேலி கட்டி வைத்தவனும் காவலுக்கு இங்கு இல்லை.. களவு செய்ய வந்தவன் நான் காதல் கொண்டு காவல் செய்வேன்.. என் கண்ணே! 
பூஜிக்கும் பக்தன் இவன் பூவெடுத்து காத்திருப்பேன் யாசகத்தில் வருவதில்லை காதல் சுவாசத்தில் வேண்டுமடி கூடல்

எழுதி முடித்து நேரம் பார்க்க மணி அதிகாலை 4:40. எண்ணங்களையும் மீறி உறக்கம் மெல்ல தலைதூக்கியது. நாற்காலியில் அமர்ந்தபடியே உறங்கிப் போனேன்.

தொடர்வது மைவிழி!

விசும்பிக் கொண்டிருந்த என்னை திரும்பிக் கூட பார்ககாமல் ராஜ் வேகமாக சென்று விட்டார். என்னை நான் சுதாரித்துக்கொண்டு வாசல் பக்கம் ஓடினேன். அதற்குள் அவர் போய்விட்டார். தொந்தரவு செய்யும் குழந்தையை சீ! சும்மா இரு என்று தாய் அதட்டினாலும், அடுத்த நிமிடம் அதற்காக வருத்தப்பட்டு சமாதானம் செய்வாள்.

என்னுடைய நிலையும் கிட்டத்தட்ட அதே போலத்தான் இருந்தது. அவர் மீது எனக்கு கோபம் வரவில்லை. சட்டென்று அவரின் இழ்கள் தீண்டியதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. ஒரு கணம் நிலை தடுமாறினேன். பெண்களுக்கே உரித்தான பண்பாட்டினால் உந்தப்பட்டு அவரைப் பிடித்து தள்ளிவிட்டேன். இதே இடத்தில் வேறு யாரவது இருந்திருந்தால் ஒரு வேளை சத்தம் போட்டு ஊரைக் கூட்டியிருப்பேனோ. முகத்தில் காரி உமிழ்ந்திருப்பேனோ!. இவர் தொட்டபோது அப்படிச் செய்யாமல் ஏன் அழுதேன்?

தீண்டியது அவரின் கரங்கள். முத்தமிட்டது அவரின் இதழ்கள். எவருடைய அருகாமையை நான் பெரிய பாதுகாப்பாக நினைத்துக்கொண்டிருந்தேனோ. எவருடைய பார்வை என் மீது படுவதை நான் ரசித்தோனோ அவர் தானே என்னைத் தொட்டார். என்னை அவர் ரகசியமாக ரசிக்கிறார் என்பது தெரியும். என் கவர்ச்சிக் கலசங்கள் அவரை இம்சைப் படுத்துவதும் எனக்குத் தெரியும். இந்த உடல் மீது கொண்ட விரக தாபத்தில் அவர் எழுதிய கவிதைகள் எல்லாம் படித்தும் எனக்கு கோபம் வரவில்லை. அவர் என்னை ரசிப்பதை நான் விரும்பினேன். காரணம் என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது. அவர் மீது மட்டும் எனக்கு ஏதோ ஒரு ஈர்ப்பு. இத்தனைக்கும் காமக் கிளர்ச்சியில் நான் தவிக்கவில்லை.

ராஜ் எனக்கு காமத்தை தூண்டவில்லை. ஆனால் அவர் பக்கம் நான் சாய்கிறேன் என்பது எனக்குத் தெரியும். இதற்கு என்ன காரணம் என்று நான் உணரும் முன்பே அவர் என்னைத் தீண்டிவிட்டதை என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. என்னை நினைத்து அவர் கண்டிப்பாக துடிப்பார். இந்த ஆண்களுக்கு எப்போதுமே ஒரு அவசரம். காம இச்சைக்கு வழி தேட இப்படிச் செய்தாரா. அல்லாது அன்பின் தாக்கம் அதிகமாகி இப்படிச் செய்தாரா. அழகான குழந்தையைப் பார்த்தால் கட்டி அணைத்து முத்தமிடத் தோன்றும்.

அதற்கு காமம் என்று சொல்லவா முடியும். அன்பின் வெளிப்பாடு. ஒருவர் மீது வைத்திருக்கும் ஆசையைக் காட்ட தழுவுதல் தேவைப் படுகிறது. முத்தமிட காமம் மட்டுமே காரணம் அல்லவே. எத்தனை முறை நான் அவருக்குத் தெரியாமல் ரசித்திருக்கிருக்கிறேன். அவருக்காக விலக்காவிட்டாலும் விலகிய முந்தானையை அவர் பார்க்கும் போது சரி செய்ய என் கரங்கள் எழுவதில்லையே. இதற்கு என்ன அர்த்தம். இன்று பைக்கில் நான் தள்ளியே உட்கார்ந்திருக்கலாம். காதலியைப் போல் அவள் இடுப்பைப் பிடித்துக்கொண்டு என் முலைகளை அவர் மீது அழுத்தி, தோளில் தாடையை வைத்துக்கொண்டு வந்தபோது, கல்யாணமான புதிதில் என் கனவருடன் சென்ற போது இருந்த அதே சுகம். அதே இன்பக் கிளர்ச்சி.

எத்தனை இதமாக நான் உணர்ந்தேன். நான் செய்தது மட்டும் சரியா? அவர் கிறுக்கிவிட்டுப் கசக்கிப் போட்ட காகிதத்தை மெனக்கெட்டு எடுத்து ஜாக்கெட்டில் மறைந்துக்கொண்டு வந்தது எந்த வகையில் நியாயம். அவரின் செயலுக்கு அவர் மட்டுமே காரணம் இல்லை. அதற்கு நானும் தூண்டியதாகவே எனக்குத் தோன்றுகிறது. இந்த நேரத்தில் ஆறுதலாக இருக்காமல் ஓடிவிட்டாரே என்று அவர் மீது கோபம் வந்தது. இந்த ஊருக்கு வந்தது இத்தனை நாள் கழித்து முதல் முதலாக தனிமைக்கு அஞ்சினேன். என்னைச் சுற்றி நின்ற சுவர் மறைந்து பொட்டல் வெளியில் நிற்பது போல் தோன்றியது. மீண்டும் அழுகை பொங்கி எழ சத்தமில்லாமல் கண்ணீர் கன்னங்களின் வழியே இறங்கி முலைகளையும் நனைத்தது.

ரெஸ்ட்டாரண்டில் அவரின் கிறுக்கிய காகிதம் கண்ணீரில் அழிந்து போய் விடுமே என்று வேகமாக வெளியே எடுத்தேன். என்ன எழுதியிருப்பார் என்று ஆவல் எழ பிரித்து வாசித்தேன். படிக்கப் படிக்க கண்ணிர் பொங்கியது. அவர் மனதில் நான் முள்ளாக உறுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். அவரிடம் காரணமேயில்லாமல் எனக்கு ஏற்பட்ட ஈர்ப்பு போல அவருக்கும் என் மேல் இருக்கிறது. ஆண் என்பதால் அணைத்துவிடத் துடிக்கிறார். என் கழுத்தில் தவழ்ந்து கொண்டிருக்கும் தாலி ஒன்று தான் எனக்கு இருக்கும் ஒரே வேலி.

இதானல் மட்டுமே நான் தள்ளியே நிற்கிறேன். தொடுதல் என்ற ஒன்று மட்டும் இல்லையே தவிர, எல்லா வகையிலும் என் கனவருக்கு கொடுக்கும் முழு உரிமையையும் நான் அவருக்கு எனக்குள் கொடுத்து ரொம்ப நாளாகிறது. என்னை அறியாமல் விரலால் என் இதழைத் தடவிப் பார்த்தேன். எனக்குள் இருந்த கண்ணுக்குத் தெரியாத மதில் சுவற்றை இன்று உடைத்துவிட்டார். மனதுக்குள் போராட்டம். பெரும் புயல் வீச ஆரம்பித்தது. என் எதிர்ப்பையும் மீறி சூறைக்காற்று என்னை ராஜ்-ன் பக்கம் தள்ளிக் கொண்டு போனது.

"நான் எதிர்த்தும் இழுத்துக்கொண்டு போனால் நான் என்ன செய்யமுடியும்" என்று எனக்குள் சமாதானம் செய்துகொண்டேன். கவிதையை மீண்டும் வாசித்தேன். தவறு என்று தெரிந்தும் அவர் கிறுக்கிய வரிகளில் முத்தமிட்டேன். மார்போடு அணைத்துக் கொண்ட காகிதம் என்னை மெல்ல மெல்ல தாலாட்டி அமைதியாக்கியது. அதனிடம் பேசினேன்.

"ராஜ். எனக்கு மட்டும் திருமணம் ஆகவில்லையென்றால் கண்டிப்பாக உங்களைத் தான் காதலித்திருப்பேன். இப்போது என்னை உங்களுக்குத் தரமுடியாது. பண்பாடும் கலாச்சாரமும் என்னைக் கட்டிப் போட்டு வைத்துவிட்டன. என்னால் உடைக்க முடியாது ராஜ். எதையும் மீறுவதற்கு என்னிடம் எந்தக் காரணமும் இல்லையே. இப்போது இருக்கும் வாழ்க்கையில் எந்தக் குறையும் இல்லை. என் மனம் உங்களை நாடுவதற்கு என்ன காரணம் என்று தெரியவில்லை. இருந்தாலும் என்னை தருவதற்கு எனக்கு தைரியம் இல்லை ராஜ்."

உடையவன் தவிர வேறொருவன் என்னை தொட்டான் என்று கோபப்படுவதற்கு பதில் தொட்டவனை ஏமாற்றி விட்டேனே என்று வருத்தமே அதிகமாக இருந்தது. இது என்ன? காதாலா? இதை எந்த வகையில் சேர்ப்பது? பலவாறான எண்ணங்கள் எனக்குள்ளே அலை மோத இரவு வெகு நேரம் கழித்து தூங்கிப் போனேன். மறுநாள் சீக்கிரமாகவே எழுந்தாலும் எதிலும் மனம் லயிக்கவில்லை. அலுவலகம் கிளம்பி வாசலில் அவர் வருவார் என்று காத்திருந்தேன். வரவில்லை. நேரம் ஒடியது. அவர் வரமாட்டார் என்று நினைத்து பஸ் ஏறி அரை மணி நேரம் தாமதமாகவே அலுவலகத்தை அடைந்தேன். ராஜ் வரவில்லை. எனக்கு இனம் புரியாத பயம். என்னிடமிருந்து ஒதுங்கிவிடுவாரோ என்று அச்சம். அவருடைய செல்லுக்கு முயன்றேன். மூன்றாவது முறை பதில் கிடைத்தது. பேசியது பெண் குரல்.

"ஹலோ. நான் மைவிழி. ஸாரோட அசிஸ்ட்டண்ட். ஸார் இல்லீங்களா"

"நீங்களா. நான் அவர் வைஃப் பேசுறேன். நல்லா இருக்கீங்களா? அவர் இருக்காருங்க. குளிச்சிகிட்டிருக்காரு. நைட்டெல்லாம் ஏதோ வேலைன்னு கம்ப்யூட்டர் முன்னாடியே உட்கார்ந்திருந்தார். இப்ப கிளம்பிடுவார்"

"அப்புடியா. சரிங்க. ஆமா, என்னை உங்களுக்குத் எப்புடித் தெரியும்"

"தினமும் உங்களைப் பத்தி எதாச்சும் சொல்லிகிட்டேயிருப்பாரு. எனக்கே உங்களைப் பார்க்கனும்னு ரொம்ப நாளா ஆசை. ஒரு நாளைக்கு வீட்டுக்கு வாங்களேன்"

"ஓ கண்டிப்பா வரேங்க"

"சரிங்க. அவர் வந்துட்டார். பேசிறீங்களா"

"இல்லை வேணாங்க. நான் போன் பண்ணினேன்னு மட்டும் சொல்லுங்க" என்று அழைப்பைத் துண்டித்தேன்.

பெரிதாக நிம்மதிப் பெருமூச்சு. நடந்ததை நினைத்து இரவெல்லாம் தூங்காமல் இருந்திருக்கிறார் பாவம். சாதரணமாகக் கோபப்பட வேண்டியவள் பரிதாப்பட்டேன். என்னைப் பற்றி மனைவியிடம் கூட சொல்லி வைத்திருக்கிறார். வெறும் காம நோக்கம் மட்டும் இருந்தால் இப்படிச் சொல்லியிருக்கமாட்டார். இந்தக் குழப்பத்தை எப்படித் தீர்ப்பது. எதைத் தின்றால் பித்தம் தெளியும் என்ற நிலையில் தடுமாறினேன். வேலை ஓடவில்லை. அவர் இருக்கையைப் பார்த்து பார்த்து வெம்பினேன். மனம் அவர் வரவுக்காக ஏங்க ஆரம்பித்தது. 12 மணிக்கு வந்தார்.

"குட்மார்ணிங்" என்றேன். இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.

"குட்மார்னிங்" என்று சொல்லிவிட்டு என் பார்வையைத் தவிர்த்தார்.

இருக்கையில் அமர்ந்தால் என்னைப் பார்த்துத் தான் ஆகவேண்டும். ராஜ்-ன் முகம் வாடிப் போயிருந்தது. கண்கள் சிவந்திருந்தன. அவராக பேசட்டும் என்று நான் தலை குணிந்தபடி அமர்ந்திருந்தேன். அரை மணி நேரம் ஆகியும் எதுவும் பேசாமல் வெகு சிரத்தையாக வேலையைப் பார்ப்பதைப் போல நடித்துக் கொண்டிருந்தார். எனக்கு கோபமாக வந்தது. கத்த வேண்டும் போல இருந்தது. மேனேஜர் அழக்க, போய் விட்டு வந்தார்.

"மைவிழி. ஐ யம் வெரி வெரி ஸாரி. செய்யக் கூடாததை செஞ்சிட்டேன். எப்படி உங்களுக்கு சமாதானம் சொல்றதுன்னு தெரியல" என்றார் தாழ்ந்த குரலில்.

எனக்கு பயங்கர கோபம் வந்தது. அவர் செய்கையால் வந்ததல்ல. அதன் பிறகு என்னைக் கவணிக்காமல் போய்விட்டாரே என்பதாலேயே அதிகம் கொதித்துப் போனேன்.

"செய்யிறதையும் செஞ்சிட்டு மன்னிப்பு கேட்ட சரியாப் போச்சா. என் நிலைமையைக் கொஞ்சம் நினைச்சிப் பார்த்தீங்களா. இருக்கேனா செத்துட்டேனான்னு கூட பார்க்காம ஓடிட்டீங்க" என்று வெடித்தேன்.

திகைத்துப் போய் அப்படியே நின்றார். என் கண்கள் குளமாவதை என்னால் கட்டுப் படுத்த முடியவில்லை.

"மைவிழி" என்று சொல்லிக்கொண்டே என் முகத்தை நோக்கி நீண்ட அவர் கை அப்படியே நின்றது.

"நான் என்ன பண்ணினா உங்க மனசு சமாதானமாகும்னு சொல்லுங்க. எதுவா இருந்தாலும் செய்யிறேன்." என்றார்.

"நீங்களே சொல்லுங்க. என்னைக் கேட்டா?" என்றேன் அதே கோபத்துடன். கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இருந்தார். மீண்டும் வெளியே போனார்.

"எங்க போறீங்க என்னை விட்டுட்டு" என்று சட்டையைப் பிடித்து உலுக்க வேண்டும்போல இருந்தது.

வேறு இடமாக இருந்தால் கண்டிப்பாக செய்திருப்பேன். விம்மிக்கொண்டே அமர்ந்திருந்தேன். அரை மணி நேரத்துக்கு மேல் ஆளைக் காணும். முகத்தை துடைத்துவிட்டு யாரும் பார்க்காமல் பாத்ரூம் போய் முகம் கழுவிவிட்டு வந்தேன். லன்ச் டைம் ஆகிவிட்டிருந்தது. பியூன் நின்று கொண்டிருந்தான்.

"சோமு. ராஜ் ஸார் எங்க" என்றேன்.

"இப்பத்தான் மேனேஜார் ரூம்லேருந்து வெளியில போனார் மேடம். ஒரு விசயம் கேட்டா தப்பா நினைச்சிக்க மாட்டீங்களே" என்றான். இவனுக்கு ஏதும் தெரிந்து போய்விட்டதோ என்று பயந்து கொண்டே

"என்ன?" என்றேன்.

"ஸாருக்கு ஏதும் இங்க பிரச்சினையா?" என்றான்.

"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லையே. ஏன் அப்புடிக் கேக்கிற"

"இல்ல. திருச்சிக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் வேணும்னு மேனேஜர் கிட்ட கேட்டுகிட்டிருந்தார். அவர் எவ்வளவோ சொல்லியும் ஸார் பிடிவாதம் பண்ணிகிட்டிருந்தார். இன்னும் ஒரு மாசம் கழிச்சி பார்க்கலாம்னு மேனேஜர் சொன்னார். அதான் கேட்டேன்" என்றான்.

எனக்கு தலை சுற்றியது.

"எனக்கு எதுவும் தெரியல சோமு" என்று சொல்லிகொண்டே வெளியே ஓடினேன்.

மரத்தடியில் நின்று புகை மூட்டம் போட்டுக்கொண்டிருந்தார். தரையில் நான்கு சிகரட் துண்டு கிடந்தது. என்னைப் பார்த்ததும் வேறு பக்கம் திரும்பிக் கொண்டார். எதுவும் பேசாமல் உள்ளே சென்று அமர்ந்துவிட்டேன். என்னை விட்டு ஓடப் பார்க்கிறார்.

"என் கண்ணிலிருந்து மறைந்துவிட்டால் எல்லாம் சரியாப் போய்விடுமா. விட மாட்டேன். உங்களை எங்கேயும் போக விடமாட்டேன்" என்று கத்தவேண்டு போல இருந்தது.

இதயம் வெடித்துவிடும் போல உள்ளம் குமுறியது. எதையாவது போட்டு உடைக்க வேண்டும் போல இருந்தது. டேபிளை எட்டி உதைத்தேன். அதற்குள் அவரும் உள்ளே வந்துவிட்டார்.

"என் தப்புக்கு சீக்கிரமா பரிகாரம் பண்ணிடுறேன். உங்க கண் முன்னால நான் இருந்தா உங்க காயம் ஆறாது" என்று சொல்லிவிட்டு வேலையில் மூழ்கினார்.

பொங்கி வந்த ஆத்திரத்தை இங்கே எதுவும் வேண்டாம் என்று நினைத்து அடக்கிக்கொண்டேன். எதுவும் பேசவில்லை. மௌனமாகவே பொழுது போனது. அலுவலகம் முடிந்து எல்லோரும் போனார்கள். நானும் கிளம்பினேன். அவர் எழுந்திருப்பாதாக தெரியவில்லை. வெளியே சென்று வெகு நேரம் மரத்தடியில் அவர் பைக்கின் பக்கத்திலேயே நின்று கொண்டிருந்தேன். ராஜ் வந்தார். என்னைப் பார்த்து மிரண்டார்.

"இன்னும்ம்ம்.. போகலையா" என்றார்.

"உங்க கூட வரேன்" என்றேன்.

"வேண்டாம் மைவிழி. நீங்க பஸ்லேயே போங்க. இனிமே இது சரி வராது" என்றார்.

"இப்ப அழைச்சிகிட்டு போவீங்களா! மாட்டீங்களா!" என்றேன் ஓங்கிய குரலில். எதுவும் பேசாமல் பைக்கை ஸ்டார்ட் பண்ணினார்.

ஏறி அமர்ந்துகொண்டேன். அவர் மீது உரசவில்லை. தள்ளியே அமர்தேன். வண்டி நகர்ந்தது. மௌனமாகவே சென்று என் வீட்டின் முன் நிறுத்தினார். ஒரு வினாடி யோசித்தேன். சட்டென்று பைக் சாவியைப் பிடிங்கிக்கொண்டு வீட்டை நோக்கி நடந்தேன்.

ராஜ் தொடர்கிறான்:

மைவிழியின் செய்கையில் நான் திகைத்துப் போனேன். இவளை விட்டு தூரமாக ஓடிவிட வேண்டுமென்று நான் நினைத்தால் இவள் மீண்டும் என்னை வீட்டுக்குள் ஏன் அழைக்கிறாள். உள்ளே வைத்து சரவெடியாக வெடிப்பாளோ!. அலுவலகத்தில் காட்டமுடியாத கோபத்தை இங்கே வைத்துக் காட்டுவேளோ! என்று லேசான அச்சம். பைக்கை விட்டு கீழே இறங்கவில்லை. கதவைத் திறந்துவிட்டுத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

"சாவி வேணும்னா உள்ள வாங்க. இல்லன்னா அப்புடியே தள்ளிகிட்டு போய்ச் சேருங்க" என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே போய் விட்டாள். வேறு வழியில்லாமல் மெல்ல மெல்லத் தயங்கியபடியே உள்ளே சென்றேன். ஹாலில் மைவிழியைக் காணவில்லை. அறைக்கதவு லேசாக திறந்திருந்தது. எட்டிப் பார்க்கலாம் என்று நினைத்தவன் நகராமல் அங்கேயே நின்றேன்.

"மைவிழி. எங்க இருக்கீங்க. சாவி கொடுங்க நான் போகனும்" என்று சற்று உரக்கச் சொன்னேன்.

"ம்ம்ம்.. இருங்க. சோஃபால உட்காருங்க. இப்ப வரேன்" என்று குரல் அறைக்குள்ளிருந்து கேட்டது.

வாயில் ஏதோ வைத்திருப்பது போல குரல் குழைந்து வளைந்து நெளிந்து வர, உடை மாற்றுகிறாள் என்பது புரிந்தது. நேற்றைய சம்பவத்துக்குப் பிறகு மைவிழியை காமக் கண் கொண்டு பார்க்க மனம் இடம் தரவில்லை என்றாலும் உள்ளே அவளிருக்கும் நிலையை நினைத்து கொஞ்சம் தடுமாறினேன். இதயம் ஏனோ வேகமாக துடித்தது. சோஃபாவில் பொத்தென்று விழுந்தேன். 5 நிமிடம் கழித்து வெளியே வந்தாள். ஹவுஸ் கோட் போல ஒரு நைட்டி. முன்பக்கம் நாடாவைக் கொண்டு கட்டியிருக்க நடந்து வரும் போது கால் பக்கம் விலகி முட்டி வரை தெரிந்தது.

மேலே .. மேலே தோள் பட்டையை முடியிருந்தாலும், கழுத்துக்கு கீழே இருந்த இடைவெளியில் விலகியிருந்த ஆடை முலைகளுக்கு சற்று மேலேயே பட்டன் முடிந்து போயிருந்ததால் மலர்ப் பந்துகளுக்கு நடுவில் இருந்த பள்ளம் அபாயகரமாகத் தெரிந்தது. லோ கட் ஜாக்கெட்டில் அவ்வப்போது பார்த்திருந்த முலை மேடுகள் அப்பட்டமாக கண்ணுக்குத் தெரிந்தன. புத்தியை பேதலிக்க வைக்கும் அந்த ஆடையில் என் கனவுக் கண்ணி கண் முன்னே நிற்பதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை. இனி இங்கிருந்தால் ஆபத்து என்று உள் மனம் எச்சரிக்கை மணி ஒலித்தது. உடனே எழுந்தேன்.

"சாவியைக் குடுங்க நான் போகனும்" என்றேன் பார்வையை வேறு பக்கம் திருப்பிக்கொண்டு.

"ஏன் திரும்பிக்கிறீங்க. இப்ப என்னைப் பார்த்தா கவிதை ஒன்னும் தோனலையோ!" என்றாள் சற்று ஏளனக் குரலில்.

அவளுடை வார்த்தை சவுக்கடி போல விழுந்தது. எனக்குள்ளிருந்த மன்மதன் முக்காடு போட்டுக்கொண்டு எதிர் திசையில் ஓடினான். காம உணர்வுகள் எல்லாம் தொட்டாச் சினுங்கி செடியைப் போல எனக்குள் சுருண்டுகொண்டன. நேற்றைய சம்பவத்துக்கு பழி வாங்கவே இங்கே அழைத்திருக்கிறாள் என்று நினைத்தேன்.

"மைவிழி. திட்டனும்னு தோனினா நேரடியாத் திட்டுங்க. குத்திக் காட்டாதீங்க. என்னால தாங்கமுடியல" என்றேன் தழு தழுத்தக் குரலில்.

"இங்க உட்காருங்க. லேட்ட போனா உங்க வீட்டுக்காரம்மா கோச்சிக்க மாட்டாங்க. நான் வேணும்னா இங்க தான் இருக்கீங்க. வர லேட்டாகும்னு போன் பண்ணிச் சொல்லிடவா" என்றாள்.

"அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம். என்ன விசயம் சொல்லுங்க" என்று தீர்ப்புக்கு காத்திருக்கும் குற்றவாளியைப் போல தலையைக் குணிந்து கொண்டே மீண்டும் அமர்ந்தேன்.

"என்ன வேணும். டீயா, காபியா" என்றாள்.

"ஒன்னும் வேணாம். என்ன விசயம் சொல்லுங்க" என்றேன்.

"நான் காபி தான் குடிப்பேன். அதனால நீங்களும் அதையே குடிங்க" என்று சொல்லிவிட்டு கிச்சனுக்குள் போனவள் கொஞ்சம் நேரத்தில் மணக்க மணக்க காபியுடன் வந்தாள். இத்தனை கவர்ச்சியான உடையில் அவள் இருந்தும் அதை ரசிக்க முடியாமல் திண்டாடினேன். குனிந்து டேபிளில் காபியை வைத்துவிட்டு பெரிய சோஃபாவில் என் பக்கத்தில் அமர்ந்தாள். மைவிழியின் மௌனமும், நிதானமும் என்னை கொன்றது. நான் மயக்கம் போட்டு விழும் நிலைக்கே போய் விட்டேன். ஒவ்வொரு வினாடியும் என்ன சொல்வாளோ என்று இதயம் இரண்டு மடங்கு வேகத்தில் துடிக்க மெல்ல வியர்த்துவிட்டது.

"இப்ப எதுக்கு அவசரமா டிரான்ஸ்ஃபர் கேட்டீங்க" என்றாள் அமைதியாக. அடுத்த அதிர்ச்சி. நான் பேசிவிட்டு வந்த கொஞ்ச நேரத்திலேயே மேனேஜர் போய்விட்டார். பிறகு இவளுக்கு எப்படி தெரிந்தது.

"கேக்குறேன்ல. சொல்லுங்க. எங்க அவசரமா ஓடப் பார்க்கிறீங்க" என்றாள் மறுபடியும்.

"அது .. வந்து" தொண்டையைக் கனைத்துக்கொண்டேன். காபியை எடுத்து ஒரு மடக்கு குடிக்க கொஞ்சம் தைரியம் வந்தது.

"இங்க பாருங்க மைவிழி. அவசரப் பட்டு அப்படி நடந்துகிட்டேன். இனிமேல் உங்களால என் முகத்தைப் பார்த்துகிட்டு வேலை பார்க்க முடியாது. என்னாலயும் முடியாது. அதனால நான் விலகிப் போறாதுதான் ரெண்டு பேருக்கும் சரியா வரும். அடுத்த மாசம் எப்படியும் போயிடுவேன். அதுவரைக்கும் மெடிக்கல் லீவ் போட்டுட்டு உங்க கண்ணுலேயே படாம வீட்ல இருந்துக்கிறேன். எனக்கு இதான் சரின்னு படுது. என்னால முடிஞ்சதும் இதுமட்டும் தான். போதுமா" மீண்டும் காபியை விழுங்கினேன். அவளிடமிருந்து எந்த பதிலும் இல்லை.

"சாவியைக் கொடுங்க. நான் போறேன்" என்றேன். நான் பேசப் பேச என் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

"தூரமா போயிட்டா எல்லாம் முடிஞ்சி போயிடுமா ஸார். அதுக்கப்புறம் மைவிழி உங்க நினைப்பிலேயே வரமாட்டாளா. இல்ல நீங்க தான் என் மனசிலேருந்து அழிஞ்சி போயிடுவீங்களா" என்றாள் சற்று வேகமாக. மூச்சு வாங்கியது.

"வேற என்ன தான் பண்ணச் சொல்றீங்க. நீங்களே என் தப்புக்கு எதாச்சும் தண்டனை கொடுங்க. நான் ஏத்துக்கிறேன்" என்றேன்.

"தப்பு உங்க மேல இல்லை ஸார். முழுக்க முழுக்க என்னோடது. அதுக்கு நீங்க ஏன் தண்டனை அனுபவிக்கனும். நேத்து நீங்க செஞ்சது கூட எனக்குப் பெரிசா தெரியல. என்னை விட்டுட்டு ஓடப் பார்க்கிறீங்களே அதான் பெரிய வலி. அதை விடக் கொடுமையான ஒன்னு நீங்க எனக்கு செய்ய முடியாது" என்றாள். கட்டிப் பிடித்து முத்தம் கொடுக்கப் பார்த்தவனை என்னை விட்டுப் போகாதே என்று ஏன் சொல்கிறாள். அப்படியானால் நேற்று ஏன் என்னைப் பிடித்து தள்ள வேண்டும். எனக்கு ஏதும் புரியவில்லை. குழப்பத்துடன் அவளைப் பார்த்தேன்.

"மைவிழி நீங்க என்ன சொல்றீங்க. நேத்து நான் செஞ்சது உங்களை கஷ்டப் படுத்தலையா" என்றேன்.

"இல்லை ஸார். நீங்க அவசரப் பட்டுட்டீங்க. அதுக்கு நானும் ஒரு காரணம். உங்க மனசு எனக்குப் புரியுது. ஆனால் என் மனசை நீ நீங்க புரிஞ்சிக்கல. என் நிலைமையை ஏன் யோசிக்கல. நான் கண்ணிப் பொண்ணா இருந்தா நீங்க செஞ்சது சரி. எனக்கு கல்யாணம் ஆயிடிச்சே ஸார்" என்றாள்.

மைழிவியின் குரலில் பெரும் தவிப்பு இருந்ததை நான் உணர்ந்தேன். அவள் மனதுக்குள் நடக்கும் போராட்டத்தை என்னால் இப்போது தான் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. அமைதியாக இருந்த அவள் வாழ்க்கையில் சின்னச் சின்ன சம்பவங்களைக் காரணம் காட்டி நெருப்பை மூட்டிவிட்டதை நினைத்து வெட்கப்பட்டேன். பேச வார்த்தைகளைத் தேடினேன். கிடைக்கவில்லை. மௌனமாக தலை குனிந்திருந்தேன்.

"எதாச்சும் சொல்லுங்க ஸார். இப்புடி எதுவுமே சொல்லாம இருந்தா எப்புடி" என்றாள். குரல் தழுதழுத்தது. என் இதயமும் கனத்தது.

"நடந்தது நடந்து போச்சு மைவிழி. நாம பிரிஞ்சிட்டா காலப் போக்கில எல்லாம் சரியாப் போயிடும்" என்றேன்.

"அந்த பேச்சு மட்டும் பேசாதீங்க. வெட்கத்தை விட்டுச் சொல்றேன். நீங்க இல்லாத இடத்தில என்னால இருக்க முடியாது. இப்புடி நினைக்கிறது தப்புதான். மனசு கேக்கமாட்டேங்கிது. என்னை என்னமோ பண்ணிட்டீங்க. நீங்க போயிட்டா ஒரு வேளை நெஞ்சு வெடிச்சி செத்தாலும் செத்துடுவேன்" என்று இரண்டு கையாலும் முகத்தை மூடிக்கொண்டு தேம்ப ஆரம்பித்தாள்.

"மைவிழி. அழாதீங்க. என்னால எந்த முடிவையும் எடுக்க முடியல. என்னை திரும்ப திரும்ப குற்றவாளியாக்குறீங்க. என்ன பரிகாரம்னுதான் விளங்க மாட்டேங்கிது. பேசாம லீவு போட்டுட்டு ஊருக்குப் போங்க. எல்லாம் சரியாப் போயிடும்" என்றேன்.

சில நிமிட விசும்பலுக்குப் பின் கண்ணைத் துடைத்துகொண்டு என்னைப் பார்த்தாள். அழகான மலரை கசக்கிவிட்டேனே என்று உள்ளம் குமுறினேன். அவளின் நைட்டி இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாக விலகி முலையின் ஓரங்கள் கூட வெளியே தெரிந்தது. சுருண்டு கிடந்த உணர்ச்சிகள் மீண்டும் தலைதூக்குமோ என்று அஞ்சினேன். பார்வையைக் கீழே தாழ்த்த ஆடை விலகி தள தளவென்று தொடைகள் உள் பக்கங்களைக் காட்டிச் சிரித்தன. என் பார்வை மேய்வதை அவள் கவணித்திருக்க வேண்டும். மெல்ல இழுத்து மூடிக்கொண்டாள். நான் வேறு பக்கம் பார்த்தேன்.

"நீங்க எங்கேயும் போகமாட்டேன் சொல்லுங்க. இப்போதைக்கு அது தான் எனக்கு ஆறுதலா இருக்கும்" என்றாள்.

"வேண்டாம் மைவிழி. தப்பா நினைச்சிக்காதிங்க. என்னால எந்த அளவுக்கு கட்டுப்பாடா இருக்க முடியும்னு தெரியல. திரும்ப இதே பிரச்சினை வரலாம். புரிஞ்சிக்கங்க" என்றேன்.

"நான் உங்களை ரொம்ப டிஸ்டர்ப் பண்றேனா?" என்றாள்.

"என்னை கொல்லுறடி. உன்னை நினைச்சி தினமும் துடிக்கிறது உனக்குத் தெரியலையா. ஏண்டி புரிஞ்சிக்க மாட்டேங்கிற" என்று கத்த வேண்டும் போலிருந்தது.

மனதுக்குள் மனிதர்கள் இடும் ஓலம் யாருக்கும் கேட்பதில்லை. அதை வெளியில் சொல்லவும் முடியாது. தலை வெடித்துவிடும் போலிருந்தது. ஆனால் சொல்லிவிட வேண்டும். இல்லையென்றால் இந்தப் பிரச்சினை தீரவே தீராது. காயத்தை மறைத்து வைத்தால் ஆறிவிடாது. ஒன்று மருந்து போட்டு ஆற்ற வேண்டும் அல்லது வெட்டி எறிய வேண்டும். இல்லையென்றால் புரையோடிவிடும் மொத்த உடலையும் சிதைத்துவிடும். உள்ளத்தில் உள்ளதைக் கொட்டிவிட வேண்டுமென்று தீர்மானித்தேன்.

"மைவிழி! ஒரு கல்யாணம் ஆன பொண்கிட்ட சொல்லக் கூடாத விசயம் தான் இருந்தாலும் சொல்லியே ஆகவேண்டிய கட்டாயம். உங்களால கொஞ்சம் இல்ல. ரொம்ப ரொம்ப டிஸ்டர்ப் ஆயிட்டேன். உங்களைத் தொடாம இருக்கனும்னு தினமும் கடவுளை வேண்டிக்கிட்டு தான் ஆபீஸுக்கே வரேன். நீங்க பக்கத்தில இருந்தா என்னால கண்ட்ரோல் பண்ண முடியாது. நேத்து நடந்ததுக்கு காரணமும் இதான். இத்தனை நாள் உறுத்திக்கிட்டிருந்த விசயத்தை சொல்லிட்டேன். இப்ப புரியுதா நான் ஏன் ஓடுறேன்னு" என்றேன்.

"நீங்க ஆம்பளை. உங்களால சொல்ல முடியுது. என் மனசுக்குள்ளே நீங்க கொஞ்சம் கொஞ்சமா நெருங்கிட்டீங்க. நான் பொம்பளை. உங்களை மாதிரி முடிவெடுக்க முடியாது. என் கழுத்துல இது தொங்கிகிட்டிருக்கு. இதைக் கட்டியவர் என் நெஞ்சுக்குள்ள இருக்கார். உங்களை என் மனசுக்குள்ள ஒரு ஓரத்தில வச்சிக்க முடிஞ்சாலும், உடம்பால ஏத்துக்க முடியலையே. சில விசயங்களை முழுசா உதறிவிட முடியாது. எப்பவாச்சும் அது முடியலாம். அல்லது முடியாமலும் போயிடலாம். அது வரைக்கும் நீங்க பொறுமையா இருக்கமாட்டீங்களா!" என்றவளை அதிர்ச்சியோடு திரும்பிப் பார்த்தேன்.

தலையை சோஃபாவில் சாய்த்துக்கொண்டு மேலே வெறிக்கப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். கண்ணில் தாரை தாரையாக கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது. ஒரு வினாடி இதயம் நின்று விட்டுத்துடித்தது.

"இத்தை நாளும் நான் இவளை காமக் கண்ணோடு மட்டுமே பார்த்தேன். இவள் என்னை காதல் கொண்டு பார்த்திருக்கிறாள். இவள் மனதில் நான் இருக்கிறேன். அதைச் சொல்ல முடியாமல் தவிக்கிறாள். எப்படிச் சொல்வாள். ஒரு வேளை இதை முன்பே இவள் சொல்லியிருந்தால் நான் நிச்சயம் வேறு விதமாக நினைத்திருப்பேன். தினவெடுத்து அலைகிறாள் என்று கூட நான் ஒதுங்கியிருப்பேன். இனி என்ன செய்வது. தேன் கூட்டில் கல்லெறிந்து விட்டேன். எப்படி சரி செய்வது. அமைதியாக இருந்து தான் ஆகவேண்டும். என் பார்வையை மாற்றிகொள்ள வேண்டும். இனி இவளின் இஷ்டத்துக்கே விட்டுவிடலாம். அது தான் சரியான வழி" என்று முடிவு செய்தேன்.

"மைழிவி. கொஞ்சம் அமைதியா இருங்க. இனிமேல் எந்த தப்பும் நடக்காது. என்னை நம்புங்க" என்றேன்.

"எனை விட்டுட்டு போக மாட்டீங்க தானே" என்றாள். நான் எழுந்தேன்.

"இல்லங்க. நான் எங்கேயும் போகல. உங்களுக்கு எது சந்தோசமோ அதான் என்னோட சந்தோசம். இனிமேல் எல்லாமே உங்க இஷ்டம். நான் வீட்டுக்குப் போகட்டுமா" என்றேன். சற்று நேரம் மௌனமாக இருந்தாள். எழுந்து அறைக்குப் போய் பைக் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு வந்து என் முன் நின்றாள். என் கண்களை நேராக சில வினாடிகள் பார்த்தாள். சட்டென்று என் கையை எடுத்து அவள் தலைமேல் வைத்துக்கொண்டு

"சத்தியம் பண்ங்க. என்னை விட்டுப் போக மாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ங்க" என்றாள்.

என் கண்கள் பொங்குவதை என்னால் கட்டுப் படுத்த முடியவில்லை.

"சத்தியமா போக மாட்டேங்க" என்றேன். சாவியை என் கையில் வைத்தவள் என் கையைப் பற்றிக்கொண்டு அப்படியே நின்றாள். அவள் ஸ்பரிசம் பட்டு உள்ளம் கலங்கியது. கால்கள் நடுங்கின. சட்டென்று என் தலையை இரண்டு கையாலும் பிடித்து இதழில் இதழ் வைத்து அழுத்தி முத்தமிட்டாள். என் கண்களின் உருண்ட கண்ணீர் அவள் கன்னத்தில் விழுந்தது. விலகித் திரும்பிக் கொண்டாள்.

"போயிட்டு வாங்க" என்றாள் என்னைப் பார்க்காமலே.

அவள் இதழ் பட்டு எனக்குள் காம உணர்ச்சி எழவில்லை. காயத்துக்கு மருந்திடும் போது ஏற்படும் ஒர் வித ஆறுதல் உணர்வே ஏற்பட்டது. என் உடலே எனக்குச் சுமையாகத் தோன்ற எதுவும் பேசாமல் மௌனமாக நடந்தேன். இவள் என்னை விரும்புகிறாள் என்ற நினைவு உள்ளத்தில் தென்றலாய் வீசினாலும் இத்தனை நாள் எனக்குள் கொழுந்து விட்டு எரிந்த தீ சட்டென்று அணைந்து போன உணர்வு.

கிட்டாத பொருளை எப்படியும் அடைய வேண்டும் என்று முழு வீச்சில் துடித்தவன், இனி எப்போது வேண்டுமானாலும் கிடைக்கும் என்றவுடன் இயல்பு நிலைக்கு மாறிப் போனேன். வீட்டுக்குச் சென்றதும் வழக்கமான வாழ்க்கையில் மனம் லயித்துப் போனது. கவிதைகள் எழுத வேண்டிய கட்டாயம் வரவில்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால் கற்பனையில் எதுவும் வரவுமில்லை. மறுநாள் மைவிழியின் வீட்டுன் முன் காத்திருக்க அவளைக் காணவில்லை.

"சரியான நேரத்துக்கு வந்துவிட்டேன். இன்னும் என்ன செய்கிறாள்" என்று யோசித்துக் கொண்டே அழைப்பு மணியை அடித்தேன். சற்று நேரத்தில் கதவை லேசாகத் திறந்து பார்த்தாள்.

"லேட்டா வருவீங்கன்னு நினைச்சேன். உள்ள வாங்க" என்று சொல்ல உள்ளே நுழைந்தேன். அப்பொழுதுதான் குளித்துவிட்டு வந்திருக்கிறாள். சரியாக துவட்டாகாமல் அவசரமாக வந்திருக்க வேண்டும். மாராப்பு கட்டியிருந்த பாவாடை பின் பக்கம் திட்டு திட்டாக நனைந்திருந்தது. குண்டிக் கோலங்களில் ஒட்டியிருந்த பாவாடையில் பின் புற மேடுகள் தனித் தனியாக அசைய வேகமாக நடந்து அறைக்குள் புகுந்து கொண்டாள்.

"ஸாரி ஸார். ரொம்ப நேரம் தூங்கிட்டேன். எப்பவும் ஆறு மணிக்கே முழிப்பு வந்திடும். இன்னைக்கு என்னாச்சின்னு எனக்கே தெரியல. கொஞ்ச நேரம் இருங்க டிரஸ் பண்ணிட்டு வந்திடுறேன்" என்று அறையிலிருந்து பேசினாள்.

"டிஃபன் ஒன்னும் பண்ணலையா" என்று கேட்டுக்கொண்டே சோஃபாவில் அமர்ந்து டீ பாயில் கிடந்த புத்தகத்தைப் புரட்ட ரெஸ்ட்டாரண்ட்டில் கிறுக்கி கசக்கிப் போட கவிதைக் காகிதம் உள்ளே பத்திரமாயிருந்தது.

"மனசுக்குள்ள வச்சிகிட்டு என்னை ரொம்ப தவிக்க விட்டுட்டாளே" என்று உள்ளம் பூரித்தது. அறைப் பக்கம் பார்வையை ஓட்ட முழுவதும் அடைத்திருந்தாள். ஆண்மை காலையிலே விழிக்க ஆரம்பித்தது. எழுந்து அறை வாசலுக்குச் சென்றேன்.

"காபி குடிச்சாச்சா மைவிழி"

"ம்ம்ம்ஹும். இன்னும் இல்லை. போற வழியிலதான் குடிக்கனும். ரொம்ப லேட் ஆயிடிச்சா" என்றாள்.

"பரவாயில்லை. மெதுவா வாங்க" என்று சொல்லிவிட்டு நேரே கிச்சனுக்குப் போனேன். பால் பாக்கெட் இருந்தது. பாத்திரங்களைத் தேட அதிக சமயம் பிடிக்கவில்லை. அடுப்பைப் பற்ற வைத்து காபி போட்டு எடுத்துக் கொண்டு ஹாலுக்கு வர கதவைத் திறந்து கொண்டு அன்று மலர்ந்த தாமரையாய் வெளியே வந்தாள்.

"அய்யோ! என்ன சார் இது. நீங்க போயி காபியெல்லாம் போட்டு கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணக்கூடாதா" என்றாள் அவசரமாக.

"இதென்ன பெரிய வேலையா. உங்க வீடு தானே நான் போட்டா என்ன. குடிச்சிப் பாருங்க. நலாயிருக்கும்" என்றேன்.

பார்வையால் மைவிழியை மேய்ந்தேன். இத்தனை ட்ரான்ஸ்பேரண்ட்டாக புடவை கட்டி இப்போது தான் பார்க்கிறேன். முன்புறம் முழுவதும் புடவை மூடியிருந்தாலும் அது இல்லாதது போலவே இருந்தது. தொப்புள் குழிக்குள் ஒழிந்திருக்கும் கருத்த மச்சம் கூட தெரிந்தது. ஜாக்கெட் அதை விட மோசம். கூர்மையான மேடுகள் காம்பின் தடிமனைச் சொல்லாமல் சொல்லின. இரண்டு நாட்களுக்கு முன் இப்படி இருந்திருந்தால் கவிதைகள் கொட்டியிருக்கும். இப்போது கவிதை வரவில்லை. கோபம் தான் வந்தது.

"இதென்ன புடவை. கொசு வலை மாதிரி" என்றேன். வெட்கப் பட்டு தலை குனிந்தாள்.

"நல்லாயிருக்கா"

"இதக் கட்டிகிட்டு ஆபீஸ் வரப் போறீங்களா?" என்ற என் குரலில் கோபம் அப்பட்டமாக தெரிந்தது.

"உங்க கூடத்தானே வரப் போறேன். அப்புறம் என்ன.?"

"அதுக்காக இப்படியா?. என்னமாச்சும் பண்ணுங்க" என்றேன் காபியை குடித்துக்கொண்டே.

"பிடிக்கலையா. சரி இருங்க மாத்திட்டு வரேன்" என்றாள்.

"ஒன்னும் வேணாம். ஏற்கனவே லேட். வாங்க போகலாம்" என்று வாசலுக்கு நடந்தேன்.

அவளும் அவசரமாக வந்து பின்னால் தொற்றிக்கொண்டாள். இல்லை! இல்லை! என் முதுகில் ஒட்டிக்கொண்டாள். நான் மட்டும் பார்க்க வேண்டிய அழகை ஊரெல்லாம் பார்ப்பதால் வந்த கோபம் இன்னும் அடங்கவில்லை. நான் எப்போதும் இப்படித்தான். எதுவாக இருந்தாலும் எனக்கு மட்டுமே சொந்தமாக இருக்கவேண்டும். நண்பர்களை கூட அப்படித்தான். என்னுடைய உற்ற நண்பனுக்கு என்னை விட நெருக்கமாக யாரும் இருக்ககூடாது. அப்படி இருந்தால் எனக்கு பொறுக்காது. இதானாலேயே எனக்கு நட்பு வட்டம் மிகக் மிகக் குறைவு. இப்படி நான் நினைப்பது சரியா? தவறா? அதைப் பற்றி எனக்கு கவலையில்லை. என்னை என்னால் மாற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை. இதனாலே நான் மற்றவர்களிடமிருந்து ஒதுங்கியே இருக்கிறேன். இப்போது இன்னொருத்தன் மனைவியை நான் சொந்தம் கொண்டாடப் பார்க்கிறேன். மைவிழியை யாருக்கும் விட்டுக்கொடுக்க மனம் வரவில்லை. அவள் அழகை மற்றவர் ரசிப்பதை நான் விரும்பவில்லை. அமைதியாக பைக் ஓடியது.

"ஏன் ஒன்னும் பேசாம வரீங்க. இந்தப் புடவை கட்டியிருக்கிறேன்னு கோபமா?. ஆபீஸுக்கு போயிட்டா நம்ம கேபின்ல தான இருக்கப் போறேன். அங்கதான் யாரும் வரமாட்டங்கல்ல" என்றாள்.

"அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல. இதெல்லாம் உங்க இஷ்டம். எனக்கு ஏன் கோபம் வரனும்" என்று சமாளித்தேன். அலுவலகம் வந்தது. முடிந்த வரை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு உள்ளே ஓடினாள். பைகை நிறுத்திவிட்டு திரும்பினேன். பியூன் சோமு வெளியே வந்தான்.

"சோமு. இங்க வா. கேண்டீன்ல போயி எதாச்சும் டிஃபன் வாங்கிட்டு வா"

"என்ன ஸார் வேணும்"

"ம்ம்ம்.. மசால் தோசை வாங்கிட்டு வா"

"ஒன்னா? ரெண்டா? ஸார்"

"ஒன்னு போதும்பா. நான் சாப்டாச்சி. இது மைவிழிக்கு" என்று பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு உள்ளே போனேன். கம்யூட்டரைக் கூட ஆன் பண்ணாமல் கன்னத்தில் கைவைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள்.

"ஹலோ. என்னா இது. இன்னைக்கு கடைசி நாள். அந்த டெண்டர் மத்தியானத்துக்குள்ள அனுப்பனும்னு தெரியுமில்லை. வந்ததே லேட்டு. இதுல இப்புடி உட்கார்ந்திருந்தா என்ன அர்த்தம்."

"இப்ப எதுக்கு என்னை திட்டுனீங்க. நீங்களே எல்லா வேலையும் பாருங்க. நான் இன்னைக்கு லீவு" என்றாள்.

"நான் எங்கம்மா திட்டினேன். இதென்னடா வம்பாப் போச்சி"

"உன் இஷ்டம். எனக்கென்னா! அப்புடி சொன்னா என்ன அர்த்தம்" என்றாள் சினுங்கலாக. எனக்கு சிரிப்பு வந்தது. உள்ளுக்குள் பெருமையாகவும் இருந்தது. பெண்ணின் ஊடலில் கிறங்காத ஆண் உண்டா. நான் மட்டும் என்ன விதி விலக்கா!

"சரி.. சரி.. தெரியாமச் சொல்லிட்டேன். ஸாரி. நான் கொஞ்சம் ஷார்ட் டெம்பர். அதெல்லாம் மனசுல வச்சிக்காதீங்க" என்று சொல்லிவிட்டு இருக்கையில் அமர்ந்தேன். என்னை நிமிர்ந்து கூட பார்க்காமல் வேலையை ஆரம்பித்தாள். சோமு கதவைத் தட்டிவிட்டு உள்ளே வந்தான்.

"மேடம். இந்தாங்க டிஃபன்" என்றவன் மைவிழியை வாய் பிளந்து பார்த்தான்.

"இந்தப் புடவை ரொம்ப அழகாயிருக்கு மேடம். எங்க வாங்குனீங்க. என் வீட்டுலேயும் ஒருத்தி இருக்கா. புடவை வாங்கப் போன போர்வையை வாக்கிட்டு வருவா" என்று இளித்தான்.

"யோவ். போயா. போயி வேலையைப் பாரு" என்று நான் விரட்ட, என்னை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்துவிட்டுப் போனான். அவன் சென்றதும்

"பார்த்தியா! இப்ப சந்தோசமா?" என்பது போல மைவிழியைப் பார்த்தேன். முகத்தை

"உம்"மென்று வைத்துக்கொண்டாள்.

"அப்புறமா வருத்தப்படலாம். இப்ப சாப்டுட்டு வேலையைப் பாருங்க"

"ஸாரி. தேங்க்ஸ்" என்றாள்.

"எதுக்கு ஸாரி. எதுக்கு தேங்க்ஸ்"

"புடவைக்கு ஸாரி. தோசைக்கு தேங்க்ஸ்" என்று புன்னகைத்தாள். மதியத்துக்குள் வேலை முடிந்தது. டெண்டரை அனுப்பிவிட்டுத் தான் நிமிர்ந்தாள். எனக்கு அதிக வேலை இல்லை. என் சாப்பாட்டையே இருவரும் சாப்பிட்டோம்.

"உங்க சமையலா. இல்லை மேடம் சமையலா" என்றாள்.

"ம்ம்ம். உங்களுக்கு ரொம்ப கொழுப்புத்தான்" என்றேன்.

"இல்ல. காபியெல்லாம் போடுறீங்க. அதான் வீட்ல சமையலும் நீங்களே பண்ணுவீங்களோன்னு நினைச்சேன்" என்றாள்.

"என் சமையல் வேணும்னா சண்டே மத்தியானம் வாங்க. அன்னைக்கு மட்டும் தான் நான் சமைப்பேன்"

"நிஜமாவே சமைப்பீங்களா?"

"ம்ம்ம். நல்லாவும் சமைப்பேன். ஒரு நாளைக்கு வாங்க" என்றேன். கண் கொட்டாமல் என்னைப் பார்த்தாள்.

"என்ன அப்புடி பார்க்கிறீங்க"

"உங்க வைஃப் ரொம்ப லக்கி ஸார்" என்றாள். குரலில் ஒரு ஏக்கம் இருந்தது. சாப்பிட்டு முடித்து தம் அடிக்க வெளியே போய்விட்டு வந்தேன். என் மேஜையில் எதையோ தேடிக்கொண்டிருந்தாள்.

"என்ன மேடம் ஆராய்ச்சி பண்ணுறீங்க" என்று சொல்லிக் கொண்டு அவள் அருகில் சென்றேன்.

"ம்ம் ஒன்னுமில்லை. இன்னைக்கு நிறைய கிறுக்கியிருப்பீங்கன்னு நினைச்சேன். எதையுமே காணுமே" என்றாள்.

"ஏன் இன்னைக்கு மட்டும் நிறைய கிறுக்குவேன்னு நினைச்சீங்க"

"கொஞ்சம் விலகினாவே கொட்டும். இந்த புடவைக்கு அடைமழையா வந்திருக்குமேன்னு தான்.." என்று இழுத்தாள். அவள் சொல்வதும் சரிதான். இப்படி ஒரு கவர்ச்சிக்கு நான் நிறைய எழுதியிருக்கவேண்டும். ஆனால் எழுதவில்லை. எந்த கற்பனையும் எழவில்லை. ஏன்? எனக்கே விடை தெரியாத கேள்வி. நான் ரசிப்பேன் என்பதற்காகவே இப்படி வந்திருக்கிறாள். அதை விட்டுவிட்டு நான் அனாவசியமாகக் கோபப்பட்டு விட்டேன். சே! என்னையே நொந்துகொண்டேன்.

"தூரமா இருந்தாத் தான் ரசனையெல்லாம். கிட்ட வந்துட்டா எல்லாம் போயிடும் போலிருக்கு" என்று சொன்னாள்.

"அப்புடி இல்ல மைவிழி.." முடிக்க வாரத்தைகளைத் தேடித் தோற்றுப் போய் விழித்தேன்.

"சரி சரி ஒன்னும் சொல்ல வேணாம். மேனேஜர் வந்திருப்பாரு. போயி உங்க டிரான்ஃபர் மண்ணாங்கட்டிய வேண்டாம்னு சொல்லிட்டு வாங்க. அது போதும்" என்றாள்.

அன்று மாலை வரை ஏனோ தானோ வென்று வேலை ஓடியது. முந்தானையை இழுத்துப் போர்த்திக்கொண்டு முடிந்த வரை உடலை மறைத்துக் கொண்டிருந்தாள். தவளை தன் வாயால கெட்டது போல் நான் என்னையே நொந்து கொண்டதால் கவிதையும் வரவில்லை. ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் வரவில்லை. நான் அவளை ரசித்துக் கொண்டிருந்த காலம் முடிந்து இப்போது மைவிழி என்னை அடிக்கடி கடைக் கண்ணால் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

எப்போதும் என் அருகில் இருப்பாதாலோ என்னவோ நான் நிறைவடைந்து போயிருந்தேன். இத்தனை நாள் இருந்த தவிப்பும், காமக் கொந்தளிப்பும் அடங்கிப் போயிருந்தது. கையில் கிடைக்கும் வரை தான் ஏக்கம். கிடைத்துவிட்டால் எப்போது வேண்டுமானாலும் அனுபவித்துக் கொள்ளலாம் என்ற நினைப்பு. அதனால் ஏற்பட்ட அலட்சியம்.

மைவிழி தொடர்கிறாள்:

ஒரு வாரமாக ராஜ் என்னை சரியாக பார்ப்பதுகூட இல்லை. என்னை விட்டு ஒதுங்குகிறாரோ என்று கொஞ்சம் பயமாக இருக்கிறது. எத்தனை முறை அருகில் நின்றிருக்கிறேன். என்னை உரசக்கூடவில்லையே. அன்று செய்தது போல தொடுவார். கட்டிப் பிடிப்பார். எதாவது செய்வார் என்ற எதிர்பார்ப்பு எனக்குள் ஒவ்வொரு வினாடியும் வந்து கொண்டேயிருக்கிறது. என்னால் தான் முடியவில்லை. இவருக்கு என்ன தடை. மீண்டும் பிரச்சினையாகிவிடும் என்று ஒதுங்கிப் போகிறாரோ.

அவர் ஏற்படுத்திய இடைவெளி என்னைக் கொல்ல ஆரம்பித்தது. சில சமயம் அவரை அப்படியே கட்டிப் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டும் போல தோன்றும். பைக்கில் செல்லும் போது என் ஆசையை நிறைவேற்றிக் கொள்ள ஆரம்பித்தேன். அளவுக்கதிகமாக நெருங்கினேன். இறுக்கினேன். அவரிடம் மட்டும் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை. என்னை வெறுக்கிறாரோ. எதுவும் புரியவில்லை. எப்படியும் ராஜ் என்னை விட்டு விலகுவதை மட்டும் என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவருடைய அன்புக்காக எதையும் இழக்க நான் தயாராகிக் கொண்டிருந்தேன். என்னை நெருங்கவில்லையே தவிர தூரத்திலிருந்து கவணித்துக் கொண்டிருக்கிறார். என் கனவருக்கு இருக்க வேண்டிய பொறுப்புடன் என்னிடம் நடந்துகொள்கிறார்.

என் தேவைகளை அறிந்து நான் கேட்காமலே எல்லாவற்றையும் செய்கிறார். இத்தனை உரிமை இருந்தும் ஏன் இந்த இடைவெளி? நான் பெண் தானே. என்னால் எப்படி வெளிப்படையாக இருக்க முடியும். அவருக்கு என்ன பிரச்சினை. பழம் தானாக கையில் விழுமா? மரம் ஏறி பறித்தால் தானே முடியும். பல விதமான குழப்பங்கள் என்னை உறங்கவிடாமல் வதைக்க ஆரம்பித்தன. வேலைகளில் கூட கவணம் செல்லாமல் அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதே வேலையாக மாறிப் போனது. ஒரு நாள் வேலையில் ஒரு பெரிய தவறு இருந்ததை நான் கவணிக்கவில்லை. அவர் கண்டு பிடித்தார்.

"மைவிழி கொஞ்சம் இங்க வாங்க" என்றார்.

"என்ன ஸார். சொல்லுங்க" என்று அவர் இருக்கை பக்கம் போய் அருகில் நின்றேன். கம்ப்யூட்டரில் பல இடங்களைச் சுட்டிக் காட்டினார்.

"இதை அனுப்பினா இந்த காண்ட்ராக்ட்டும் கிடைக்காது. இப்ப இருக்கிறதும் போயிடும். ஏன் இப்புடி பண்ணி வச்சிருக்கீங்க" என்றார். எனக்கு திக்கென்றது. காஸ்டிங் செய்த தொகையை அப்படியே போட்டுவிட்டு இறுதியில் கூட்டுத் தொகையில் மட்டும் லாபம் சேர்த்து காண்பித்திருந்தேன். இது க்ளையண்டிடம் போயிருந்தால் கம்பெனி எத்தனை லாபம் ஈட்டுகிறதென்பது தெளிவாகத் தெரிந்து போகும். இதை விட பெரிய தவறை யாரும் செய்ய முடியாது. லேசாக வியர்த்தது.

"அது வந்து.. கவணிக்கலை ஸார்.." விளக்கம் கொடுக்க முடியாமல் தடுமாறினேன்.

"இப்புடி உட்காருங்க" என்று எதிரில் இருந்த இருக்கையை காட்ட, உட்கார்ந்து அவர் முகத்தையே பார்த்தேன். எழுந்து என் அருகில் வந்தார்.

"உங்களுக்கு என்ன ஆச்சி. ஒரு வாரமா நிறைய மிஸ்டேக் வருது. எதுவும் சொல்லாம சரி பண்ணிட்டுத் தான் இருக்கேன். இப்பவும் இதைச் சரி பண்ணி அனுப்பியிருக்கலாம். ஆனால் இப்படியே விட்டா உங்க திறமை மழுங்கிப் போயிடும். அதுக்காகத் தான் காட்டினேன். ஏன் மைவிழி. எதாச்சும் பிரச்சினையா. எங்கிட்ட சொல்லக் கூடாதா" என்றார் ஆதரவாக. அடக்கிகொண்டிருந்த உணர்ச்சி அலைகள் கண்ணில் திரள அழுகைப் பொங்கிக்கொண்டு வந்தது. அலுவலம் என்ற நினைப்பு இருந்ததால் மௌனமாக மீண்டும் அடக்கினேன். இருப்பினும் திரண்ட முத்துக்கள் கன்னங்களில் வழிந்தது.

"எனக்கு என்ன பிரச்சினைன்னு உங்களுக்குத் தெரியலையா" என்றேன்.

"சொன்னாத் தானே தெரியும்" என்றார்.

"நிஜமாவே தெரியலையா. ரொம்ப சந்தோசம். இனிமேல் இந்த மாதிரி தப்பெல்லாம் நடக்காது. கவணமா பார்த்துக்கிறேன்" என்று சொல்லிவிட்டு அவருடைய பதிலுக்குக் காத்திராமல் கண்ணை துடைத்துக்கொண்டு கேபினை விட்டு வெளியே போய்விட்டேன். பாத்ரூமில் முகம் கழுவி, அரை நாள் விடுப்பெழுதி மேனேஜரிடம் கொடுத்துவிட்டு அவரிடம் கூடச் சொல்லாமலே ஆட்டோ பிடித்து வீட்டுக்குப் போய்விட்டேன். வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் அழுகைப் பீறிட்டு வெடித்தது. சத்தம் போட்டு அழுதேன். செல் போன் அடித்தது. ராஜ் தான் அழைக்கிறார். நான் எடுக்கவில்லை.

"செய்யிறதெல்லாம் செஞ்சிபுட்டு இப்ப என்ன கரிசனம். வேணும்னா வந்து பார்த்துக்கட்டும்" என்று நினைத்துக்கொண்டு சும்மா இருந்துவிட்டேன். வெகு நேரம் பிரம்மைப் பிடித்தது போல உட்கார்ந்திருந்து மொத்தமாக அழுது தீர்த்துவிட்டு எழுந்தேன். ஒரு முறை அழைத்தவர் மீண்டும் அழைப்பார் என்று எதிர்பார்த்து ஏமாந்தேன். இருவருக்குமிடையில் நடக்கும் இந்த கண்ணாமூச்சி ஆட்டத்தை முடிக்க என்ன வழியென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. உடலும் உள்ளமும் கச கசவென்றிருந்தது. மதியம் சாப்பிடாமல் பசிக்க ஆரம்பிக்க, குளித்துவிட்டு காப்பி போட்டுக்குடிக்க ஆரம்பித்தேன். மணி 4 ஆகிவிட்டது. வாசலில் காலிங் பெல் ஒலித்தது. கதவைத் திறக்க ராஜ் நின்று கொண்டிருந்தார். என்னை அலட்சியம் செய்துவிட்டு நேராக உள்ளே நுழைந்து, சோஃபாவில் உட்கார்ந்தார். என்னையறியாமல் கை கதவை தாளிட்டது. கதவருகிலேயே நின்றேன். திரும்பிப் பார்த்தார்.

"ஏன் அங்கேயே நிக்கிறீங்க. இங்க வாங்க. உங்க கிட்ட பேசனும்" என்றார். எனக்கு எதாவது ஆகியிருக்குமோ என்று நினைத்துக்கொண்டு ஓடி வந்திருக்கிறார். இருந்த வேதனையெல்லாம் பறந்து போனது. என்னைத் தேடிக் கொண்டு வந்ததால் கொஞ்சம் கர்வம் கூட வந்தது. அவர் அருகிலேயே சென்று அமர்ந்தேன்.

"காபி குடிக்கிறீங்களா?"

"ம்ம்ம். இப்ப ஒன்னும் வேண்டாம்" என்றவர் மேசையில் நான் பாதி குடித்துவிட்டு வைத்திருந்த காபியை எடுத்து

"சூடாத்தானே இருக்கு இது போதும்" என்று குடித்தார்.

"அய்யே! அது நான் குடிச்சிட்டு வச்சது" என்றேன்.

"சரி பரவாயில்லை" என்று மொத்தத்தையும் குடித்தார். காபியை மட்டுமல்ல என்னையும் சேர்த்துக் குடித்தார். கிச்சனுக்குப் போய் ஒரு கின்னத்தை எடுத்துக்கொண்டு வந்தேன்.

"இது எதுக்கு?" என்றார்.

"ம்ம்ம். உங்களுக்குத் தான் காபி குடிச்ச உடனே மூட்டம் போடனுமே. இதன் ஆஷ்ட்ஸ்ரே!" என்று அவர் பாக்கெட்டிலிருந்து சிகரெட் பாக்கெட்டை எடுத்தேன். அவர் பார்த்த பார்வை என்னை உயிரோடு விழுங்கி விடுவதைப் போல இருந்தது. உடலில் இனம் புரியாத நடுக்கம். சிகரெட் பாக்கெட்டை எடுத்து மேசையில் வைக்க, நான் மீண்டும் அவர் அருகிலேயே அமர்ந்தேன்.

"எதுக்கு என்கிட்ட கூட சொல்லாம வந்தீங்க" என்றார். இங்கே வராமல் நாளைக்கு இதைக் கேட்டிருந்தால் நடப்பது வேறாக இருந்திருக்கும். ஆனால் இப்போது நான் செய்தது எனக்கே வெட்கமாக இருந்தது. என்ன சொல்வதென்று புரியவில்லை.

"கேட்கிறேன்ல. எதாச்சும் சொல்லுங்க. நல்லாத்தான இருந்தீங்க. இப்ப என்ன திடீர்னு?" என்றார்.

"என் மேல இவ்ளோ அக்கறை இருக்கிறதுனால தான இப்ப தேடிக்கிட்டு வந்தீங்க. அப்புறம் எதுக்கு இத்தனை நாள் கண்டுக்காத மாதிரி இருக்கனும்" என்றேன்.

"நான் என்ன கண்டுக்காத மாதிரி இருந்தேன். எப்பவும் போலத்தானே இருக்கேன்." என்றார்.

"இல்ல. பொய் சொல்லாதீங்க. நீங்க ஒதுங்கிப் போறதை என்னால தாங்க முடியல"

"எனக்குப் புரியல மைவிழி"

"எல்லாத்துக்கு ஏன் என் வாயைப் பிடுங்குறீங்க. உங்களுக்குப் புரியலையா. நானே சொல்லட்டுமா?. ஏன் ஒரு வாரமா நீங்க கிறுக்குறதே இல்லை. இவ்ளோ நாளா இருந்த மைவிழிதானே இப்பவும் இருக்கேன்" என்றேன். கொஞ்ச நேரம் மௌனமாக இருந்தார். சிகரெட்டை எடுத்து வாயில் வைத்துவிட்டு தீப்பெட்டியைத் தேடினார்.

"இப்ப எதுக்கு இது. எனக்கு பதில் சொல்லிட்டு பத்த வைக்கலாம்" என்று வாயிலிருந்து பிடுங்கினேன்.

"அதைக் குடுங்க" என்று என் கையைப் பிடித்தார்.

அப்பப்பா! இரும்புப் பிடி. என்னை இரண்டாவது முறையாக நேரடியாகத் தொடுகிறார். இத்தனை நாள் நான் மட்டுமே நெருங்கினேன். இப்போது அவராக என்னைப் பிடிக்கிறார். என்னால் உதற முடியவில்லை. எதற்காக உதறவேண்டும். இவராக இப்படித் தொடவேண்டும் என்று தானே நான் தவம் கிடக்கிறேன். ஆனாலும் வேண்டுமென்றே முரண்டு பிடித்து எழுந்தேன். கையப் பிடித்து இழுத்தார்.

இதற்காகவே இத்தனை நாள் காத்திருந்த நான் லேசாக தடுமாறி அவர் மேல் விழுந்தேன். விழுந்த வேகத்தில் என் இடது முலை அவர் மார்பில் உரச தலை அவரின் தோளில் சாய்ந்தது. என்னைத் தாங்குவதற்காக இடுப்பைப் பிடித்தவர் மெல்ல இறுக்கினார். எனக்குள்ளே தழும்பிக் கொண்டிருந்த ஆசைகள் கரையை உடைத்துகொண்டு காட்டாற்று வெள்ளம் போல் சீறி எழ ஆரம்பித்தது. உரசிய முலையை மார்பில் வைத்து அழுத்தினேன்.

முந்தானையை இழுத்துச் செருகியிருந்ததால் திறந்து கிடந்த இடுப்பிலும், பின் பக்க முதுகிலும் அவரின் கைவிரல்கள் அழுந்த என் உணர்ச்சி நாளங்கள் சுதியேற ஆரம்பித்தன. இருவரின் கன்னங்களும் உரசின. சற்று நிதானித்தவர் மீண்டும் என்னை இறுக்கினார்.

"மைவிழி" என்றார். அந்த வார்த்தை ஒன்றே என் பெண்மையை மென்மையாக வருடி விடப் போதுமானதாக இருந்தது.

"ராஜ்" என்று என் குரல் இதயத்திலிருந்து பொங்கி மூச்சுக் காற்றில் கலந்து வெளிவந்தது. அவர் கழுத்தோரத்தில் இதழ் பதித்து முத்தமிட்டு என் சம்மதத்தைச் சொன்னேன். முகத்தில் விழுந்த கூந்தலை ஒதுக்கிவிட்டு தலையைத் தூக்கினார். நேராக பார்க்க என்னால் முடியவில்லை. அவருடனே ஒட்டிக் கொள்ளப் பார்த்தேன். கொஞ்சம் பலம் பிடித்து தலையைத் தூக்கி என் கண்களைப் பார்த்தார். ஒரு வினாடிக்கு மேல் என்னால் பார்க்க முடியவில்லை. மணவறையில் என்றோ நான் உணர்ந்த வெட்கம் இன்று இவரிடம் மீண்டும் தலை தூக்கியது. கண்களைத் தாழ்த்திவிட்டு மீண்டும் பார்த்தேன். அவர் பார்வையால் அனுமதி கேட்டார்.

"எடுத்துக்கங்க ராஜ். முழுசா! எடுத்துக்கங்க!" என்று கண்களை மூடி உதடும் உடலும் துடிக்க முனுமுனுத்தேன்.

நான் இது வரைக் கேட்காத புதுப் புது கவிதைகளை என் மீதே எழுத ஆரம்பித்தார். கூந்தலுக்குல் விரல் நுழைத்து இறுக்கினார். என் நரம்புகள் முறுக்கேறின. இருவரின் மூச்சுக் காற்றும் பரஸ்பரம் சுட்டது. அவரின் உதட்டில் என் இதழ்களில் உரசின. மெல்லத் தடவினார். அவரின் மென்மையான தீண்டலில் நான் கண்களை இறுக்கிக் கொண்டு என் இதழ்களைப் பிரித்தேன். கீழுதட்டை மெல்ல மெல்ல சுவைத்து முழுமையாக உள்ளே வாங்கினார். முலையை அவர் மீது இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தினேன்.

உதட்டை ஆழமாக இழுத்து உறிஞ்சிக் கொண்டே இடையைப் பிடித்து இறுக்கினார். என் உடல் கொஞ்சம் விறைத்தது. அப்பப்பா.. என்ன ஒரு அழுத்தம். கிறங்கினேன். மேலுதட்டை நாவினால் நக்கினார். சட்டென்று தலை திருப்பிக்கொள்ள மீண்டும் எடுத்துக்கொண்டார். நாக்கு என் வாய்க்குள் நுழைந்து நர்த்தனம் ஆடியது. என் கட்டளையே இல்லாமல் என் நாவும் அவருடன் இணைந்து கூடியது. எத்தனை நேரம் என் வாய்க்குள் புதையல் எடுத்தார் என்று எனக்கே தெரியாது.

ஒவ்வொரு அசைவிலும் புதுமைக் கண்டு மயங்கிக்கிடந்தேன். என் முலைகள் இரண்டும் விம்மி அவரின் ஆளுமைக்கு ஏங்க ஆரம்பித்தன. கண் திறந்து பார்த்தேன். அவரும் பார்த்தார். பார்வையிலேயே என் ஆசைகளை பரிமாறினேன். என்னை இந்த அளவுக்கு புரிந்து கொண்ட இரண்டாவது ஆண். எழுந்தார். என்னை அப்படியே அள்ளப் பார்த்தார். வேண்டாம் என்று வெட்கிவிட்டு அவர் மீது சய்ந்துகொள்ள பள்ளியறை நோக்கி நடந்தார். போகும் வழியிலேயே என் முந்தானையை பூமிக்கு தாரை வார்த்தேன்.

என் பள்ளியறைக் கட்டிலும் ஏங்கித்தான் போயிருக்க வேண்டும். அமர்ந்த உடனேயே என்னை இழுத்து மலர்ந்து படுக்க வைத்துக் கொண்டது. நின்ற படியே என்னைப் பார்த்தார். விறைத்த முலைகள் ஜாக்கெட்டில் திமிரிக் கொண்டிருக்க அவரைப் பார்த்து விட்டு கண்களை மூடிக்கொண்டேன். என் பாதத்தில் அவர் ஸ்பரிசம் பட்டது. ஒரு காலைத் தூக்கினார். புடவையும் பாவாடையும் சேர்ந்து தொடைப் பக்கம் நழுவியது. புதுமைக் கவிஞன் என்ன எழுதப் போகிறான் என்று ஏக்கத்துடன் இமை பிரித்தேன். தூக்கிய பாதத்தை மார்பில் வைத்துக்கொண்டு விரல் நுனியில் முத்தமிட்டார்.

"ம்ம்ம்ம்ம்" மென்ற முதல் முனகல் என்னிடமிருந்து உற்சாகமாக வந்தது.

தொடையில் அவர் கைவிரல்கள் மெல்ல வருட பாத விரல் ஒன்றை வாயில் வைத்து மெல்லச் சப்ப ஆரம்பித்தார். எங்கேயோ தொடங்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பை பொய்யாக்கி வண்டு வேறு இடத்தில் குடைய ஆரம்பிக்க மலர் திக்கு முக்காடிப் போனது. 12 வருட தாம்பத்தியத்தில் நான் கண்டறியா புதுமை. கனவன் மீது பட்டால் பாவம் என்று சம்பிரதாயங்கள் தடுத்த வைத்த பாதங்களை முத்தமிட்டு என்னை மதி மயங்க வைத்தார்.

விரலிடுக்கில் அவரின் நாக்கு நுழைந்து என் கோட்டைகள் பலவற்றை தகர்த்துக் கொண்டிருந்தது. பின்புற மேடுகளைத் தூக்கி நெளிந்தேன். இறுக்கிக் கொள்ள இடம் இல்லாமல் பஞ்சு மெத்தை என் கைவிரல்களில் கீறல் கண்டது. மெட்டியணிந்த விரலை வெகு நேரம் சுவைத்தார். கொலுசுகளில் கன்னங்களை உரசினார். இதழ்கள் மெல்ல மெல்ல என் கால்களில் இறங்கி தொடையை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது. அறை குறையாக என் பெண்மையை மூடியிருந்த புடவை விடுதலை கேட்டு கெஞ்சியது.

எனக்கே இன்னும் விமோசனம் வரவில்லை. உனக்கென்ன அவசரம் என்று முலைகள் இரண்டும் கூச்சல் போட ஆரம்பித்தன. தொடை வரை இறங்கிய உதடுகள் அங்கேயே நின்றுவிட கண்விழித்துப் பார்த்தேன். சட்டையைக் கழட்டிவிட்டு என் அருகில் படர்ந்தார். சட்டென்று திரும்பி அவரை அணைத்துக் கொண்டேன். முகம் முலை மேடுகளின் அழுந்த மேலும் இறுக்கினேன். முலைகளுக்கு நடுவில் முத்தமிட்டு மெல்ல விலக்கினார்.

இரண்டு கைகளையும் பஞ்சனையில் வைத்து அழுத்திக்கொண்டு குத்திட்டு நின்ற முலைக் காம்புகளை ஜாக்கெட்டோடு சேர்த்து மெல்லக் கடித்தார். தலையை பின் பக்கம் சாய்த்தபடி மார்பை விறைத்தேன். தாகம் கொண்டு முலைகளை அவர் வாயில் இடித்தேன். என் அவசரம் அவருக்கு பிடித்திருக்கும். என் தவிப்பைக் கண்டு ரசிக்க நினைத்திருப்பார். முலையிலிருந்து வாயை எடுத்துவிட்டு, காது மடலுக்குத் தாவினார்.

"மைவிழி" என்று முனுமுனுத்தார்.

"ம்ம்ம்ம்" என்று ஒற்றைச் சொல் என்னிடமிருந்து இன்ப நாதமாக வெளி வந்தது. சப்பிவிட்ட முலைகள் ஜாக்கெட்டை கிழிப்பது போல விம்மி வெடித்தன. அவரின் முதுகைச் சுற்றி கைகளை இறுக்கினேன். முலைகள் நசுங்கின. அழுத்தம் போதாமால் நானும் முதுகை வளைத்தேன். காதுமடலில் லீலைகள் செய்தவர் என் வாய்க்குள் அமுதம் குடித்தார். முத்துப் பல் வரிசைகளை முழுவதுமாக நக்கினார்.

என் தொடையில் அழுந்திக் கிடந்த அவர் தொடையைச் சுற்றி கால்களைப் பின்னி இறுக்கினேன். பிசு பிசுத்த என் பெண்மை தனல் கொண்டு எரியத் தொடங்கியது. அவர் கையை இழுத்து முலைமேல் வைத்து அழுத்த உதடுகளை விட்டு கழுத்து வழியே கீழே இறங்கினார். தொண்டைக் குழியில் என்ன கிடைத்ததோ தெரியாது. அங்கேயும் நக்கினார். முலை மேடுகளைத் தடவி முத்தமிட்டார். ஜாக்கெட் ஊக்குகளைக் கழட்ட முடியாமல் தினறினார்.

மார்பை விடைத்து அவருக்கு மேலும் வெறியேற்றினேன். செல்லமாகக் கோபம் கொண்டு என் உதட்டைக் கடித்தார். இயலாமை எத்தனை கோபத்தைத் தருகிறது. எனக்கு கிடைத்த முதல் வெற்றியாக நினைத்துச் சிரித்தேன். கன்னத்தில் கடிக்க பல் பதிந்தது. முதல் ஊக்கை நானே கழட்டிவிட மற்றவைகளை அவர் கழட்டினார். கடைசியாக இருந்ததை பொறுமை இல்லாமல் பிய்த்தெடுத்தார். இதை ஏன் முன்பே செய்யவில்லை என்று உள்ளுக்குள் அவரைத் திட்டினேன்.

மூச்சு முட்டிக் கொண்டிருந்த மாங்கனிகள் இரண்டும் சொற்ப விடுதலையில் சந்தோசம் அடைந்து அடுத்த கதவையும் இடிக்க ஆரம்பித்தன. அவரின் பேண்ட்டுக்குள் முட்டிக் கொண்டிருந்த ஆண்மை என் தொடையில் அழுந்திக் கிடக்க. என் காமக் கிளர்ச்சி இன்னும் அதிகமாகியது. தோளிலிருந்த பிரா பட்டியை கொஞ்சம் தளர்த்திவிட்டு முலைகளை இரண்டையும் வெளியே தள்ளினார், அடிப்பாகத்தில் பிராவின் அழுத்தம் இருந்ததால் சற்றே சரிந்த முலைகள் கூட முழு விறைப்பில் தூக்கி நின்றன. காம்புகளை மெல்ல வருடி முலை ஆராய்ச்சி செய்தார். ஜாக்கெட்டைக் கழட்டிக்கொண்டே அவரைப் பார்த்தேன். இரண்டையும் அழுத்திப் பிடித்து காம்பை விரலில் நசுக்கிப் பிசைந்தார்.

"ஸ்ஸ்ஸ்.. ராஜ்ஜ்ஜ்ஜ் .. ம்ம்ம்ம்ம் ம்ம்ம்ம்ம்ம்ம்" என்று வேகமாக முனகினேன்.

"இது ரெண்டும் ஒரு மாசமா என்னைப் படாத பாடு படுத்திடிச்சி" என்று காம்பைக் கிள்ளினார். இன்னும் கொஞ்சம் முனகினேன்.

"ரெண்டையும் கடிச்சித் திண்ணுங்க" என்று முனுமுனுத்தேன்.

"உன்னோட முனகல் எனக்கு வெறியேத்துது மைவிழி. கடிச்சித் திங்கத்தான் போறேன்" என்று முலையில் வாய் வைத்தார்.

என் முனகலைக் கூட ரசிக்கும் இவருக்கு எல்லாவற்றையும் நிறைவாகத் தரவேண்டும் என்று நினைத்தேன். ஒட்டியிருந்த பிரா எனக்கே இம்சையாக இருந்தது. திரும்பிக் கொண்டு முதுகு காட்டினேன். பிரா ஊக்கை கழட்டிவிட்டு மேல் பாதியை முழு நிர்வாணமாக்கினார். பெருத்த முலைகள் இரண்டும் கொஞ்சம் பக்கங்களில் சரிந்திருக்க இரண்டையும் அடிப்பக்கத்தில் அழுத்திப் பிதுக்கினார். காம்புகள் மேலும் நீண்டன. காம்பைச் சுற்றியிருந்த கருஞ்சிவப்பு வட்டத்தில் நாக்கைச் சுழற்றி ஈரமாக்கினார்.

"ஆஆஹ்ஹ்ஹ்ஹ் ராஜ்ஜ்ஜ்ஜ்ஜ் .. ம்ம் ம்ம்ம்ம்ம் மாஆஆஹ்ஹ்ஹ்ஹ்" முனகல் அதிகமானது.

அவர் தலை முடியைப் பிய்த்தெடுக்க ஆரம்பித்தேன். நுனிப் பல்லில் காம்பைக் கடித்தார். வாய் பிளந்து என் முலை ஒன்றை விழுங்க ஆரம்பித்தார். ஒன்று அவர் வாய்க்குள் நசிய மற்றொன்றை கையால் நசித்தார். அடிப்பாகத்திலிருந்து அழுத்திப் பிழிய காம்பில் லேசாக திரவம் துளிர்த்தது. நுனி நாக்கில் நக்கிச் சுவைத்தார். நான் அவர் பனியனை மேலே சுருட்ட, அவரே தலை வழியே கழட்டினார். கொஞ்சம் கீழிறங்கி முலையிலிருந்து அடி வயிறு வரை விரல்களால் கோடு போட்டு வருடினார்.

எக்கித் துடித்த அடி வயிற்றில் முத்தமிட்டபடியே புடவைக் கொசுவத்தை இழுத்து முழுவதும் களைந்தார். பாவாடை நாடாவைத் இழுக்கப் போனவரை அனிச்சையாகத் தடுத்தேன். தடுத்த கையை எடுத்து அவரின் எழுச்சியின் மேல் வைத்தார். மெல்ல அவர் ஆண்மை மேட்டினைத் தடவினேன். அந்த நேரத்தில் என் பாவாடை இடுப்புக்கு கீழே போனது. உள்ளேயிருந்த பேண்ட்டி ஈரத்தில் தொப்பலாக நனைந்திருக்க தொடைகளை இறுக்கிக்கொண்டேன். பேண்ட்டை கழட்டிவிட்டு வெறும் ஜட்டியுடன் இடுப்பருகில் மண்டியிட்டு அமர்ந்தார்.

ஜட்டிக்குள் துடித்துக் கொண்டிருந்த அவரது ஆண்மை முட்டிக்கொண்டு நின்றது. என் உடல் முழுவதும் எதையோ தேடினார். அரைக் கண்ணைத் திறந்து பார்த்தேன். வலது முலையின் அடிப் பாகத்தில் முத்தமிட்டார். இடது தோளில் முத்தமிட்டார். முலைக்கு நடுவில் முத்தமிட்டார். கொஞ்சம் கீழிறங்கி தொப்புள் குழியில் முத்தமிட்டார். வலது தொடையில் ஒரு முத்தமிட்டு மெல்ல தொடையை விரித்தார். அவர் இப்போது முத்தமிட்ட எல்லா இடங்களிலும் எனக்கு மச்சம் இருக்கிறது.

என் பெண்மைப் பிளவின் வலது ஓரத்திலும் ஒன்று இருக்கிறது. அப்படியானால் எனக்கு ஜிவ்வென்று ஏற ஆரம்பித்தது. தொடைகளை விரித்தேன். பேண்ட்டியோடு பெண்மை மேட்டினைத் தடவினார். பிசு பிசுவென்று ஒட்டியிருக்கும். பேட்டியை இழுத்தார். பின்புறத்தைத் தூக்கினேன். அதுவும் என்னை விட்டுப் போக முழு நிர்வாணமாகக் கிடந்த என் தொடைகளுக்கு நடுவில் லேசாக முடி படர்ந்திருந்த மன்மத வெடிப்பில் விரலை மேய விட்டார்.

நான் காம நெருப்பில் கொதிக்க என் முனகல் சத்தமும் அதிகமானது. மன்மத மேட்டிலும், மாதுளையின் ஓரங்களிலும் படர்ந்திருந்த குறும் புற்களை வருடினார். என் பெண்மையில் நமைச்சல் அதிகமாகிவிட்டிருக்க, அவர் கையைப் பிடித்து அழுத்திக்கொண்டேன். மெல்ல பிசைந்தபடி மேலும் கீழும் தேய்த்தார். அவர் விரலை மச்சமிருக்கும் இடத்தில் வைத்து நான் அழுத்த என்னைப் பார்த்தார். தலையை வேறு பக்கம் திருப்பிக்கொண்டு

"அங்கேயும் இருக்கு" என்றேன்.

முடிகளைக் கிளறிப் பார்த்தார். அவரின் மூச்சுக் காற்று மாதுளையைச் சுட என் இதயத் துடிப்பு அதிகமாகியது. என் கால்களுக்கிடையில் நகர்ந்தார். குனிந்தார். மச்சத்தின் மேல் விரல் கொண்டு மெல்லத் தடவினார். ஊற்றெடுத்து ஒழுகிய வெடிப்பில் விரலை நுழைத்துவிட்டு மச்சத்தில் முத்தமிட்டார். அந்த வினாடிக்காக கத்திருந்தவள் போல்

"ராஜ்ஜ்ஜ்ஜ்ஜ்ஜ்ஜ்ஜ்ஜ்" என்று உடலைத் தூக்கி வேகமாக முனகினேன்.

முத்தமிட்ட இதழ்கள் மன்மத மொட்டைத் தீண்டின. நெளிந்தேன். மெல்லச் சப்பினார். விரல் மாதுளை வெடிப்பில் வேகம் பிடிக்க, மொட்டை வாய்க்குள் இழுத்துச் சப்பினார். இத்தனை நேர உணர்ச்சி மோதலில் கொதித்துப் போயிருந்த என் பெண்மை வெடிக்கத் தயாரானது.

"ஆஆஅஹ்ஹ்ஹ்ஹ் ஆஆஹ்ஹ்ஹ்ஹ் ..ம்ம்ம்ம்ம்ம் ராஜ்ஜ்ஜ்ஜ் ராஜ்ஜ்ஜ்ஜ்ஜ்" என்று முனகிக் கொண்டே அவர் தலையை மனமத மேட்டில் வைத்து அழுத்திக் கொண்டு பொங்கினேன்.

ஊற்றெடுத்த மதனரசம் அத்தனையும் அவர் வாயில் மழைச் சாரலாய் கொட்டித் தீர்த்தேன். இப்படி ஒரு சுரப்பை அனுபவித்து வெகு நாட்கள் ஆகிவிட்டது. முழுவதும் நக்கிவிட்டு முகம் தூக்கி என்னைப் பார்த்தார். தோள் பிடித்து மேலே இழுத்தேன். முகம் முழுவதும் ஈரம். என் ஜாக்கெட்டை எடுத்து துடைத்துவிட்டு என் முலை மெத்தையில் அவரைச் சாய்த்துக்கொண்டேன். உச்சமடைந்த பின் மார்பில் சாய்த்துக் கொள்வதின் சுகத்தை நான் முழுமையாக அனுபவித்தவள்.

இன்று இன்னும் சுகமாக இருந்தது. மனம் முழுவதும் சந்தோசம் பொங்கி வழிந்தது. தொடையில் அவரின் ஆண்மை சூடாக உரசியது. ஜட்டியைக் கழட்டிவிட்டிருக்கிறார் என்று நினைத்தேன். என் கை துடித்த ஆண்மையைப் பிடித்துக் கொஞ்சியது. நுனியில் பிசு பிசுப்பு. இனியும் இவரை ஏன் காக்க வைக்க வேண்டும் என்று நினைத்து என் பெண்மையை நோக்கி இழுத்தேன். மொத்தமாக என் மேல் படுத்தார். காலை மடக்கி அவருக்கு வசதியாக விரித்தேன். மெல்ல தேய்த்துவிட்டு உள்ளே நுழைத்தார்.

இறுக்காமாகவே இருந்தது. இழுத்துக் குத்தினார். ஊறிப் போயிருந்த மாதுளை நன்றாக விரிந்து ஆண்மை முழுவதையும் உள்ளே வாங்கியது. மெல்ல இடுப்பை அசைத்து இயங்கினார். முனகினேன். முலைகளைச் சப்பிக்கொண்டே மிதமாகவே புணர்ந்தார். கொஞ்ச நேரம் முன்பு பொங்கிவிட்டிருந்த என் மாதுளைக்கு அந்த மிதவேகம் சுகமாக இருந்தது. இடுப்பை அசைத்து அவருக்கு உற்சாக மூட்டினேன். என்னை பார்த்துக்கொண்டே இயங்கினார். அவர் பார்வை என்னை மேலும் கிளர்ச்சியடைய வைத்தது.

கழுத்தை வளைத்துப் பிடித்துக்கொண்டு சொக்கினேன். மெல்ல மெல்ல என்னிடம் முனகல் சத்தம் அதிகமாக அவரின் வேகமும் அதிகமானது. முதுகை மெல்லத் தடவிக்கொடுக்க வேகம் கூட்டினார். ஆழமாகப் புணர்ந்தார். ஒவ்வொரு இடிக்கும் துடித்தேன். கைகளை அக்குளுக்கு அடியில் விட்டு தோளை அழுத்திப் பிடித்துக்கொண்டு ஆழத்தில் இறங்கினார். விதைப் பைகள் என் பின்புறத் துளையில் இடிக்க முழு வேகத்தில் குத்த ஆரம்பித்தார். அவருக்கு வியர்த்து வழிய ஆரம்பித்தது.

வண்டு குடையக் குடைய பூவுக்குள் பூகம்பம் வெடிக்கும் நிலை வந்தது. என்னை நொருக்கிவிடும் அளவுக்கு இறுக்கிகொண்டு பெண்மைக்குள் உயிர் நீரை வேமகமாகப் பாய்ச்சினார். அவர் பாசனம் முழுதும் வடியும் என் மாதுளையும் சாறு வடிக்க உச்சமடைந்தேன். அப்படியே என் மேல் படுத்துக் கிடந்தார். எத்தனை வீரமான ஆண்களும் விந்து வெளியேறிவிட்டால் குழந்தை போல மாறி விடுகிறார்கள். முதுகில் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்தேன்.

கொஞ்ச நேரம் கிடந்தவர் எழுந்து அருகில் படுத்தார். நான் உருண்டு அவர் மார்பில் புரண்டேன். தலையைக் கோதிவிட்டு நெற்றியில் முத்தமிட்டார். அமைதியாகப் படுத்துக்கிடந்தோம். உடல் வேகமும் உள்ளத்தின் வேகமும் மெல்ல அடங்க என் நிர்வாணத்தை உணர்ந்து போர்வையை இழுத்து மூடிக்கொண்டேன். முலைப் பந்துகள் அவர் மார்பில் அழுந்திக் கிடந்தன. உதட்டில் முத்தமிட வந்தவரை விலக்கினேன்.

"ம்?" என்றார்,

"ம்ஹும்"

"ஏன்?"

"நாத்த வாய்"

"கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி உறி உறின்னு உரிஞ்ச?"

"ம்க்கும். இப்ப கீழ வாய் வச்சீங்கள்ள. போய் கழுவிட்டு வாங்க. திரும்ப உறியிறேன்" என்றேன்.

சிரித்தார். மீண்டும் நெருங்கினார்.

"அய்யோ!" என்று அவரைத் தள்ளிவிட்டு எழுந்தவளை இழுத்து மேலே போட்டுக்கொண்டார்.

முகத்தை அவர் மார்பில் புதைத்துக்கொண்டு கிடந்தேன்.

"மைவிழி. எனக்கு என்ன தோனுது தெரியுமா! இத்தனை வருசமா தேடிகிட்டிருந்த ஏதோ ஒன்னு கிடைச்சா மாதிரி மனசு பூரா ஒரு நிம்மதி. இனிமேல் என் வாழ்க்கையில இல்லைன்னு எதுவுமே இல்லை" என்றார்.

"ம்"

"என்ன ம்? உனக்கு என்னமாச்சும் தோனுதா" என்றார்.

"எனக்கா. ம்.. தோனுது"

"என்ன தோனுது?"

"மலர்ந்தும் மலராதமலர் முழுசா மலர்ந்திடுச்சி"