மலர்விழி மயங்கினாள்

கோட்டைக் கதவுகளை பெரும் மரங்களையும், வாரைகளையும் கொண்டு சாளுக்கிய வீரர்கள் இடிக்க முற்படுவதையும், அவர்கள் மீது பல்லவ காவலர்கள் விற்கூடங்களில் மறைந்துகொண்டு அம்பெய்வதையும், இன்னும் சிலர் எண்ணெய்க் கொப்பரைகளைச் சூடாக்கி எதிரிகள் மீது எண்ணெய் வார்த்து அவர்களின் வேகத்தை தடை செய்வதையும் அரண்மனை உப்பரிகையிலிருந்து பார்த்து கொண்டிருந்த பல்லவ இளவரசி மலர்விழியின் முகத்தில் அச்சத்துக்கு பதில் ஆனந்தமே குடிகொண்டிருந்தது. மாலை வெயில் மெல்லச் சாய்ந்து கொண்டிருக்கும் அந்த வேளையில் ஒரு மாத கால முற்றுகையை தளர்த்தி நேரடிப் போருக்கு ஆயத்தமான சாளுக்கியர்களை ஓட ஓட விரட்ட வேண்டும் என்று அவள் உள்ளம் துடித்தாலும் தள்ளாத வயதில் படை நடத்திக்கொண்டிருக்கும் பல்லவ காஞ்சியின் மன்னனான தந்தை மாறவர்மனின் நிலையை நினைத்து சற்றே கலங்கினாள்.

எத்தனையோ சொல்லியும் கேட்காமல் படைகளுக்குத் தலைமை தாங்கிச் சென்று, அவளையும் போர் முனைக்கு வரவேண்டாம் என்று மன்னர் எச்சரித்துவிட்டுப் போனதை நினைத்து மலர்விழியின் உள்ளம் வெம்பியது. பெண்ணாக இருந்தாலும் அவள் ஆடவனுக்கு நிகரான வீரமுடையவள் என்பதை இந்த நாடே அறியும். அப்படி இருந்தும்கூட பெண் என்ற ஒரே காரணத்தால் தன்னை அரன்மனையில் அடைத்து வைத்துவிட்டதால் அவருக்கு உதவியாக நாட்டைக் காப்பாற்ற போர் முனைக்குப் போக முடியாத இந்த பெண் ஜென்மம் தேவைதானா என்று என்னி சோகப் பெருமுச்செறிந்தாள்.

சற்று நேரத்தில் கோட்டை மதில்களுக்கு வெளியே பல்லவ வீரர்களின் எதிர் தாக்குதலில் முன்னேற முடியாத சாளுக்கியப் படைகள் சங்குகள் ஊதப்பட முற்றுகை நிலைக்குப் பின் வாங்கிக்கொண்டிருக்கிறன. அந்தக் காட்சியை அவள் உள்ளம் களிப்புற கண்டுகொண்டிருந்த போது கோட்டையின் பிரதான வாயிலிலிருந்து வாயு வேகத்தில் இரண்டு புரவிகள் பறந்து வந்து கொண்டிருந்தன. சீறிப் பாய்ந்து புழுதி பரப்பிக்கொண்டு வரும் இரண்டில் வெண்ணிறப் புரவியில் அமர்ந்திருப்பது மன்னன் மாறவர்மன் என்பதையும் அதனை ஒட்டி வந்த சாம்பல் நிறப் புரவியில் வருவது தன் மனதைக் கொள்ளை கொண்டவனும் அரசனின் மெய்க்காவல் படையின் தலைவனுமான அபராஜிதன் என்பதையும் அவள் அறிந்தேயிருந்தாள். புரவிகள் வரும் வேகத்தில் இன்னும் சில கணங்களில் அவை அரன்மனை வாயிலை எட்டிவிடலாம் என்று என்னி உப்பரிகையிலிருந்து இறங்கி அந்தப்புரத்தைக் கடந்து அரண்மனை வாயிலுக்கு வேகமாக ஓடிய அந்தப் பூங்கொடியாளுக்கு பருவம் பதினெட்டாகி மூன்று மாதங்கள் ஆகிவிட்டன.

ஆண் பிள்ளையாகப் பிறக்கவேண்டியவள் என்று பல்லவ நாடே வியந்து போற்றிய வீரமும், இந்திரனின் சபையிலிருந்து மண்ணில் வீழ்ந்துவிட்ட பேரழகி என்று காண்போர் வியக்கும் பருவச் செழிப்பும் உடையவளான மலர்விழி தனக்கு போர்ப் பயிற்சி அளித்த மாவீரன் அபராஜிதனிடம் மனதைப் பறிகொடுத்து ஒராண்டு ஓடிவிட்டாலும் இது வரை தன் மனதைத் திறந்து காதலை இவள் வெளிப்படுத்தியதே இல்லை.  

தன் உள்ளத்தை அவளிடம் பறிகொடுத்திருந்த போதிலும் மன்னன் மகள் என்ற மரியாதையிலும், தன்னிடம் வித்தை பயிலும் மாணவி என்ற என்னத்திலும் அவளை அதிகம் நெருங்காமல் இருந்த அபராஜிதனும் தன் காதலை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளவில்லை. என்னதான் திரை போட்டுத்தடுத்தாலும் கண்களின் துணை கொண்டு காதலர்களின் இதயங்கள் உறவாடிக்கொள்வதை தடுக்கும் சக்தி மண்μகில் இல்லை என்பதை இருவரும் 
அறிந்தேயிருந்தார்கள்.  

மலர்விழி அரண்மனை வாயிலை நெருங்கினாள். மாறவர்மன் புரவியிலிருந்து இறங்கி சற்றே தளர்ந்த நடையுடன் அரண்மனை உள்ளே நுழைந்தான். அவனுடன் வந்த அபராஜிதன் முகத்தில் மட்டும் எந்த உணர்ச்சியும் இல்லை. மன்னன் மகளைக் கண்டதும் ஒரு மெல்லிய புன்முறுவலை உதிர்த்துவிட்டு மீண்டும் பழைய நிலைக்குத் திரும்பிவிட்டதை மலர்விழியும் காணத்தவறவில்லை.

"அப்பா, ஏன் இப்படி தளர்ந்து போயிருக்கிறீர்கள்" என்று சற்றே துக்கம் தொனித்தக் குரலில் கேட்ட மகளைக் கண்டதும் ஏதோ புதுத் தெம்பு வந்தது போல மாறவர்மனின் உடல் கொஞ்சம் விறைத்து இந்த வயதிலும் தன்னால் போரிடமுடியும் என்பதைக் காட்டிக்கொண்டார்.

"எதிரியைக் கண்டோ, அவன் படை பலத்தைக் கண்டோ தளரவில்லை மகளே. மக்களின் நிலையை என்னித்தான் கலங்குகிறேன். இந்த முற்றுகையை தலைநகர் இன்னும் இரண்டு வார காலத்துக்கு மேல் தாங்காது. அது தான் என்னுடைய தளர்ச்சிக்கு காரணம்" என்று சொன்ன மன்னன் தன் குடிமக்களின் மீது வைத்திருந்த அன்பில் உள்ளம் கனிந்தாள் இளவரசி.

"அபராஜிதா. நீ சென்று தயாரகிவா. இன்னும் ஒரு நாழிகையில் இங்கிருந்து புறப்பட வேண்டும்" என்று மாறவர்மன் கட்டளையிட சிரம் தாழ்த்தி தன் விடுதிக்குப் புறப்பட்டான் அபராஜிதன். மலர்விழியை அழைத்துக்கொண்டு அந்தபுரத்தையடைந்த மாறவர்மன் மகளை பாசத்துடன் 
நோக்கினார்.  
"மலர்விழி, நீயும் ஒரு நெடும் பயணத்துக்கு உன்னை துரிதமாக தயார் செய்து கொள். அபராஜிதனுடன் நீ புறப்பட வேண்டும்" என்றார். மன்னனின் வாயிலிருந்து விழும் எந்தச் சொல்லுக்கும் சரியான காரணம் இருக்கும் என்று இளவரசிக்கு தெரிந்திருந்ததால் எங்கு போக வேண்டும் என்று கேட்கவில்லை.  

மாறாக, "அப்பா, தங்களை இந்த நிலையில் விட்டுவிட்டு நான் மட்டும் ஏன் போகவேண்டும்" என்று தழுதழுத்தக் குரலில் வினவினாள்.

"மகளே. இப்போதிருக்கும் நிலையில் போரின் போக்கை என்னால் கூட நிர்ணயிக்க முடியவில்லை. வெற்றியடைவது உறுதிதான் என்றாலும் தோல்வியடைந்தால் இந்த மண்μக்கு அடுத்த வாரிசான உன்னையாவது நான் காப்பாற்ற வேண்டும். வடக்கே சென்றிருக்கும் நமது மாபெரும் படை திரும்பி வருவதற்குள் கோட்டைத் தகர்க்கப் பட்டால் வெற்றி கேள்விக்குறிதான். இந்தப் போரில் நான் மாண்டுவிட்டாலும் திரும்பிக்கொண்டிருக்கும் நமது படைகளைக் கொண்டு நாட்டை மீட்க நீ மிச்சமிருக்கவேண்டுமல்லவா. அதற்காகத் தான் உன்னை இங்கிருந்து அனுப்புகிறேன். உனக்குத் துனையாக அபராஜிதன் வருவான். போரின் முடிவு தெரியும் வரை அவன் உன்னை பாதுகாப்பான இடத்தில் வைத்திருப்பான். நீ புறப்பட ஆயத்தமாகலாம்" என்று உத்தரவிடும் பானியில் பதிலளித்த மன்னர் ஒருமுறை முடிவு செய்ததை மாற்றும் வழக்கம் கொண்டவரில்லை என்பதை அவளும் உணர்ந்திருந்ததால் தன்னுடைய அறையை நோக்கி நடந்தாள்.

லேசாக இருள் கவ்வ ஆரம்பித்திருந்தது. அரண்மனை சுரங்க வாயில் வழியாக வெளியேறிய அபராஜிதனையும் மலர்விழியையும் தாங்கிக்கொண்டு இரட்டைப் புரவி பூட்டப்பட்ட மூடு ரதம் ஒன்று காட்டுப் பாதையில் கடுகிச் சென்று கொண்டிருந்தது. போர் முனையின் அபாயம் கண்ணிலிருந்து மறைந்துவிட்டாலும் மனம் மட்டும் கோட்டையிலேயே சுழன்று கொண்டிருக்க மௌனமாக அமர்ந்திருந்த அபராஜிதனை ஓரவிழிகளால் நோக்கினாள் மலர்விழி.  

கோட்டையின் நிலை இன்னும் பதினைந்து நாட்களுக்கு திடமாகவே இருக்கும் என்பதாலும், படைகள் எப்படியும் அதற்குள் திரும்பிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையிலும் மலர்விழியின் மனம் சற்றே நிம்மதி அடைந்திருந்தது. அரண்மனை மகளிர் போர்க்காலங்களில் விரைவாக பயணிப்பதற்காகவே வடிவமைக்கப்பட்ட அந்தத் ரதத்தில் இருவர் மட்டுமே அமர இடமிருந்தாலும் இளவரசியிடமிருந்து சற்றே நகர்ந்து ரதத்தின் மற்றோர் மூலையில் ஒட்டிகொண்டிருந்த அபராஜிதன், பாதையின் கடுமை காரணமாக ரதம் குலுங்கிய சமயங்களில் அவ்வப்போது அவனது திண்மையான திரண்ட தோள் மென்மையான இளவரசியின் தோளுடன் உரசிக் கொள்வதை தடுக்கமுடியாமல் தவித்தான்.

உள்ளம் கொண்டவன் உடல் தீண்டியதால் ஏற்பட்ட வெப்பத்தில் உடல் நடுங்கிய அந்த பங்கய விழியாள், காதலனுடன் தனித்து இருப்பது இதுவே முதல் முறை என்பதால் சற்றே உணர்ச்சிவசப்பட்டாள். கட்டியிருந்த செந்நிறப் பட்டுச்சீலை மார்பில் துவண்டு சற்றே வலப்பக்கம் ஒதுங்கிவிட ஏற்பட்ட சிறிய இடைவெளியில், மெல்லிய வெண்பட்டில் இறுக்கிக் கட்டப்பட்டிருந்த கச்சையில் எழுந்து நின்ற பருவ மேடுகள் உணர்ச்சி பிரவாகத்தில் திண்மையாகத் தொடங்கின.

பெண்களுக்கு உரித்தான நாணம் அவளை ஒதுங்கச் சொன்னாலும், ஓராண்டுகளாக அடக்கி வைத்திருந்த காதலின் வேகம் அவன் தீண்டுதலில் அதிகமாகியது. ஒரு முறை உள்ளத்தில் குடியேறியவனே உயிர் உள்ளவரை உரிமையானவன் என்ற கற்பு நெறி பிறழாத மறபில் வந்த மலர்விழி, உரிமையுடையவன் தீண்டலில் சுகம் கான்பதில் தவறொன்றும் இல்லை என்று என்னி தன் தளிர் மேனியை அவன் மீது சற்று தாராளமாகவே உரசவிட்டாள்.

ஓரிடத்தில் சற்று வேகமாகவே உரசிவிட, "மன்னிக்க வேண்டும் இளவரசி" என்று அவளை திரும்பி நோக்கியவனின் கண்கள், கச்சைக்குள் அடங்காமல் திமிறிக்கொண்டிருந்த இடது கொங்கைகளின் மீது ஒருவிநாடி நிலைத்துவிட, அபராஜிதன் நிலை பெரும் சங்கடத்துக்குள்ளாகிவிட்டது. அவன் பார்வை தன் பருவ மொட்டை சில கணங்களிலேயே துளைத்துவிட்டதால் உண்டான நாணத்தில் முகம் சிவந்த மலர்விழியின் உள்ளக் கிளர்ச்சி மேலும் மேலும் கூடிக்கொண்டே போனது. அதனால் ஏற்பட்ட உணர்ச்சிப் பெருக்கில் கொங்கைகளின் மலர்க்காம்புகள் கெட்டியாவதை உணர்ந்தாள். கோட்டையின் நிலை இன்னும் பதினைந்து நாட்களுக்கு திடமாகவே இருக்கும் என்பதாலும், படைகள் எப்படியும் அதற்குள் திரும்பிவிடலாம் என்ற நம்பிக்கையிலும் சற்றே மன நிம்மதி அடைந்த மலர்விழி அருகில் இருக்கும் தன் காதலனின் மீது மெல்ல பார்வையை ஓட்டினாள்.

"ஏன் அப்படி ஒதுங்கிக்கொள்கிறீர்கள். இளவரசியாக இருந்தாலும் போர்க்காலங்களில் சட்டம் எல்லாவருக்கும் ஒன்றுதான். தாங்கள் தாரளமாகவே அமரலாம்" என்று காதலுக்கு போரை துருப்பாக்கிக்கொண்டு சொன்னாள்.  

மலர் இதழ் விரிக்கும் போது தேன்குடிக்க வண்டுக்கு சொல்லியா தரவேண்டும். அபராஜிதன் தன் வலது கையை தூக்கி அவளின் தலைக்குப் பின்னால் இருக்கையின் சாய்வில் வைத்துக்கொண்டு சற்று தளர்த்தினான். அவன் கையை மேலே தூக்கிவிட்டதால் ஏற்பட்ட இடைவெளியில் தன்னை சரியாக பொறுத்திக்கொண்ட மலர்விழியின் இடது கொங்கை அவன் தோளுக்கு கீழே மெல்ல அழுந்தியது. போர் பயிற்சியின் போது உணர்ச்சியில்லாமல் அவனது கைகள் அவளைத் தீண்டியிருந்தாலும் முழு காதல் வேகத்தில் கொந்தளித்துக்கொண்டிருக்கும் இந்த வேளையில் அவளின் தாய் கூட தொட்டறியாத பருவ எழுச்சியின் மீது அபராஜிதன் உடல் பட்டதால் மலர்விழியின் உடலிலும் உள்ளத்திலும் காமத்தீ தன் கொடிய நாக்குகளை நீட்டிச் சுட்டெறிக்க ஆரம்பித்தது.  
"ஏன் இப்படி முகத்தை உம்மென்று வைத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். அபாயத்தின் எல்லையைத் தான் தாண்டிவிட்டோமே. எதாவது பேசினால் எதிரிகள் நம்மை கண்டுபிடித்துவிடுவார்களா என்ன?" என்று மலர்விழி தன் கொஞ்சும் குரலில் வினவினாள்.

அபராஜிதன் தன் அருகில் இருந்த புதுமலரின் நகைச்சுவையைக் கேட்டு புன்முறுவல் புரிந்தான். அவன் முகத்தில் விரிந்த மந்தகாசத்தில் மலர்விழியின் நாணம் மெல்ல மெல்ல மறைந்து காமத்தின் ஆட்சி ஆரம்பமானது.

"அப்பாடி இந்த முகத்தில் சிரிப்பை நான் இப்போது தான் பார்க்கிறேன்" என்றவள் தன் வாழத்தண்டு தொடையை அவன் இரும்புத் தொடையுடன் அழுத்தினாள்.  

அபராஜிதனின் இதயம் கட்டுப்பாட்டை மீறிக்கொண்டிருந்த சமயம் அது. அவள் தலைக்குப் பின்னாள் வைத்திருந்த கையால் மலர்விழியின் கருமேகக் கூந்தலை மெல்ல கோதிவிட்டான். காதலனின் விரல் ஸ்பரிசம் அவளின் காது மடல்களில் பரவ தன் தலையை ஆதராவாக அவன் தோள் மீது சாய்த்துக்கொண்டாள்.

கையை மெல்ல அவள் கழுத்துப் பகுதியில் இறக்கிய அபராஜிதன் நிர்மலமாயிருந்த தோள் பகுதியை மெல்ல இறுக்கிப் பிடித்தான். வாளேந்தி உரமேறிய அவன் கையின் அழுத்தம் அவள் பட்டுமேனியை படாதபாடு படுத்தியது. மலர்விழியின் மூச்சுக் காற்றின் வெப்பம் அவன் கழுத்துப் பிரதேசத்தில் பரவ, கச்சைக்குள் திமிறிக்கொண்டிருந்த பருவ மொட்டுக்களின் எழுச்சி அதிகமாக ஆரம்பித்தது. உடலின் ஒவ்வொரு அμவிலும் மின்னல் பாய்வதைப் போல உணர்ந்த மலர்விழி தன் வலது கையை எடுத்து அவன் மீது ஆறுதலாகப் பற்றிக்கொண்டாள்.

அபராஜிதன் கை அவளின் தோளிலிருந்து கீழிறங்கி இருக்கிற இடமே தெரியாமல் சிறுத்திருந்த இடையைத் துழாவியது. அவன் விரல்கள் கொடுத்த இன்ப வலியில் "ம்ம்ம்ம்" என்றொரு இன்பமுனகளை வெளியிட்டாள்.

தனது திண்ணிய மார்பில் மேலும் ஒடுக்கிகொண்ட அவளின் மலர் முகத்தை உற்று நோக்கிய அபராஜிதன், "இளவரசி. நான் இருக்கும் போது அச்சம் வேண்டாம். என் உயிர் உள்ளவரை தங்களுக்கும் பல்லவ நாட்டுக்கும் எந்த பங்கமும் ஏற்பட விடமாட்டேன்" என்று அசட்டுத்தனமாக சொன்னான்.   
ஆடவனின் அசட்டுப் பேச்சில் மயங்காத பெண்கள் இந்த மாநிலத்தில் உண்டோ. தன் பருவ மொட்டுக்களை அவன் மார்பில் வைத்து இன்னும் கொஞ்சம் அழுத்தினாள். அவன் மெல்லக் குனிந்து அவளின் செவ்வரியோடிய இதழ்களில் தன் உதடுகளைப் புதைத்தான். அவளும் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டு இதழ்களை அவனுக்கு சுவைக்கக் கொடுத்தாள். இதழ் தேனை அவன் முரட்டுத்தனமாக உறிஞ்சினான். இன்னொரு கை அவள் தொடையின் மீது ஊர 
ஆரம்பித்தது.  

தொடையிடுக்கில் இருக்கும் தேனடைக்குள் மன்மத தேன் மெல்ல ஊற ஆரம்பிப்பதை உணர்ந்த பல்லவ இளவரசி, அந்த உணர்ச்சி அவளுக்கு புதிதாகையால் தொடைகளை இறுக்கிகொண்டு இடுக்கில் ஏற்பட்ட நமைச்சலை அடக்கப் பார்த்தாள். அவன் விரல்கள் சிற்றிடையில் கோலம் போட்டுக்கொண்டிருக்க, இன்னொரு கை ஒட்டிய அடிவயிற்றின் ஊடாக ஊர்ந்து மெல்ல அவளின் பருவ மொட்டுகளை நோக்கி பயணிக்க ஆரம்பித்தது. இந்த காம நோய்க்கு மருந்து இவனிடம் மட்டுமே இருக்கிறது என்பது அவளுக்கும் தெரியுமாதலால் உடலை இன்னும் கொஞ்சம் வளைத்து மார்புக் கனிகள் இரண்டையும் அவன் மீது வைத்து பலம் கொண்ட மட்டும் அழுத்திக்கொண்டாள்.  

அபராஜிதன் ஆடைக்குள் முட்டிக்கொண்டிருந்த தோலாயுதம் நீண்டு விறைத்து உறையிலிருந்து வெளியேறத்துடிக்கும் வாளைப் போல வெட்டித் துடிக்க ஆரம்பித்தது. ரதத்தின் குலுக்கம் போகப் போக அதிகமாகிக்கொண்டிருக்க, அவளை அப்படியே மெல்ல தன் மேல் இழுத்து, தொடையில் அமரவைத்துக்கொண்டு இறுக்கி அனைத்தான் அபராஜிதன். அவன் அனைப்பில் மலர்விழியின் சிற்றிடை நொருங்கிப்போகும் அளவுக்கு வலியேற்பட்டது.

"ம்ம்ம்ம் மெல்ல வலிக்கிறது" என்று அவள் முனகினாள்.

அவன் தொடைகள் மீது இவள் அமர்ந்திருந்ததால், விறைத்திருந்த தோலாயுதத்தின் வீக்கத்தை தன் அடித் தொடையில் உணர்ந்த மலர்விழியின் வாயிலிருந்து வார்த்தைகள் வரவில்லை. இத்தனை பெரியதை தன் சிற்றுடல் தாங்குமா என்று ஒரு கனம் பயந்தாள்.  

"மலர்விழி," என்று மெல்ல அழைத்தான் அபராஜிதன்.  

அவன் வாயால் தன்னை முதன் முதலாக பெயர் சொல்லி அழைத்ததைக் கேட்ட அவள் உருகினாள்.

"அத்தான்" என்று தன் செவ்வாய் திறந்து காதல் ஒழுக அழைத்தாள்.   
அதே நேரத்தில் பெரிய குலுக்கத்துடன் ரதம் நின்றது. சட்டெனப் பிரிந்த காதலர் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்க்க வெட்கத்தில் தலையைக் குனிந்துகொண்டாள் இளவரசி.

"படைத் தலைவரே, இத்துடன் பாதை முடிவடைகிறது" என்று ரதம் ஓட்டுபவன் எச்சரிக்கை குரலில் சொன்னான். திரையை விலக்கிவிட்டு ரத்ததிலிருந்து குதித்தான் அபராஜிதன்.

"இளவரசி, இறங்குங்கள்" என்று பணிவுடன் சொன்னான்.  

"நாம் செல்ல வேண்டிய இடம் வந்துவிட்டதா" என்று வினவிகொண்டே கிழே இறங்கினாள். அடர்ந்த கானகம் அது. முழு நிலவு மேலேயிருந்து அந்த இடத்தையே பகல் போல காட்ட முயன்று கொண்டிருந்தாலும் மரங்களின் அடர்த்தியில் நிலவின் முயற்சிகள் வெற்றிகானவில்லை.

"சரி, நீ போகலாம். மன்னரிடம் சரியான இடத்தில் எங்களைச் சேர்த்துவிட்ட்டதான் தெரிவித்துவிடு" என்று அவன் தேரோட்டிக்கு உத்தரவிட, சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவன் ரதத்தை திருப்பிக்கொண்டே அதே வேகத்தில் பறந்தான்.

"நம் இப்போது எங்கிருக்கிறோம்" என்று வினவிய மலர்விழி அவன் தோள் மீது உரிமையாக சாய்ந்துகொண்டாள். காதல் உணர்ச்சி மறைந்து கடமை உணர்ச்சியுடன் நின்று கொண்டிருந்த அபராஜிதன்,  
"இளவரசி, இது நாட்டின் வடக்கு எல்லையில் இருக்கும் காடு. இங்கிருந்து சற்று தொலைவில் ஓர் மறைவிடம் இருக்கிறது. வடக்கே சென்ற நமது படைகள் திரும்பி வரும் பாதையும் இதுதான். படைகள் வரும் வரை தாங்கள் இங்குதான் தங்கியிருக்கப் போகிறீர்கள்" என்று சொல்லிவிட்டு அவளை மெல்ல விலக்கி, "வாருங்கள் போகலாம்" என்றான்.

இருவரும் மௌனமாக காட்டுப் பாதையில் நடந்தார்கள். மலர்விழி தன் கை ஒன்றை அவன் கையுடன் இணைத்துக்கொண்டாள். அவன் அவளை உதறிவிட்டு, "வேண்டாம் இளவரசி. இப்போது இதற்கான நிலையில் நாம் இல்லை" என்று சொன்னான்.  
"ஏன் அதற்குள் இந்த மலர் கசந்துவிட்டதா" என்று கேட்ட அவளின் குரலில் கோபத்தின் சாயல் தொனித்தது.

"அப்படி இல்லை மலர்விழி" என்று ஏதோ சொல்ல எத்தனித்தவன் வார்த்தைகளை விழுங்கினான். அங்கிருந்த மருத மரத்தின் அடியில் அப்பட்டமாக நிலவொளி வீச பல்லவ இளவரசி அங்கேயே நின்று விட்டாள். நிலவொளியில் அந்த மலர் ஆயிரம் நிலவுகளுக்குச் சமமாக பிரகாசிப்பதைக் கண்டு வாயடைத்தவன் மெல்ல அவளை நெறுங்கி அணைக்கவும் செய்தான்.

"அத்தான், நாம் இரவை இங்கேயே கழித்துவிட்டு காலையில் செல்லலாமே" என்றாள் கொஞ்சு மொழியாள். அபராஜிதனுக்கும் அவள் யோசனை சரியாகவே தோன்ற, கையிலிருந்த சிறு மூட்டையைப் பிரித்து ஒரு ஜமக்காலத்தை எடுத்து தரையில் விரித்தான்.

"இளவரசி, தாங்கள் இதில் படுத்துக்கொள்ளுங்கள்" என்றான்.

"தாங்கள் எங்கே போகப் போகிறீர்கள் மன்னவா" என்று கேலியுடன் கேட்டாள். 
"மன்னனா. நான் எப்போது மன்னனானேன். எந்த நாட்டுக்கு" என்று புரியாமல் கேட்டான்.  

மலர்விழி ஜமக்காலத்தில் அமர்ந்து அப்படியே மல்லார்ந்து படுத்தாள். மேலாடை அதிகமாகவே விலகியிருக்க, ரதத்தில் நடந்த விளையாட்டுகளில் நெகிழ்ந்திருந்த மார்புக் கச்சையிலிருந்து பாதிக்கு மேல் வெளியே பிதுங்கியிருந்த தனங்களின் எழுச்சியில் உண்டான மேடுகளும், அதற்கு கீழே சரிந்து இறங்கிய பள்ளத்தாக்கில் ஒட்டிய மணிவயிறும் நிலவின் கதிர்களால் பளபளத்தன. அடிவயிற்றில் சுழிந்துகொண்டிருந்த தொப்புள் குழியில் பல்லவ நாட்டையே அடக்கிவிடலாம் என்றே அவன் என்னினான்.

ஒரு காலை அவள் சற்றே மடக்கி வைத்திருந்ததால் விலகியிருந்த இடுப்புச் சேலை அவள் கெண்டைகால் வரை ஏறிக்கிடந்தது. அந்தக் காட்சியில் தன் மதியிழந்து நின்ற காதலனின் கையைப் பிடித்து தன் பக்கம் இழுத்தாள். அவள் கண்களில் காதலின் அழைப்பிருந்தது. காமத்தின் கட்டளையுமிருந்தது. அபராஜிதான் மெல்ல மண்டியிட்டு அவளருகில் அமர்ந்தான்.

"இந்த மலர்விழியின் காதல் தேசத்திற்கு மன்னர் தாங்களல்லவா" என்றாள் வெட்கத்துடன்.  

அபராஜிதன் முற்காலம் பிற்காலம் அத்தனையும் மறந்தான். மல்லார்ந்து கிடந்த பூக்குவியலில் மீது படர்ந்தான். மேலாடை இல்லாத அந்த மாவீரனின் மார்பில் பட்டு அவளது பட்டுக் கனிகள் இரண்டும் கனிய ஆரம்பித்தன. ஒரு கையை இடையில் செலுத்தி சதைக் குவியைல அள்ளிப் பிசைந்தான். நெற்றியிலும் கண்களிலும் மாறி மாறி முத்தமிட்டு செவ்விதழகளைக் கவ்வினான். யார் இதழில் யார் அமுதுண்டார்கள் என்பது அறியாவன்னம் இருவரும் மாறி மாறிச் சுவைத்துக்கொண்டார்கள்.

இரண்டு கைகளாலும் தன் காதலைனைக் கட்டி இறுக்கிய மலர்விழி, பெண்மைக்குள் உண்டான உணர்ச்சிவேகம் தாங்கமாட்டாமல் இரண்டு தொடைகளுக்கும் நடுவே கிடந்த அவன் தொடையின் மீது மன்மத மேட்டினை அழுத்திக்கொண்டாள். அவன் தோலாயுதம் நெகிழ்ந்து போன ஆடையின் வழியே மெல்ல வெளிப்பட்டு அவள் தொடையில் முட்டிக்கொண்டிருந்தது. தான் எல்லை மீறிப் போவதை உணர்ந்த அபராஜிதன், தன்னை நம்பி வந்த ஏந்திழையின் கற்புக்கு பங்கம் ஏற்பட்டுவிடுமோ என்று அச்சமுற்றான்.

"மலர்விழி, நமது நிலை தவறானது" என்று முனுமுத்துக்கொண்டு சற்று இடைவெளியை ஏற்படுத்தினான்..  
"நமது நிலையில் எந்த தவறும் இல்லை வீரரே, என்னை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். என்னால் இனி ஒரு கனம் கூட பொறுக்கமுடியாது" என்றவள் கண்களை இறுக மூடிக்கொண்டு நெகிழ்ந்து 
போயிருந்த மார்க்க்கச்சையை முற்றிலுமாக கீழிறக்கினாள்.

துள்ளிக்கொண்டு எட்டிப்பார்த்த அவள் தனங்கள் இரண்டும் மலை முகடுகள் போல வின்னை நோக்கி குத்திட்டு நின்றன. காம்புகள் முழு விறைப்பில் அளவான நீளத்தில் இளஞ்சிவப்பு நிறத்துடன் அபராஜிதனைப் பார்த்து 'வா'வென்று அழைத்தன. தான் படித்த சாத்திரத்தின் காந்தருவம், சத்திரியன் என்ற முறையில் அவன் காதலுக்கு அனுமதி கொடுக்க மாங்கனியில் ஒன்றை கையிலும் இன்னொன்றை வாயிலும் எடுத்துக்கொண்டு மெல்ல சுவைக்க ஆரம்பித்தான். காட்டில் எங்கோ ஒலித்துகொண்டிருந்த விட்டில் பூச்சிகளின் ரீங்காரத்தை தவிர வேறெந்த ஒலியும் இல்லாமல் அமைதியாக இருந்ததால் காமன் கனைகளால் தாக்குண்ட மலர்விழியின் மூச்சுக்காற்று அந்தக் காட்டையே ஊடுறுவுடுவதைப் போல வேகமாக வந்தது.  

காதலியின் பால் குடத்தில் மாறி மாறி பால் குடித்த அபராஜிதன், காம்புகளை அளவாகப் பிசைந்துகொடுத்து அவளுக்கு மேலும் வெறியூட்டினான். தன் கூர்மையான நகங்களை அவன் முதுகில் பதித்து இன்ப முனகலை வெளியிட்டாள். கனிகளைச் சுவைத்தவன் மெல்ல கீழிறங்கி தொப்புள் குழியில் நாக்கை விட்டுச் சுழற்ற ஆரம்பித்தான். நாக்கு பட்ட இடம் வேறாக இருந்தாலும், அதன் தாக்கம் மலர்விழியின் மன்மதக் குகைக்குள் தேனூற வைத்தது. தொப்புளைச் சுவைத்துக்கொண்டே ஒருகையால் அவள் தொடையிடுக்கில் மெல்ல அழுத்தினான்.

"ம்ம்ம்ம்ம்ம் ஆஆஹ்ஹ்ஹ்ஹ் அத்தான்.. " என்று அவனுக்கு மேலும் காமரசத்தை காட்டினாள்.  

மெலிய செந்நிறப் பட்டில் அவளின் மன்மத மேடு வழுக்கிக்கொள்ள, விரலை வைத்து அழுத்தி தேய்க்க ஆரம்பித்தான். அவள் கை ஒன்றை அவன் தொடையிடுக்கை தடவ ஆரம்பிக்க, அதை எடுத்து வெளியே நட்டுக்கொண்டிருந்த உறுப்பின் மீது வைத்து அழுத்திக்கொண்டே அவளின் இடுப்புச் சீலையை தொடைக்கு மேலே தூக்கிவிட்டான்.  

அனுபவம் இல்லாவிட்டாலும் வட மொழிப் புலவர்களிடமிருந்து 'வாத்ஸ்யானரின் காமசூத்திரத்தை' கரைத்துக் குடித்திருந்த அபராஜிதன், முதல் புணர்ச்சியிலேயே தன் காதலியை காம சுகத்தில் துடிக்க வைக்க வேண்டுமென்று முடிவுகட்டி, மன்மத பிளவில் ஒரு விரலை வைத்து மேலும் கீழும் மெல்ல வருடினான். அவளின் பிளவு காமத்தில் தகித்து அதில் ஒழுகிக்கொண்டிருந்த மதன நீரையும் சூடாக்கிவிட்டிருந்தது.

மெல்ல மன்மத மலரின் இதழ் விரித்து நுனி மொட்டை தன் விரல்களால் அவன் தீண்டிவிட, பின்புற மேடுகளைத் தூக்கித் துடித்தாள். மொட்டில் ஈரம் கசிந்திருக்க விரலை அதைச் சுற்றிலும் மெல்ல அழுத்தித் தடவினான்.

"அத்தான் ..ம்ம்ம்ம்ம் ஆஆஹ்ஹ்ஹ்ஹ்  அத்தான் ." என்று அவளின் இன்ப முனகல் தாலாட்டாய் வெளிவந்தது. 
சீலையை முழுவதுமாக களைந்து அவளை நிர்வாணமாக்கினான். தன்னொளியில் நடக்கும் அந்த காதல் நாடகத்தைப் பார்த்து, கண்களை மூடிக்கொண்ட நிலவுக் கள்ளன் மெல்ல அந்த இடத்தை இருளடிக்க வைக்க, அபராஜிதனின் விரல் ஒன்று அவள் மன்மத பிளவுக்குள் நுழைய ஆரம்பித்தது. ஒரு கையால் நுனிமொட்டினை விடாமல் தாக்கிக்கொண்டே, பிளவைச் சுற்றிலும் இருந்த பூனை ரோமங்களை வருடிவிட்டு விரலை உள்ளே நுழைத்தான். 
ஒரு அங்குலம் விரல் உள்ளே சென்றுவிட அதை பிளவின் இருமருங்கிலும் சுழற்றித் தேய்த்தான். தலையை இங்குமங்கும் ஆட்டி தன் முதல் இரவின் இன்பம் முழுவதையும் 
அனுபவித்துக்கொண்டிருந்த மலர்விழி சற்று நேரத்தில் அவன் தோள்களை நகத்தால் கீறிக்கொண்டே பெரிய முனகலுடன் உச்சமடைந்தாள். பொங்கி வழிந்த மதன நீர் விரல் வழியே வழிந்தோட கால்களுக்கிடையில் நகர்ந்த அபராஜிதன், அவளின் தொடையை நன்றாக விரித்து பிளவின் ஓரங்களில் நாக்கை வைத்து நக்கினான். விடாமல் நடந்த மன்மத தாக்குதலில் மலர்விழி இன்பசூறாவெளியில் திக்குமுக்காடினாள்.

மதன நீரின் சுவையைப் பற்றி ஓரளவுக்கு கேள்விப்பட்டிருந்த அபராஜிதன், அதை அப்படியே நக்கிச் சுவைத்தான். மலர்விழிக்கு மீண்டும் உணர்ச்சி பிரவாகம் பெருக்கெடுக்க ஆரம்பித்தது. அபராஜிதனின் நுனி நாக்கு அவள் மன்மத மொட்டில் வேகமாக சுழல ஆரம்பித்தது. அவன் முரட்டுக் குழல்களை இறுக்கியவன்னம் செழிப்பான தன் பின்புறத்தை மேலே தூக்கி பிளவை அவன் வாயில் வைத்து இடிக்க ஆரம்பித்தாள். மலரின் தேனடையை வாயில் வைத்து முழுவதுமாக சப்பி சுவைக்க ஆரம்பித்தான்.

அந்த காதல் மலர் இதுவரை அவன் கேட்டறியாத வித விதமான ஒலிகளை எழுப்பி முனகினாள். மன்மத மலர் புணர்ச்சிக்கு நன்றாக பதப் பட்டு விட்டதை உணர்ந்த அபராஜிதன் இடுப்புக் கச்சையையும், ஆடையையும் களைந்துவிட்டு, உறைக்குள் வாளைச் செறுக தயாரானான். அவள் கால்களை சற்று மேலே மடக்கி விரிக்க, மலரின் இதழ்களை இரண்டும் லேசாக விரிந்து பிளந்தன. வில்லில் பூட்டிய அம்பாய் விறைத்து நின்ற காதலனின் ஆயுதத்தை பாதி விழிகளைத் திறந்து பார்த்த மலர்விழி லேசாக அச்சம் கொண்டு மீண்டும் விழிகளை இறுக மூடிக்கொண்டாள்.

ஆண்மையின் நுனியை அவள் மொட்டில் வைத்து மெல்ல தேய்த்தவன், விரல்களால் இதழ்களைப் பிளந்து ஆண்மையை வைத்து மெல்ல அழுத்தினான். தண்டின் நுனி சிவந்த மலரின் இரண்டு இதழ்களுக்குமிடையில் கவ்வப்பட, அடி வயிற்றிலும் பருவ மேடுகளிலும் கைகளால் தடவிக்கொண்டே மெல்ல மெல்லா ஆயுதத்தை உள்ளே அழுத்தினான்.

"ம்ம்ம்ம்ம் அத்தான் .. மெல்ல .. ம்ம்ம்ம்ம்" என்று அவள் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு முனகினாள்.  

அவன் அவள் மீது முழுமையாகச் சாய்ந்தான். இதழ்களைச் சுவைக்க ஆரம்பித்தான். அதே நேரத்தில் தன் பெண்மைக்குள் அவன் ஆண்மை மெல்ல மெல்ல ஊடுறுவுவதை அவளும் உணர்ந்தாள். பெண்மை கிழிந்துவிடுமோ என்று அச்சப்படும் அளவுக்கு வலியெடுக்க ஆரம்பித்தது. மலர்விழியின் இதழ்களை தன் இதழ்களால் முழுவதுமாக அடைத்துவிட்டு, ஒரே அழுத்தில் தன் பலத்தைக் காட்டி "சதக்" கென்று அவன் குத்த .."ஆஆஆஆஆஆஆ" என்று அவள் பாதி சத்தம் கூட வெளியே வரமுடியாமல் அவன் உதடுகளைக் கடிக்கவும், இவன் கண்ணித் திரையைக் கிழிக்கவும் சரியாக இருந்தது. மலர்விழி வலியால் புழு போல துடித்தாள். உள்ளே சென்ற ஆண்மையை அப்படியே வைத்து அழுத்திக்கொண்டு, அவள் கடித்ததால் ரத்தம் துளிர்த்துவிட்ட தன் இதழ்களைச் சப்பிவன்னம்,  

"அவ்வளவு தான் மலர்விழி, இனி வலிக்காது " என்று சமாதானம் கூறிக்கொண்டே மெல்ல இயங்க ஆரம்பித்தான். மலர்விழியின் கண்கள் குளமாகியிருந்தன. இது முன்னமே எதிர்பார்த்த ஒன்றுதான் என்பதால் அதை லட்சியம் செய்யாமல் அவள் பெண்மைக்குள் தன் ஆண்மையின் வேகத்தைக் கூட்டிப் புணர ஆரம்பித்தான்.

சில வினாடிகளில் மலர் பதப்பட்டு அதனுள் சென்ற தோலாயுதத்தின் உரசல் சுகமாக இருந்தது. வலியின் அளவு குறைந்து, சுகத்தின் அளவு அதிகமாகிவிட வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டு இன்ப சோபையை முகத்தில் படரவிட்டுக்கொண்ட அவளும், அவன் இடுப்புப் பகுதியை மெல்லத் தடவிகொண்டு தன் பூர்த்தியை உணர்த்தினாள். நெடு நேரம் விடாமல் புணர்ந்த அபராஜிதன், முழு உறுப்பையும் உள்ளே அழுத்தி மலருக்குள் தன் தேனைப் பாய்ச்சவே, மலரும் தன் மகரந்த குழம்பை சுரந்தது.

அயர்ச்சியால் இருவரும் நெடு நேரம் எதுவும் பேசாமல் ஒருவரையொருவர் இறுக்கிக்கொண்டு கிடந்தார்கள். இப்படி இரண்டு நாழிகை நேரம் ஓட பொழுது புலருவதற்கான அறிகுறிகளாய் ஆங்காங்கே காட்டுப் பறவைகளின் ஒலிகள் கேட்க ஆரம்பித்தன. அபராஜிதனிடம் தன்னை முழுவதுமாக கொடுத்துவிட்டு உறங்கிப் போன மலரை மெல்ல அசக்கினான்.

கண்விழித்த மலர்விழி தன் முழு நிர்வாண நிலையில் வெட்கி முகம் சிவந்து சீலையைச் சுற்றிக்கொண்டு மரத்தின் மறைவுக்குப்போய் ஆடைகளை உடுத்திக்கொண்டு வந்தாள். இருவரும் செல்ல வேண்டிய இடத்தை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார்கள். மௌனமே இருவருக்கும் மொழியாய் மாறியது.