அது ஒரு கிராமம். வீடுகள் தள்ளித் தள்ளி இருந்தாலும் ஊரிலே எல்லாருக்கும் எல்லாரையும் தெரியும். ஊருக்கு நடுவில் ஒரு கோயில். கிராமத்தில் முக்கால் வாசி பேரு விவசாயிகள் தான். ஹரிஷோட அப்பா மட்டும் நெல் வாங்கி விற்கும் தொழில். நல்ல சம்பாத்தியம் பணம் இருந்தால் ஊரிலே மதிப்பும் சேர்ந்தே வரும். ஊரிலேயே பெரிய வீடு ஹரிஷோட வீடுதான்.
வீட்டில் நான்கு பேருதான். ஹரீஷ், ஹரிஷ் அம்மா திவ்யா, அப்பா கோதண்டம், திவ்யா அம்மா செண்பகம். கோதண்டம் திவ்யாவுடைய தாய் மாமா தான். அதாவது செண்பகத்துடைய தம்பி. அதனால் எல்லாரும் ஒரே வீட்டில் தான் வாழ்ந்துகொண்டு வந்தார்கள். அந்த காலத்தில் செண்பகம் பன்னிரண்டு வயசில் வயசுக்கு வந்து உடனே கல்யாணம் பண்ணி குடுத்துட்டாங்க. பதிமூன்று வயசுல திவ்யா பிறந்துட்டா. அது பெரியார் பெண்களுடைய திருமண வயது குறைந்த பட்சம் பதினாலு வயசு ஆக்கவேண்டுமென்று போராடிக் கொண்டிருந்த காலம். திவ்யாவுக்குத்தான் வயசுக்கு வந்து ஒரு இரண்டு வருஷம் கழித்து கல்யாணம் பண்ணாங்க. ஏனோ ஹரிஷுக்கு அப்புறம் திவ்யாவுக்குக் குழந்தை பிறக்கவில்லை. ஹரீஷ் ஒரே பிள்ளைன்றதாலையும் ஆண் பிள்ளைன்றதாலையும் வீட்டில் அவனுக்கு எல்லாம் அளவுக்கு அதிகமாகவே கிடைத்தது.
ஹரீஷ் பிறந்ததிலிருந்தே திவ்யாவும் செண்பகமும் ஹரீஷ்கூட தான் படுப்பார்கள். ஹரிஷுக்கு திவ்யாவின் தாலியோடு விளையாடினால் தான் தூக்கமே வரும். திவ்யா பார்க்கக் கண்ணுக்கு லட்சணமாக இருப்பாள். பால் நிறம் அதில் மஞ்சள் போட்டுக் குளித்துக் குளித்து இல மஞ்சள் நிறத்தில் ஜொலிப்பாள். பின்னாடி தொடையைத் தழுவும் அளவு நீளமான கருமையான முடி. பெரிய பப்பாளிகளை நிமிர்த்தி வைத்ததை போல் தொங்காத இரண்டு முலைகள். உப்பி இருக்கிறதா இல்லையா என்று தெரியாத அளவு அளவோடு இருக்கும் தொப்பை போட்ட வயிறு. அதில் பாதி முட்டை ஊற்றும் அளவுக்கு ஆழமான தொப்புள். இரண்டு குடத்தைக் கவிழ்த்தது போலப் பின்புறம். அந்த பின்புறத்தை முழுவதும் மூடி இருக்கும் அவள் தலை முடி என்று பார்ப்பதற்கு காமங்கினியாக இருந்தாள்.
செண்பகமும் திவ்யா போல் தான் இருந்தாள். கணவன் இறந்து நிறைய நாள் ஆகிவிட்டது. திவ்யாவிற்கும் செண்பகத்துக்கும் உள்ள வித்தியாசம், செண்பகத்தின் முலைகள் சிறிது தொங்கிப் போய் இருக்கும். சென்பகதோட முடி அவள் குண்டி வரை இருக்கும். அவ்வளவுதான் வித்தியாசம்.
என்னதான் வசதி படைத்தவர்கள் என்றாலும் அது அவர்களின் உடம்பில் மட்டுமே தெரிந்தது உடையில் இல்லை. திவ்யா அம்மா வீட்டில் ஏனோ தானோ என்றுதான் சேலை உடுத்திக் கொள்வாள். அவள் முந்தானையை இழுத்துக் கட்டி இருந்தால் அவள் சேலை வலது புறம் ஏறி அவள் இடது முளையும் தொப்புளும் அப்பட்டமாகத் தெரியும். லேசாகக் கட்டி இருந்தால் வலது முளை பகுதி உப்பிக்கொண்டு காட்சி கொடுக்கும். செண்பகத்தைப் பற்றி சொலவே வேண்டாம். பாதி நேரம் முந்தானை இல்லாமல் தான் அலைவாள். ஹரிஷுக்கு இதெல்லாம் பெரிது இல்லை. அவன் நினைவு தெரிந்த நாளிலிருந்தே இதெல்லாம் பார்த்து வந்தது தான்.
அவனுக்குத் தேவை இரண்டு விஷயங்கள் தான். குளிக்கும்போது யாராவது ஒருத்தர் அம்மாவோ பாட்டியோ அவனைக் குளிப்பாட்ட வேண்டும் படுக்கும்போது அம்மாவுடைய தாலியோடு விளையாட வேண்டும். பொதுவாக வார நாட்களில் ஹரிஷை அவன் பாட்டி செண்பகம் தான் குளிப்பாட்டுவாள். திவ்யா அம்மா தன் கணவனுக்கும் பிள்ளைக்கும், வேலைக்கும் பள்ளிக்கும் அனுப்ப வேண்டும் என்று சமையல் வேலை அது இது என்று மும்மரமாக இருப்பாள். அதனால் ஹரீஷ் தன் பாட்டியிடமே குளித்துக்கொள்வான்.
பெரிய வீடு என்றாலும் கிராமம் என்பதால் குளிப்பது, துணி துவைப்பது எல்லாம் கொல்லை புரத்தில்தான். ஆனால் தனிவீடு என்பதால் அம்மணமாகக் குளித்தாலும் கேட்பார் இல்லை. பொதுவாகச் செண்பகமும் காலையிலேயே குளிக்கும் பழக்கம் உடையவள். ஹரீஷ் அம்மணமாகத்தான் குளிப்பான். செண்பகமும் அவன் முன்னாடியே தன் சேலையை அவிழ்த்து துவைப்பதற்கு ஊற வைப்பாள். தன் ரவிக்கை ஹூக்குகளை ஒவ்வொன்றாகக் கழற்றுவாள். திவ்யாவும் செண்பகமும் பிரா ஜட்டி அணிந்து பழக்கம் இல்லை. அதனால் பிரா இல்லாத செண்பகத்தின் முலைகள் அவள் ரவிக்கையிலிருந்து விடுபட்டு அப்பாடா என்று வெளியே விழும். ரவிக்கையைத் திறந்து வைத்துக்கொண்டே பாவாடை நாடாவைக் கழற்றுவாள். அப்பொழுது அவள் முலைகள் ஆடி ஆடி ரவிக்கையை நகர்த்தி இங்கே இருக்கிறேன் பார் என்று வெளியே அப்பட்டமாகத் தெரியும். அதைக் கண்டுகொள்ளாமல் பாவாடையைக் கழற்றி தன் பற்களால் பிடித்துக் கொண்டு ரவிக்கையை முழுவதுமாக அவிழ்ப்பால். அவிழ்த்துவிட்டு தன் பாவாடையை தன் முலைகளுக்கு மேலே ஏற்றிக் கட்டி எல்லா துணிகளையும் ஊறவைத்துவிட்டு ஹரிஷை குளிப்பாட்டுவாள். இதை ஹரீஷ் தினமும் பார்ப்பதால் அவனுக்கு விகற்பமாக தோணாது. அவள் செய்துமுடிக்கும் வரை அம்மணமாக நின்று கொண்டு தண்ணீரில் விளையாடிக் கொண்டு இருப்பான்.
திவ்யா அம்மா குளிப்பாட்டினாலும் இதேபோல்தான். அவன் பார்த்த வித்தியாசம் எல்லாம். திவ்யா அம்மா ரவிக்கையைக் கழற்றும் போது அவள் முலைகள் தொங்காமல் தூக்கிக்கொண்டு இருக்கும் உடம்பு குலுங்கினாலும் முலைகளின் குழுக்கள் செண்பகத்தின் முலைகள் அளவு இருக்காது. அதே போல் திவ்யா அம்மா முடியை அவுத்துபோட்டால் நீளமாக அவள் தொடை வரை தொங்கிக்கொண்டு இருக்கும். அவ்வளவுதான் வித்தியாசம்.
அதேபோல் படுக்கும்போது அவனுக்கு விளையாட அம்மாவுடைய தாலி வேண்டும். இதற்காகவே அம்மாவுடன் தான் சேர்ந்து படுப்பான். திவ்யாவும் அவனுக்கு இசைந்து போவாள். கோதண்டம் அப்பா உள்ளே கட்டிலில் படுத்துக் கொள்வார். ஹரிஷும் திவ்யாவும் வெளியில் ஒரு பாயில் சேர்ந்து படுத்துக்கொள்வார்கள். செண்பகம் இன்னொரு பாயில் சற்று தள்ளிப் படுத்துக்கொள்வாள். தினமும் வேலை எல்லாம் முடித்துவிட்டு ஹரீஷ் பக்கத்தில் திவ்யா அம்மா படுக்க வருவாள். அதுவரை இழுத்துக் கட்டி இருந்த முந்தானையை அவிழ்த்துவிட்டு ரவிக்கையை ஒட்டிக் கொண்டு இருக்கும் முலைகளைக் காட்டிக்கொண்டே படுப்பாள். படுத்ததும் தன் ரவிக்கைக்குள் இருக்கும் தாலியை எடுத்து வெளியே போடுவாள். தன் அவுத்துபோட்ட முந்தானையைப் போர்வை போல் மூடிக் கொள்வாள்.
ஹரிஷும் இதுக்குனே காத்துட்டு இருப்பான். அவள் படுத்ததும் அவள் மேல் ஒரு காலை தூக்கிப் போடுவான். என்னதான் திவ்யா அம்மா முந்தானையை மூடினாலும் அவள் படுத்ததும் அந்த முந்தானையை மறுபக்கம் தள்ளி விட்டுவிட்டு அவள் முலை மேலே பறந்து கிடக்கிற தாலிய அள்ளி பிடித்து விளையாடிக்கொண்டு இருப்பான். அப்போது அவன் கை திவ்யா அம்மா முலைகள் பூரா அழுத்தி அமுக்கி விளையாடும். வருஷத்துக்கு ஒரு இரண்டு மூன்று நாட்கள் திவ்யா அம்மா கோதண்டம் கூட சேர்ந்து படுப்பார்கள். கல்யாண நாள். வேறு எதாவது சடங்கு சம்பிரதாயம் நாட்களில் திவ்யா அம்மா நேர்த்தியா சேலை உடுத்தி தலை பின்னி தலை நிறைய பூ வச்சி, கோதண்டம் அறைக்குச் சென்று கதவை சாத்திக்குவாங்க. அப்போது ஹரீஷ் விளையாடுவதற்குத் தாலிக்குப் பதிலாகச் செண்பகம் பாட்டி இடுப்பில் இருக்கிற சாவிக் கொத்துதான் கைகொடுக்கும்.
அம்மா இல்லாத நாட்களில் ஹரீஷ் செண்பகம் பாட்டியுடைய பாய்க்குப் போய் படுத்துப்பான். அப்போது செண்பக பாட்டி 'என்னடா அம்மா முலையோடு விளையாட முடியவில்லையென்று பாட்டியுடைய கூதியில் விளையாட வந்திருக்கிறாயா' என்று பச்சையாகக் கேட்பாள்.
'சும்மா இரும்மா! அம்பள புள்ள கிட்ட விவஸ்தை இல்லாமல் பேசிட்டு இருக்க' என்று பொய்யாகக் கடிந்து கொள்வாள் திவ்யா.
'இவன பச்ச புள்ளன்னு நினச்சிட்டு இருக்கியா? இவன் உன் தாலியோடு விளையாடுறேன்னு உன் முலையில் தாண்டி விளையாடுகிறான்' அன்று கூறிக்கொண்டே ஹரீஷ் கன்னத்தில் கிள்ளுவாள் செண்பக பாட்டி.
'ஐயோ, சும்மா இரும்மா! நீயே அவனுக்கு எல்லாத்தையும் செய்ய சொல்லுவ போல, இன்னைக்கு ஒருநாள் தானே, நாளைக்கு நானே வந்துடுவேன் அவனுக்கு. பேசாம படுங்க' என்று சொல்லிவிட்டு கதவைத் தாள் போட்டுக்கொள்வாள்.
இதையெல்லாம் புரியாத ஹரீஷ் பாட்டி எப்போது படுப்பாள் நாம் எப்போது அவள் சாவிக்கொத்தில் விளையாடிக் கொண்டே தூங்கலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டு இருப்பான். செண்பகம் பாட்டி படுத்தும் பக்கத்தில் படுத்துக்கொள்வான். ஏற்கனவே ஒதுங்கி இருக்கும் முந்தானையை வயிற்றுப் பகுதியில் இன்னும் தள்ளி விட்டு வயிற்றை முழுவதுமாக திறந்து போடுவான். செண்பக பாட்டியும் இதற்காகவே காத்திருப்பவள் போலப் பக்கவாட்டில் சொருகி இருக்கும் சாவிக்கொத்தை எடுத்து தன் தொப்புள் பக்கத்தில் சொருகிக் கொள்வாள்.
அது அவள் கூதி மேட்டில் வந்து விழும். அதோடு ஹரீஷ் பிடிக்கிற பிடியில், கொசுவத்தோடு பாவாடையும் சேர்ந்து இறங்கி அவள் தொப்புளை அப்பட்டமாகக் காட்டுவதோடு சாவிக் கொத்து சரியாக அவள் கூதி பருப்பில் சென்று விழும். அதைப் பிடிக்கும்போது ஹரீஷ் தன் பாட்டியின் கூதியையும் நன்றாக அழுத்தி அமுக்கி விடுவான். இதற்காகவே காத்திருப்பவள் போலச் செண்பக பாட்டி கொஞ்சம் கால்களை விரித்துக் கொடுப்பாள். ஹரீஷ் சாவியோடு விளையாடும்போது அவன் விரல்கள் செண்பக பட்டியின் கூதி உதடுகளை வருடும். அவள் கூதி பருப்பை நிமிண்டும். இந்த சுகத்தை அனுபவித்துக்கொண்டே பாட்டியும் பேரனும் தூங்கி விடுவார்கள். காலையில் குளிப்பாட்டும்போது வேண்டுமென்றே சென்பகப்பாட்டி 'நல்லா விரல் போட்டடா பேராண்டி. உன் பூலு மட்டும் வளந்துடுச்சின்னா அதையும் நல்லா போடுவ போல' என்று கிண்டல் பண்ணுவாள்.
இப்படியாகப் போய்க் கொண்டிருந்தது. ஹரிஷும் வளர்ந்தான். செக்ஸ் பற்றி அவனுக்குப் பாரபட்சம் இன்றி முழுவதுமாக கற்றுக்கொடுத்தது இந்த சமூகம். முலை, கூதி, குண்டி, தொப்புள் என்று புத்தகம் தொடங்கி, பள்ளி ஆசிரியைகள், வரப்பில் வேலை பார்க்கும் பெண்கள் என்று எங்கு வாய்ப்பு கிடைத்தாலும் ஹரீஷ் பார்க்காமல் விடுவதில்லை. ஆனால் வீட்டில் நல்ல பிள்ளையாகவே நடந்து கொண்டான். அவன் அம்மா மேலோ அவன் பாட்டி மேலோ அவனுக்குக் காமம் துளிர் விடவில்லை.
நாட்கள் செல்ல செல்ல வீட்டில் கேலி கிண்டல்கள் குறைந்தன. கோதண்டம் பணம் சம்பாதிக்கும் இயந்திரம் ஆனார். செண்பக பாட்டியும், திவ்யா அம்மாவும் உடம்பில் ஒரு சுற்று பெருத்தனர். அவர்கள் உடல் அழகிலிருந்து அவர்கள் வீட்டில் பணம் சேர்வது நன்றாகத் தெரிந்தது. முன்னைவிட உடலும் உடல் மேல் அணியும் நகைகளும் நன்றாகவே ஜொலித்தன. ஆனால் உடைகள் அதே போல் தான் இருந்தும் இல்லை என்பது போல் எங்கோ மூலையில் ஒட்டிக் கொள்வது போல் ஒட்டிக்கொண்டு பாதி மூடி பாதி மூடாமல் தான் இருந்தன.
செண்பக பாட்டிக்கு இன்னொரு பெண்ணும் இருந்தாள். அவள் பெயர் சாந்தி, திவ்யாவை விட இரண்டு வயது இளையவள். சிறு வயதிலேயே வீட்டை விட்டு ஓடிப் போய் திருமணம் செய்து கொண்டாள். அவளுக்கு ஒரு மகன் ஒரு மகள். இரண்டு குழந்தைகளைக் கொடுத்து விட்டு அவள் கணவன் இன்னொருத்தியோடு சென்று விட்டான். ஆனால் அவள் மாமியாரும் மாமனாரும் அவளை நன்றாகவே பார்த்துக் கொண்டனர். தன் மகளைக் கணவன் கை விட்டுவிட்டானே என்றதும் செண்பகம் அவளை குடும்பத்தோடு மறுபடியும் சேர்த்துக்கொண்டாள். அதனால் சாந்தி தன் பிள்ளைகளோடு விசேஷ காலங்களில் திவ்யா வீட்டுக்கு வருவது வழக்கம்.
அன்று அப்படித்தான், இரவு உணவு பரிமாறும்போது திவ்யா நன்றாகக் குளித்து தலை பின்னி, தலை நிறைய பூ வைத்து தேவதையாக ஜொலித்தாள். ஹரீஷ் அருகில் வந்து அவனுக்குப் பரிமாறும்போது தன் அம்மாவிடம் வரும் எப்போதும் வரும் வாசனையை விடச் சோப்பு வாசனையும் பூ வாசனையும் தூக்கலாக வந்ததை ஹரீஷ் உணர்ந்தான். பூ வாசம் பழக்கப் பட்டது தான், கோயிலுக்குச் செல்லும்போது கொஞ்சமாக பூ வைப்பது வழக்கம். ஆனால் அதில் மல்லி பூ மட்டும் இருக்காது, மல்லி, கனகாம்பரம், என்று விதவிதமாக இருக்கும். ஆனால் அன்று மல்லி மட்டும் தான் அதுவும் அதிகமான மல்லி பூ அதற்கே உண்டான வாசத்தோடு காமத்தையும் பரப்பும் வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தது. அன்று திவ்யா அம்மா பட்டுச் சேலை உடுத்தி இருந்தாள். அவள் சேலை கட்டிய விதத்தில் ஒரு நேர்த்தி இருந்தது. இடது பக்கவாட்டில் சேலையைத் தள்ளிக்கொண்டு துருத்திக் கொண்டு ரவிக்கையோடு ஒட்டி இருந்த முலையைத் தவிர வேறு ஏதும் தெரியவில்லை. நகைகள் ஒன்று இரண்டு அதிகமாகக் கழுத்தில் தொங்கின.
'என்னம்மா இன்றைக்குப் பட்டுச் சேலை எல்லாம் உடுத்திருக்க, நகை எல்லாம் போட்டிருக்க' என்று கேட்ட ஹரிஷை பார்த்து திவ்யா புன்முறுவல் மட்டும் சிந்தினாள்.
'ஏன்டா உனக்குத் தெரியாத இன்றைக்கு உங்கள் அப்பா அம்மா கல்யாண நாளுன்னு?' என்று செண்பக பாட்டி சொன்னதும்,
'ஓஒ அதான் இதெல்லாம் போட்டுவிட்டு கோயிலுக்கு போய்விட்டு வந்தியா' என்றான் ஹரீஷ்.
அப்போதும் ஒரு புன்முறுவலோடு நிறுத்திகொண்டாள் திவ்யா. ஆனால் அதில் சிறிது வெக்கமும் இருந்தது. இந்த சேலையும் நகைகளும் கோயிலுக்குப் போவதற்கு மட்டும் அல்ல, கணவன் ஒவ்வொன்றாக அவிழ்ப்பதற்கும் பயன் படப் போகிறது என்றும் நினைத்துக்கொண்டாள்.
உடனே செண்பக பாட்டி 'முன்னாடி எல்லாம் இந்த மாதிரி நேரத்தில் உங்க அம்மா தாலி விளையாட கிடைக்காதென்று என் சாவி கொத்தில் விளையாடுறேன்னு என் புண்டையை தடவிட்டு இருப்ப, இப்போது தனிய அறையில் கதவ சாத்திட்டு எதில் விளையாடுறியோ எதை தடவுறியோ யாருக்கு தெரிகிறது' என்றாள் கிண்டலாக. இப்போது ஹரிஷுக்கு பாட்டி செய்த கிண்டல் நன்றாகவே புரிந்தது.
உடனே திவ்யா அம்மா, "சும்மா இரும்மா வயசு பையன் கிட்ட என்ன பேசணும்னு இல்லையா" என்று பொய்யாகக் கடிந்தாள்.
எங்கோ வாழ்க்கை வேகத்தில் தொலைந்து போன கிண்டலும் கேலியும் பாட்டி துவக்கியது ஒரு பெரிய மாற்றமாக இருந்தது ஹரிஷுக்கு. கடகடவென சாப்பிட்டு விட்டு தன் அறைக்குச் சென்று கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டு பாட்டி சொன்னதையும் முன்னாளில் தான் விளையாடியதையும் நினைத்துச் சிரித்துக்கொண்டான்.
இப்போது அம்மா அப்பா என்ன பண்ணுவார்கள் என்று அவனுக்கு நன்றாகவே தெரிந்தது அதை நினைக்கும்போது "ச்ச இப்படி எல்லாம் நினைக்கக் கூடாது என்று கடிந்து கொண்டான். ஆனால் அந்த நினைப்பே அவன் அது வரை பார்த்த முலைகள் கூதிகள் என்று அவன் நினைவைக் கொண்டு போக அதனால் நிமிர்ந்து நின்ற தன் பூலை தன் கைவேலை முடித்துத் தூங்க வைத்து தானும் உறங்கினான்.
ஹரீஷ் தனியா குளிக்க ஆரம்பித்த காலத்திலிருந்து செண்பகம் ஹரிஷுக்கு முன்னரே குளித்து விடுவாள். ஆனால் அன்று ஹரீஷ் குளிக்கச் செல்லும்போது செண்பகமும் குளிக்க வந்தாள். வரும்போதே சேலையை அவித்து தன் தோலில் போட்டுக்கொண்டு பாவாடை ரவிக்கையோடு தொப்புளைக் காட்டிக்கொண்டு பாதி முலைகளை மூடி இருக்கும் ரவிக்கையோடு குலுங்கும் முலைகளை ஆட்டிக்கொண்டு வந்தாள். வந்ததும் ஹரீஷ் முன்னாடி குனிந்து சேலையை ஊற வைத்தாள். அப்போது அவள் ரவிக்கையை முட்டிக்கொண்டு அவள் முலைகள் கீழ் நோக்கி பசுவுக்குத் தொங்கும் மடு போலத் தொங்கின. அதைப் பாதி மட்டுமே மூடி மீதியை அப்பட்டமாகக் காட்டிக்கொண்டு இருந்தது அவள் மெல்லிய ரவிக்கை.
எந்த காட்சியையுமே தப்பாமல் பார்க்கும் ஹரிஷின் கண்கள் இதையும் விடவில்லை. தனக்கு மிக அருகில் இவ்வளவு பெரிய அழகான மிருதுவான முலைகளை அவன் நேரில் இது வரை பார்த்ததில்லை. அவன் கண்கள் செண்பகத்தின் முலைகள் மேல் லயித்தன.
தூரத்தில் தன்னை உற்றுப் பார்க்கும் ஆண்களின் பார்வையையே உணரும் பெண்களுக்கு, இவ்வளவு அருகில் ஹரீஷ் பார்ப்பதை உணராமல் போகுமா. தன் முலைகள் மேல் ஹரீஷ் பார்க்கும் காம பார்வையை நன்றாகவே செண்பகம் பாட்டி உணர்ந்தாள். தனக்குள் சிரித்துக்கொண்டு ஹரிஷுடன் விளையாட முடிவு செய்தாள்.
"என்ன பேராண்டி சீக்கிரம் குளிக்க வந்துட்ட" என்று கேட்டுக்கொண்டே தன் ரவிக்கை ஹூக்குகளை ஒவ்வொன்றாக விடுவித்தாள்.
அவள் குரல் கேட்டுச் சுதாரித்த ஹரீஷ், "ஆமா பாட்டி ஸ்கூலுக்கு சீக்கிரம் போகணும் அதான்" என்று சொல்லிக்கொண்டே கிணற்றில் தண்ணீர் இறைத்தான்.
அவன் பார்வை தன் மேல் இருப்பதைப் புரிந்து கொண்ட செண்பகம் தன் ரவிக்கையை ஹூக்குகளை முழுவதும் கழற்றினாள். கழற்றினாள் போதும் என்பது போல அவள் பெரிய பப்பாளி முலைகள் வெளியே வந்து விழுந்தன. எப்பொழுதும் அப்படியே விட்டுவிட்டு பாவாடையை அவிழ்க்கும் செண்பகம் அன்று தன் ரவிக்கையைத் திறந்து தன் மேற்கை வரை இழுத்து விட்டுக்கொண்டாள். அது அவள் முலைகளை முழுவதுமாக திறந்து காட்டியது. அப்போதுதான் ஹரீஷ் ஒரு முழு முலையை இவ்வளவு அருகில் நேரில் பார்க்கிறான். என்ன ஒரு அழகான முலைகள். பப்பாளி வடிவில் லேசாகத் தொங்கினார் போல ஒன்றை ஒன்று இடித்துக் கொண்டு தொங்கின. அதன் காம்புகள் கரும் பழுப்பு நிறத்தில் நீண்டு குளிருக்கு இறுகிப் போய் இருந்தன. காம்பைச் சுற்றி இளம் பழுப்பு நிறத்தில் ஒரு ரூபாய் அளவுக்கு முளை வட்டம். அதைப் பார்த்ததும் ஹரிஷுக்கு அப்போதே அவன் பூல் தூக்கிக்கொண்டு ஆடியது அவன் ஜட்டியில் நன்றாகவே தெரிந்தது.
அதோடு செண்பகம் பாட்டி முடிக்கவில்லை. தன் பாவாடையை நாடாவை மெதுவாக அவிழ்த்தாள். ஹரீஷ் நன்றாகப் பார்க்க வேண்டு என்பதற்காகப் பாவாடை நாடாவில் சிக்கு விழுந்ததை எடுப்பது போல உடம்பை குலுக்கினாள். அதனால் அவள் முலைகள் நன்றாகவே குலுங்கின. பாவாடை நாடாவை அவிழ்க்க நேரம் எடுத்துக்கொண்டாள். பின் அதை அவிழ்த்து தன் பற்களால் பிடித்துக்கொண்டு தன் ரவிக்கையை முழுவதுமாக கழற்றினாள். பின் தன் பாவாடையை முலையில் ஏற்றி மாட்டிக்கொண்டாள். ஹரீஷ் தான் ஸ்கூலுக்கு போகவேண்டியதையும் குளிக்க வேண்டியதையும் மறந்து விட்டு 'ச்ச பாட்டி முலை தரிசனம் அதற்குள் முடிந்து விட்டதே' என்று வறுத்த பட்டுக்கொண்டான்.
இப்போது எல்லாம் பாவாடை நீளமாக வருவது இல்லை. சினிமாவில் காட்டுவது போல் நெஞ்சில் கட்டினால் முட்டி வரை வரும் பாவாடைகள் சினிமாவில் மட்டுமே இருக்கின்றன. சேலைக்கு வெளியே பாவாடை தெரியக் கூடாது என்பதற்காகப் பாவாடைகள் இப்போது கொஞ்சம் சிறியதாகவே வருகின்றன. செண்பகம் தன் முலைகளின் மேல் பாவாடையை எத்தி கட்டியதும் அது அவள் உள் தொடையைக் கூட மறைக்க வில்லை. மேல் தரிசனம் முடிந்ததை எண்ணி வருந்திய ஹரிஷுக்கு செண்பகத்துடைய பாவாடை தொடைக்கு மேல் ஏறி இருப்பதைப் பார்த்ததும் இன்னும் சூடு ஏறியது. சுருங்க ஆரம்பித்த அவன் பூலு மறுபடியும் எழுந்து ஆட்டம் போட்டது.
'என்னடா தண்ணீர் ஏறச்சிட்டியா' என்று தன் மேல் இருந்த கவனத்தை உடைத்தாள் செண்பகம்.
'ஆமா பாட்டி ஏறச்சிட்டேன், உங்களுக்கும் இறைத்து தரவா' என்று கேட்டான்.
'வேணாண்டா பாட்டியே ஏறச்சிக்குறேன் வாளியை இங்க கொடு' என்று வாளியை வாங்கினாள். ஹரீஷ் பாட்டியைப் பார்த்துக்கொண்டே பாட்டிக்கு இறைக்க இடம் விட்டு கொஞ்சம் தள்ளி நின்று குளித்தான். செண்பகம் அவனுக்கு நேர் எதிரில் தன் குண்டியைக் காட்டிக்கொண்டு இரைக்க ஆரம்பித்தாள். பாவாடை ஏற்கனவே மேல் தொடை வரை ஏறி இருந்தது. அவள் குனிந்து தண்ணீர் இரைக்கும் போது அது நன்றாக மேலே ஏறி தன் பாதி குண்டியை ஹரிஷுக்கு வெட்ட வெளிச்சமாகக் காட்டியது. அதை பார்த்ததும் ஹரிஷுக்கு நாடி அடங்கியது. இதுவரை யாரையும் விவரம் அறிந்து இவ்வளவு அருகில் இவ்வளவு நேரில் பார்த்ததில்லை. அவன் பூலு கஞ்சி மட்டும் அல்ல அதோடு சேர்ந்து இதயத்துக்குச் செல்லும் இரத்தத்தையும் சேர்த்துக் கக்குவது போல் வீறு கொண்டு எழுந்து நின்றது. பாட்டி அன்று அவனை அதிகமாகவே படுத்தினாள். அவன் கள்ள மனசுக்கு அவள் கூதியையும் அன்றே பார்த்து விட ஆசை. லேசாகக் குனிந்தால் பாட்டியின் கூதி தெரியுமா என்று குனிந்த நேரத்தில் அவன் அம்மா கொள்ளை பக்கம் கதவு வழியாக வந்தாள். உடனே குளிப்பது போல் நடித்துக்கொண்டிருந்தான். தன் மகன் குளிக்கும் இடத்தையும் தன் அம்மா இருக்கும் நிலையையும் பார்த்து விட்டு லேசான புன்முறுவலுடன் 'என்னம்மா அவன் முன்னாடி குண்டியை காமிச்சிட்டு நிற்கிற' என்றாள்.
அதைக் கேட்டு செண்பகம் 'நான் என்னடி பண்றது பாவாடை அவ்வளவு தான் வருகிறது. கீழே இறக்கி கட்டலாமென்று பார்த்தா உன் புள்ளை முலையையும் கடித்து திங்குற மாறி பார்க்கிறான்' என்றதும் ஹரிஷுக்கும் ஒரு விநாடி மூச்சே நின்றது. தான் பார்த்தது பாட்டி உணர்ந்திருக்கிறாள் என்று தெரிந்ததும் தலையைத் தொங்க போட்டுக்கொண்டான்.
'அதெல்லாம் இல்லமா' என்று சொல்ல வந்தான். அதற்குள் 'நீ இப்படி காமிச்சிட்டு நின்னா கிழவனே பாப்பான் அவன் வயசு பையன் என்ன பண்ணுவான்' என்று பேசிக்கொண்டே வீட்டுக்குள் சென்றாள் திவ்யா. தன்னை யாரும் திட்ட வில்லை என்றதும் ஹரிஷுக்கு கொஞ்சம் பயம் குறைந்தது. இருந்தாலும் பாட்டியும் அம்மாவும் இந்த விஷயத்தை இவ்வளவு சாதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டது கொஞ்சம் வியப்பாகவும் சந்தோசமாகவும் இருந்தது. குளித்து முடித்ததும் துவட்டிக்கொண்டே பாட்டி குளிக்கும்போதாவது அவள் கூதியைப் பார்க்க முடியுமா என்று காத்திருந்தவனை வீட்டு உள்ளே இருந்து அம்மா அவசரப் படுத்தியதால் ஸ்கூலுக்கு கிளம்ப ஓடினான்.
தன் திருமண நாளன்று திவ்யா கதவை தாழ்ப்பாள் போட்ட இரண்டு மாதத்தில் ஒருநாள் காலையில் அவளுக்கு வாந்தி முட்டிக்கொண்டு வந்தது. லேசாகப் பூமி சுற்றுவதை உணர்வது போல இருந்தது. என்ன சாப்பிட்டோம் வாந்தி வருவதற்கு என்று யோசிக்கும் முன்பே வாந்தி தொண்டையைத் தொட்டு விடுவது போல உணர்ந்தாள் திவ்யா. அதை அடக்க முடியாமல் அடுப்படியிலிருந்து கொல்லைப்புறத்துக்கு ஓடினாள். அன்று ஹரீஷ் வீட்டில் தான் இருந்தான். இதுவரை அவள் அப்படி ஓடி அவன் பார்த்ததில்லை. கொல்லைப்புறத்தில் போய் அவள் வாந்தி எடுக்கும் சத்தம் கேட்கவே ஹாலில் காய்கறி நறுக்கிக் கொண்டிருந்த பாட்டியும் கொல்லைப்புறத்துக்கு ஓடினாள். ஹரிஷுக்கு அவர்கள் இருவரும் பேசும் சத்தம் தூரமாகக் கேட்பது போல் கேட்டது.
'என்ன திவ்யா என்ன ஆச்சு? என் இப்படி வாந்தி எடுக்கிற' என்றாள் செண்பகம்.
'தெரியலம்மா. என்னவோ வாந்தி வருகிறது. நேற்று சாப்பாடு உடம்புக்கு ஒதுக்கலையோ என்னவோ' என்றதும் மறுபடியும் வாந்தி வந்தது. தலையைப் பிடித்துக்கொண்டு அப்படியே உக்காந்தாள் திவ்யா. 'பட படவென்று வருதும்மா, தல சுற்றுகிறது திடீரென்று. புள்ளத்தாச்சியா இருக்கும்போது இருக்கிற மாதிரியே வருதும்மா' என்று திவ்யா கூறியதும், ஒரு நொடி ஸ்தம்பித்தாள் செண்பகம்.
'எங்க கண்ண காமி, நாக்கை நீட்டு' என்று சில விஷயங்களைச் செய்யச் சொன்னாள். 'ஏண்டி நீ புள்ள தாண்டி உண்டாயிருக்க' என்று செண்பகம் கூறியதும், திவ்யாவிற்கு என்ன செய்வதென்றே தோணவில்லை. உள்ளுக்குள் பயங்கர மகிழ்ச்சி, 'எவ்வளவோ காலத்துக்கு அப்புறம் கடவுள் கொடுத்திருக்கிறான்' என்று மனதில் உடனே கடவுளைக் கும்பிட்டாள். செண்பகத்துக்கும் நிறையச் சந்தோஷம்.
'டேய் ஹரீஷ் இங்க வாடா உங்க அம்மா புள்ளை உண்டாயிருக்கா, உனக்கு இன்னும் எட்டு மாசத்தில் தம்பி பாப்பாவோ இல்ல தங்கச்சி பாப்பாவோ பிறக்க போகிறது' என்றாள். அதைக் கேட்டதும் ஹரீஷ் ஓடி வந்தான். அவன் முகம் பூராவும் சிரிப்பு.
'அப்படியா மா' என்று ஹரீஷ் கேட்டதும் தான், திவ்யா தன் சூழ்நிலையை உணர்ந்தாள். 'ச்ச இப்படி விவரம் தெரிந்த பையனை வச்சிட்டு நாம கர்ப்பம் ஆயிருக்கோமே' என்று யோசித்தாள். அவளுக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை அவனிடம் என்ன சொல்வது எப்படி அவன் முகத்தைப் பார்ப்பது என்று பல எண்ணங்கள் அவள் மனதில் ஓடினாலும் எல்லாம் சேர்ந்து அவளுக்கு வெக்கத்தையே முடிவில் தந்தன. பாதி வெக்கத்தை மறைத்துக்கொண்டு 'ச்சி போடா வேலையை பாத்துட்டு, கேட்க வந்துட்டான்' என்றாள்.
அவன் சிரித்துக்கொண்டே சென்றதும் 'என்னம்மா அவனிடம் போய் இதெல்லாம் சொல்லிட்டு இருக்க அவன் என்ன சின்ன பையனா, என்னைப் பத்தி என்ன நினைப்பான்' என்று பொய்யாக வெக்கத்தோடு தன் அம்மாவைக் கடிந்து கொண்டாள்.
'ஆமாண்டி இவ்ளோ பெரிய பையன வச்சிட்டு படுத்தது தப்பு இல்ல அதனால புள்ளதாச்சி ஆனது தப்பு இல்ல, நான் சொன்னது தான் தப்பா. எப்படியும் இன்னும் மூணு மாசத்திலே வயித்த தள்ளிட்டு நடக்க போற, அப்போ அவனுக்குத் தெரியாதா' என்றாள் செண்பகம்.
ஹரிஷுக்கு ரொம்ப மகிழ்ச்சி தான். முகம் முழுவதும் சந்தோச புன்னகை. தனக்கு விவரம் அறிந்து தனக்குத் தெரிந்தவர்கள் யாரும் கர்ப்பம் அடைய வில்லை. அன்று அவன் அம்மாவே கர்ப்பம் அடைந்தது அவனுக்கு ஏதோபோல் இருந்தது. மனம் பூரா மகிழ்ச்சியா இருந்தாலும் உடம்பு எதோ குறுகுறு என்று இருந்தது. இது வரை பாட்டியைக் காம கண்களோடு அப்போது அப்போ பார்த்திருந்தாலும் அம்மா மேல் அவனுக்கு கவனம் போனதில்லை. திவ்யா அம்மா இழுத்து மூடிக்கொண்டு இல்லை என்றாலும் அவன் கண்கள் அவள் அங்கங்களை அவ்வப்போது பார்த்தாலும் அந்த காட்சியை அவன் கண்கள் மூளைக்கு அனுப்பவில்லை. ஆனால் இன்று அவையாவும் அவன் மூளையில் படம் போல் ஓடியது.
எப்போதும் ஒதுங்கிய புடவை. தொப்புளை நாள் முழுவதும் காட்டிக்கொண்டிருக்கும் வயிறு. தொப்புளுக்குக் கீழே நன்றாக இறங்கி வயிற்றைச் சுற்றிக் கட்ட பட்டிருக்கும் சேலை கொசுவம் அதையும் மீறி பக்கவாட்டில் தெரியும் பாவாடை இறுக்கம். எப்போதும் ரவிக்கையை முட்டிக்கொண்டு கொஞ்சம் கூட சரியாமல் தூக்கிக்கொண்டு முட்டிக்கொண்டு இருக்கும் அடங்காத பெரிய முலைகள். அதன் நடுவே ஆடிக் கொண்டிருக்கும் அவனுக்குப் பிடித்த தாலி,.அவள் குனியும்போது சேலை முந்தானையை இழுத்துக்கொண்டு கீழே தொங்கும் தாலியைப் பார்ப்பதே அழகு.
இப்போது பாட்டி மேல் இருந்த காம எண்ணம் மெதுவாக அம்மா மீது மாறியது. பாட்டியும் அம்மாவும் மாறி மாறி அவன் மூளைக்கு வந்து அவனை கிறங்க அடித்தனர். அப்போதுதான் தன் வீட்டில் எவ்வளவோ கண்கொள்ளா கட்சிகளை நாம் கவனிக்காமல் விட்டுவிட்டோம் என்று அவன் உணர்ந்தான். அவைகளை நினைக்கும்போதே அவனுக்கு பூலு ட்ரவுசரை கிழித்துக்கொண்டு வருவது போல் உணர்ந்தான். அதுவரை வீடு என்று இருந்த இடம் இப்போது அவனுக்கு இரண்டு தேவதைகள் வாழும் சொர்க்கம் போல் இருந்தது. இனிமேல் எங்கேயும் நேரம் செலவழிக்கக் கூடாது என்று நினைத்துக்கொண்டான்.
வெளியில் பாட்டி கோதண்டத்துக்கு போன் செய்வது காதில் விழுந்ததும்தான் இந்த வீட்டில் அப்பா என்று ஒருவர் இருப்பது அவன் நினைவுக்கு வந்ததே.
பாட்டி பேசியது அவனுக்கு நன்றாகவே கேட்டது. 'ஆமா கோதண்டம் அவ உண்டாயிருக்கா, நல்லா பாத்துட்டோம்' என்றாள்.
அப்பா அந்த பக்கம் எதோ சொல்ல, 'இதோ பார் கோதண்டம் இவ்ளோ வருஷம் கழித்து கடவுள் கொடுத்திருக்கிறார் அதை நினைத்து சந்தோசப் படு, ஊர் என்ன சொன்னா என்ன, ஏன்? உன் சொக்காரன் (ஒன்று விட்ட பெரியப்பா சித்தப்பா பிள்ளைகளைச் சொக்காரன் என்று அழைப்பது வழக்கம்) அய்யனார் வீட்டில் அவனுடைய முத குழந்தைக்கும் இரண்டாவது குழந்தைக்கும் எவ்ளோ வருஷம் வித்தியாசம், இதெல்லாம் நம்ம கையில் இல்லடா, எல்லாம் ஆண்டவன் குடுக்குறது, ஊர் ஒன்றும் சொல்லாது நீ கவலைப் படாத' என்றாள்.
பின் கோதண்டம் எதோ சொல்ல 'ஹரீஷ் இன்னும் குழந்தை இல்ல கோதண்டம், அவன் பண்றதெல்லாம் உனக்குத் தெரியாது. அவனுக்கு விவரம் தெரிஞ்சிடிச்சி, அப்படியே அவனுக்கு ஏதும் வேணும்னாலும் நாங்க இரண்டு பேர் பாத்துக்க மாட்டோமா. நீ அவனை பத்தி எல்லாம் கவலைப் படாத. நீ வீட்டைப் பத்தியே கவலைப் பட தேவையில்ல எல்லாம் நான் பாத்துக்குறேன். நீ சந்தோசமா இரு. திவ்யா எவ்ளோ சந்தோசமா இருக்கா தெரியுமா. இந்த அவக்கிட்ட கொடுக்கிறேன் பேசு' என்று முடித்தாள் செண்பகம்.
செண்பகம் போனை திவ்யாவிடம் கொடுத்தாள், திவ்யா போனை வாங்கி 'என்னங்க'.
'__'
'ஆமாங்க',
'__'
'இப்போதான்'
'__'
வெக்கமாகச் சிரித்தாள் திவ்யா
'__'
'அவன்கிட்ட என்னனு சொல்கிறது அம்மாதான் சொன்னா, எனக்கு அவன் முகத்தை பாக்குறதுக்கே வெக்கமா இருக்குங்க, இவ்ளோ பெரிய புள்ளைய வச்சிட்டு எப்படி பெத்து எடுக்க போறேன்னு நினச்சாலே வெக்கமா வருதுங்க'
'__'
'சரிங்க அவன் எப்போதும் போலத் தான் இருக்கிறான்'
'__'
'ம்ம் சரிங்க, என்னங்க... வரும்போது நம்ம குடும்ப ஜோசியரை கூட்டிட்டு வாங்க, அம்மா கரு உருவயிருக்குற நேரம் எப்படி இருக்குனு பாக்கனும்னு சொன்னா. எனக்கும் அது சரியென்று படுகிறது. கொஞ்சம் மறக்காமல் கூட்டிட்டு வாங்க'
'___'
'ம்ம்ம் சீக்கிரம் வந்திடுங்க, போனை வச்சிடுறேன்' என்று சொல்லி திவ்யா போனை வைத்தாள்.
'என்னடி சொல்கிறான் உன் புருஷன்' செண்பகம் கேட்டதற்கு,
'ஒன்றும் இல்லம்மா அவன் எப்படி இருக்கிறான் விஷயத்தை கேட்டுட்டு அப்படியென்று கேட்டார், நான் சாதாரணமாகத்தான் இருக்கிறான் அப்படியென்று சொன்னேன், வரும்போது ஜோசியரை கையோடு கூட்டிட்டு வரேன்னு சொன்னார்'. பதிலளித்தாள் திவ்யா.
'ம்ம்ம் சரி சரி சாந்திக்கு போனை போடு, அவக்கிட்ட விவரத்தை சொல்லிவிட்டு அவளும் அவ பிள்ளைகளும் எப்படி இருக்காங்கன்னு விசாரிப்போம், அவக்கிட்ட பேசி ரொம்ப நாள் அச்சி' என்றாள் செண்பகம்.
'அம்மா அவக்கிட்டயா, வேணாம்மா அவ ரொம்ப கிண்டல் பண்ணுவா, எனக்கு வெக்கமா இருக்கிறது, நீ அவக்கிட்ட எல்லாம் சொல்லாத' சிறிது வெக்கத்தோடு தலையைக் குனிந்து கொண்டாள்.
'ஏண்டி அவக்கிட்ட சொல்லாமல் எப்படிடி.அவ கிண்டல் பண்ணுவான்றதுக்காக சொல்லாமல் இருக்க முடியுமா. அவ உன் தங்கச்சி டி நாளை பின்ன தெரியாமயா போக போகிறது. நீ என்ன ஊர் உலகத்துக்கு தெரியாமயா புள்ளைய பெத்துக்க போற. உன் புருஷனுக்கு தானே பெத்துக்குற இதில் என்ன வெக்கம். எதோ முதல் புள்ளைய சுமக்கிற மாறி, போனை போடு அவக்கிட சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும்' என்றாள் செண்பகம்.
'ஹ்ம் ஹ்ம்' என்று வயசு பொண்ணு போல் சிணுங்கிக்கொண்டே தன் தங்கைக்குச் சாந்திக்கு போன் செய்தாள் திவ்யா.
'ஹலோ'
'ஹலோ'
'ஹ்ம்ம் சாந்தி நான் திவ்யா பேசுகிறேன்'
'அக்காவா என்னக்கா எப்படி இருக்க, உன்கிட்ட பேசி எவ்வளவோ நாள் அச்சி, வீட்டில் அம்மா, மாமா, ஹரீஷ் எல்லாம் நல்லா இருக்கிறார்களா?' பேசிக்கொண்டே போனாள் சாந்தி.
'எல்லாரும் நல்ல இருக்கோம்டி, நீ எப்படி இருக்க உங்கள் மாமனார் மாமியார் நல்ல இருக்கிறார்களா. உன் புள்ளைங்க எப்படி இருக்கிறார்கள், விஷ்வா நல்ல படிக்கிறானா, காயத்ரி எப்படி இருக்கா?' என்று இவளும் கேள்வியை அடுக்கினாள்.
'எல்லாரும் நல்ல இருக்காங்கக்கா, விஷ்வா நல்லா படிக்கிறான். காயத்ரி இப்பவோ அப்பவோ சடங்காகுகின்ற நிலையில் இருக்கா, அவ சடங்குக்கு ஊரிலே வந்து தான் சடங்கு கழிக்கவேண்டுமென்று நினைத்து வைத்திருக்கிறேன்' அக்கா கேட்ட கேள்விக்குப் பதிலளித்தாள் சாந்தி.
'ஓஓ அவ்வளோ வளரந்துட்டாளா' ஆச்சரியப் பட்டாள் திவ்யா. ம்ம்ம்... ஒரு விஷயம் சொல்லவேண்டும், ம்ம்ம் இருடி அம்மாகிட்ட தரேன்' திவ்யா போனில் வெக்க பட்டது சாந்திக்கு நன்றாகவே தெரிந்தது
செண்பகம் போனை வாங்கி, 'அது ஒன்றும் இல்ல சாந்தி, திவ்யா முழுகாமல் இருக்கா. இன்றைக்கு காலைதான் தெரிந்தது அதான் உனக்கு போன் பண்ணினோம்'.
'அட ஒன்னும் தெரியாத பாப்பா உள்ள போட்டாளாம் தாப்பான்ற கதையா நல்ல புள்ளை மாறி இருப்பா முழுகாமல் இருக்கிறாளா, ரொம்ப சந்தோசம்மா அக்காக்கிட்ட போனை குடு அவல ஒரு வழி பண்றேன்' என்றாள் கேலியாக.
'இந்தாடி அவ உங்கிட்ட தான் எதோ பேசனுமாம் பேசு' என்று செண்பகம் திவ்யாவிடம் போனை கொடுத்தாள்.
'ஹலோ' என்றாள் திவ்யா.
'என்னக்கா உன் புருஷன் ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் உழுதிருக்கிறார் போல' கிண்டல் செய்தாள் சாந்தி.
'ச்சி அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல அப்போ அப்போ நாங்க பண்ணிக்கிறதுதான்'. பெருமை அடித்தாள் திவ்யா.
'அப்போ அப்போ தானே பண்றீங்க தினமுமா பண்றீங்க. அதுக்கே நீ உண்டாயிட்டன்னா நீ பெரிய ஆளுதான்க்கா, மத்தவங்க மாறி தினமும் பண்ணிருந்தீங்கன்னா, வருஷத்துக்கு ஒரு புள்ளை பெத்து போட்டிருப்ப போல'. மீண்டும் கிண்டல் அடித்தாள் சாந்தி.
'ச்சி போடி, நானே ரொம்ப நாள் கழிச்சி குழந்தை உண்டாயிருக்கு எப்படி வெளியே சொல்றதுன்னு வெக்கபட்டுட்டு இருக்கிறேன். நீ கூட கொஞ்சம் எண்ணைய ஊத்தாத' கொஞ்சம் கவலையாகவே சொன்னாள் திவ்யா.
'என்னக்கா இதுக்கெல்லாம் போய் கவலை படுற. நீ சீக்கிரமே வயசுக்கு வந்து சீக்கிரமே கல்யாணம் ஆயிடிச்சி. ஹரிஷும் சீக்கிரமே புறந்துட்டன். பட்டணத்தில் இருக்கிற பொண்ணுங்க எல்லாம் படிப்பு வேலையென்று இருந்துகொண்டு மெதுவா கல்யாணம் பண்ணி, கல்யாண வாழ்க்கையை நல்லா அனுபவித்துக்கொண்டு நெறைய பேரு உன் வயசில் தான் முதல் குழந்தையே பெத்துக்குறாங்க. நீ அதுக்கெல்லாம் கவலைப் படாத எல்லாமே நல்லதுக்கு தான்' ஆறுதல் கூறினாள் சாந்தி. 'ம்ம்ம் ஹரிஷ்னதும் ஞாபகத்துக்கு வருது. என்னக்கா பண்றான் அவன். பாத்துக்கா பசங்களுக்கு வயித்த தள்ளிட்டு இருக்கிற பொம்பளைங்கன்னா ஒரு தனி கண்ணு இருக்கும். பக்குவமா நடந்துக்கோ இல்லைன்னா பாஞ்சிட போறான்' மறுபடியும் கிண்டலை ஆரம்பித்தாள் சாந்தி.
இதைக் கேட்டதும் திவ்யாவிற்குச் சிறிது வெக்கமும் குறுகுறுப்பும் சேந்தே வந்தது. ஆனால் வெளியில் காட்டிக்கொள்ளாமல் 'என்னடி ரொம்ப தான் கிண்டல் பண்ற, அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல, அப்படியே பாஞ்சாலும் அவன் அம்மாமேல தானே பாயுறான். அதுல உனக்கு எங்க எரியுது'.
பதிலடி கொடுத்தது போல் உணர்ந்தாள் திவ்யா.
'அடி சக்க என்னக்கா மாமா அலுத்து போய்விட்டாரா, பையனுக்கு ரூட்டு விடுற, விடு விடு, மாமா மாறி அப்போ அப்போ பண்ணமாட்டான் டெய்லி போட்டு பெண்டு கழட்டுவான்.' சாந்தியும் விடுவதாக இல்லை.
'சசி போடி உன்கிட்ட பேசி ஜெய்க்க முடியுமா. போனை வை எனக்கு வேலை நெறைய இருக்கிறது. இன்னொரு நாளு பேசுறேன்'
'சரிக்கா எதுன்னாலும் அடிக்கடி போன் பண்ணு, நானும் இங்க ஏதும் விஷேஷம்ன்னா போன் பண்றேன். காயத்ரி சடங்கானா அங்க கூட்டிட்டு வரேன். இல்லன்னா பசங்க அன்யுவல் லீவுக்கு தான் வருவேன். உடம்ப பாத்துக்கோ' என்றாள் சாந்தி.
'சரிடி வைக்கிறேன் போனை' என்று போனை கட் செய்தாள் திவ்யா.
'என்னடி சொல்றா சாந்தி' விவரம் கேட்டாள் செண்பகம்.
'அது என்ன சொல்லும் நல்லா வாய் அடிக்குறா, ஓவரா கிண்டல் பண்றா. காயத்ரி இப்போவோ அப்போவோ சடங்காகுற மாதிரி இருக்காலாம். சடங்கானா இங்க கூட்டிட்டு வந்து சடங்கு களிப்பாலாம் இல்லன்னா பசங்க பரீட்சை லீவுக்கு தான் வருவாளாம்'.
'ம்ம்ம் கோதண்டம் ஜோசியரை கூட்டிட்டு வரதா தானே சொன்னான் எப்போது வருவானாம்'. என்று செண்பகம் கேட்டு முடிக்கக் கோதண்டம் கார் சத்தம் கேட்டது. 'உன் புருஷனுக்கு ஆயுசு நூறு தாண்டி. இப்போது தான் நெனச்சேன் வந்து நிற்கிறான் பார்'.
இதையெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ஹரிஷிர்க்கு மனதும், மூலையும் அலை பாய்ந்தது. சாந்தி சித்தியும் அம்மாவும் என்ன பேசி இருப்பார்கள். அம்மா ஏன் 'அப்படியே பாய்ந்தாலும் அவன் அம்மா மேலேதானே பாயுறான் உனக்கு எங்கடி எரியுதுன்னு' கேட்டாள். அப்படி என்றாள் அம்மாவுக்கோ நமது குடும்பத்துக்கோ அம்மா-மகன் உறவு ஆச்சரியமோ அதிர்ச்சி தர விஷயம் இல்ல. இவர்கள் இதைப் பத்தி பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்று நினைக்கும்போதே ஹரிஷிர்க்கு இப்போதே அவன் அம்மாவை இழுத்து வைத்து ஓத்து விட வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஒருபக்கம் ஆசை இன்னொரு பக்கம் பயமாகவும் இருந்தது.
இதற்கு இடையில் கோதண்டம் காரை நிறுத்திவிட்டு ஜோசியரோடு வந்தார்.
'வாங்க ஜோசியரே', செண்பகம் தான் வீட்டிற்குப் பெரியவளாய் முதலில் வரவேற்றாள். திவ்யா படுக்கையறை கதவு ஓரம் நின்று கொண்டு 'வாங்க ஜோசியரே' என்று அவளும் வரவேற்றாள்.
'ஆமாமா, நல்லா இருக்கிறீர்களா. கோதண்டம் எல்லாத்தையும் சொன்னான். இன்னொரு உசுறு துளிர் விட்டிறுகுதுன்னு. ரொம்ப சந்தோஷம்'.
'ஆமா ஜோசியரே, திவ்யா உண்டாயிருக்க. ரொம்ப நாள் கழித்து உண்டாயிருக்குரதால ஒரு கட்டம் போட்டுப் பார்த்திடலாமென்று நினச்சேன்' என்றாள் செண்பகம்.
'பார்த்திடலாம் பார்த்திடலாம்' என்று சொல்லிக்கொண்டே பெரிய முத்தத்தில் தரையில் காலை மடக்கிப் போட்டு உக்காந்தார் ஜோசியர். தன் பையிலிருந்து சோவி, ஓலை, என்று அவர் வேலை பொருள்களை வெளியே எடுத்தார். 'என்றைக்குக் கூடலென்று ஞாபகம் இருக்கா' கேட்டார் ஜோசியர். என்றைக்கு ஒழு நடந்தது என்பத்தைதான் பெரிய மனுச தனமாக ஜோசியர் கேட்டார். இதைக் கேட்டதும் வெக்கத்தில் முகம் சிவந்து திவ்யா படுக்கையறை உள்ளே போய்விட்டாள்.
'இரண்டு மாசம் முன்னாடி அவர்கள் கல்யாண நாளன்னைக்கு' செண்பகம் தான் பதில் சொன்னாள் பின் தேதியையும் குறிப்பிட்டாள்.
நாள் நட்சத்திரம் ஆராய்ந்து பார்த்து 'நல்லா நாளுல தான் கூடிருக்கிறார்கள். எதற்கும் இரண்டு பேர் ஜாதகமும் குடுங்க முழுசா பார்த்திடலாம்' ஜோசியர் கேட்க.
'திவ்யா உங்கள் இரண்டு பேர் ஜாதகமும் எடுத்துவிட்டு வாம்மா' என்று செண்பகம் திவ்யாவிடம் சொல்ல, திவ்யா ஜாதகத்தைக் கொண்டு வந்து ஜோசியரிடம் கொடுத்தாள்.
ஜோசியர் ஜாதகத்தை வாங்கி பார்த்தார். நன்றாக ஆராய்ந்து விட்டு ஜாதக பலன்களைக் கூறினார்.
'செண்பகம்மா, இரண்டு பேர் ஜாதகமும் அருமையா இருக்கிறது. இதில் கரு உருவான நேரம் அமோகமான நேரம். அதனால் குடும்பத்தில் எல்லாமே நல்லதே நடக்கும். குடும்பத்தில் செல்வம் பெருகும். கரு உருவான நேரம் வச்சி பார்த்தா, இதற்கப்புறம் இரண்டு மூன்று குழந்தைகள் பிறக்கிறது நிறைய யோகம் இருக்கிறது. குடும்பத்தில் எல்லாமே விருத்தி ஆகும் செண்பகம்மா, ஆனால்...'
'என்ன ஆனால், சொல்லுங்கள் ஜோசியரே என்ன பிரச்சனை', செண்பகம் தான் முந்திக்கொண்டு கேட்டாள்.
'திவ்யா வயசுக்கு வந்த ஜாதகம் கணிக்கும்போது அவளுக்கு இரண்டு தாலி தோஷம் இருக்கிறதென்று சொன்னேனே அந்த தோஷம் கழிச்சாச்சா?'.
'இல்லை, இவ கல்யாணம் ஆகி ஒரு வருஷத்தில் கழிக்கவேண்டுமென்று சொன்னீர்கள், எங்க?...' பெருமூச்சு விட்டபடி செண்பகம் தொடர்ந்தாள். 'இவ கல்யாணம் ஆனதும் சாந்தி வீட்டை விட்டு ஓடிட்டா. அந்த கவலையில் திவ்யா அப்பா போய் சேந்துட்டாரு. ஹரிஷும் அடுத்த வருஷமே புறந்துட்டன். ஹரீஷ் பிறந்ததும் கோதண்டத்துக்கு நல்ல வியாபாரம் விருத்தி ஆச்சி, அப்படி இப்படியென்று, அப்படியே காலம் போய்டிச்சி ஜோசியரே. இன்னும் கழிக்கவில்லை அதனால் ஏதும் பிரச்சனையா?' பயந்தபடி கேட்டாள் செண்பகம்.
'அதனால் பெருசா பிரச்சனையை இல்லம்மா. ஆனால் அந்த தோஷம் இருக்கிறது இன்னும். குழந்தை புறக்கரதுக்குல அதை கழிச்சிடுங்க. இந்த ஆடி மாசத்துக்குள களிச்சிடீங்கன்னா ரொம்ப நல்லது. ஏன்னா கோதண்டம் ஜாதகத்தில் ஒரு கண்டம் இருக்கிறது. எனக்கு என்னவோ எல்லாமே சேந்து வர மாதிரி தோணுது. அதனால் தோஷத சீக்கிரம் கழிச்சிடுங்க, அப்புறம் குழந்தை பிறக்கிற வரை கோதண்டம் வெளி ஊர் எங்கேயும் போக வேண்டாம். குழந்தை உருவான நேரத்தில் குழந்தைக்குத் தன்னை பெத்த அப்பாவ பார்க்கிற பாக்கியம் கம்மியா இருக்கிறது. அதான் சொன்னேன்'. ஜோசியர் சொல்லி முடித்ததும் வீடே அமைதியானது. ஹரீஷ், செண்பகம், திவ்யா, கோதண்டம் எல்லாருடைய மனதும் கனமானது.
நீண்ட நேரத்தக்கு பின் செண்பகம் தான் பேசினாள் 'தோஷம் கழிச்சிட்டா கண்டம் பெருசா இருக்காதுல ஜோசியரே'.
'தோஷமும், கண்டமும் சேந்து வரதால தான் நான் பயந்தேன் மற்றபடி கண்டம் ஒன்றும் பெருசா இல்ல. நீங்க அம்பாள் கோயிலுக்குப் போய் தாலிய பிரித்து மறுபடியும் கோதண்டத்தைக் கட்ட சொல்லுங்கள், போறப்போ என்கிட்ட சொல்லுங்கள் ஒரு ஐயர் போன் நம்பர் சொல்கிறேன் அவரிடம் போய் சொன்னீங்கன்னா அவர் எல்லா பரிகாரமும் சொல்லி கொடுத்திடுவாறு நீங்க எல்லாத்தையும் கையோடு முடித்துக்கொண்டு வந்திடலாம்' ஆறுதலாகக் கூறினார் ஜோசியர்.
என்னதான் ஆறுதலாகப் பேசினாலும் வீட்டில் ஒரு இருக்கமே நிலவியது. அந்த இறுக்கத்தைக் கோதண்டம் தான் கலைத்தார். 'சரி சரி அதான் ஒன்றும் இல்லையென்று சொல்லிட்டாருல்ல. அப்புறம் ஏன் சோகமா இருக்கிறீர்கள். ஆடி மாசம் வர இன்னும் இரண்டு மாசம் இருக்கிறது. வந்ததும் கோயிலுக்குப் போய் அவர் சொன்ன மாறி பண்ணிட்டு வந்திடலாம். அதுக்காக இப்படியே இருப்பீங்களா? அந்த ஆளுக்கு அறிவே இல்ல, எதை சொல்லவேண்டும் எதைச் சொல்ல கூடாதுன்னே தெரியாது, வா திவ்யா வந்து சாப்பாடு வை, கடையில் வேலை நெறைய இருக்கிறது. இன்றைக்கு நைட் நேரம் கழித்துத் தான் வருவேன்...' சொல்லிக்கொண்டே கோதண்டம் சமையல் அறைக்குள் போக, பின்னாடியே கண்ணைக் கசக்கி கொண்டு திவ்யா அவருக்குச் சாப்பாடு போடப் போனாள்.
ஓரிரண்டு நாட்களில் அனைவரும் பழைய நிலைக்கு வந்தனர். ஹரீஷ் பள்ளிக்கு செல்வது, கோதண்டம் வியாபாரம் என்று அனைவரும் தங்களது தினசரி வேலைகளை கவனிக்க ஆரம்பித்தனர். பழையபடி குறும்பும் கேலியும் அப்போ அப்போ நடந்தது.
செண்பகம் பாட்டி ஹரிஷை சீண்டுவதிலேயே குறியாக இருந்தாள். இப்பொழுது எல்லாம் அவள் ஹரீஷ் கூடவே குளிக்க ஆரம்பித்தாள். ஹரீஷ் குளிக்க வரவில்லை என்றாலும் அவள் குளிக்கப் போகும்போது ஹரீஷ் வீட்டிலிருந்தால் அவன் முன்னாடியே சேலையை அவிழ்த்து போட்டு, ரவிக்கை ஹூக்குகளை கழற்றி தன் ரவிக்கையைத் திறந்து போட்டுக்கொண்டு தன் முலைகளை ஆட்டிக்கொண்டு ஹரிஷிக்கு தரிசனம் கொடுத்து விட்டுத்தான் குளிக்கப் போவாள். ஹரிஷிற்கு செண்பகத்துடைய பெரிய பப்பாளி அளவு மைதா மாவு முலைகளைப் பார்க்கப் பார்க்க ஆசையாகவும் இருந்தது. அதே நேரத்தில் அவனுக்கு அடக்க முடியாதபடி மூடையும் கிளப்பி விட்டது.
இதையெல்லாம் திவ்யா அம்மா கவனிக்காமல் இல்லை. வயசு கோளாறு என்று விட்டு விடுவாள். ஆனால் ஹரிஷிற்கு செண்பகத்துடைய புண்டை தரிசனம் மட்டும் கிடைக்க வில்லை. இப்படியாக நாட்கள் கழிய ஒரு நாள் ஹரிஷிற்கு செண்பக பாட்டி தன் புண்டை தரிசனத்தையும் காட்டினாள்.
அன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை. ஹரீஷ் வீட்டு ஹாலில் உட்கார்ந்து பேப்பர் படித்துக்கொண்டிருந்தான். திவ்யா அம்மா காலையிலேயே உணவு சமைக்கும் அவசரத்திலிருந்தாள். செண்பகம் எப்பொழுதும் போல் ரவிக்கையைத் திறந்து போட்டுக் கொண்டு குளிக்கச் சென்றாள். குளித்து முடித்துத் திரும்பி வரும்போது வெறும் பாவாடையை முலை வரை ஏற்றிக் கட்டிக்கொண்டு வந்தாள். வந்தவள் நேராக ஹரீஷ் எதிரில் வந்து நின்றாள். பெரிய முலைகள் பாவாடையைத் தூக்கிக் கொண்டு நின்றதால் பாவாடை நன்றாக மேலே ஏறிப் போய் இருந்தது. அவளுடைய தொடைகள் சேரும் இடம் நன்றாகவே தெரிந்தது. ஹரீஷ் தரையில் உட்கார்ந்து இருந்ததால் அவளுடைய புண்டை முடிகள் காடு நன்றாகவே ஹரிஷிற்கு தெரிந்தது. அதைப் பார்த்ததும் ஹரிஷால் பேப்பரில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. வேறு ஏதும் தெரியாதா என்று கண்கள் அங்கேயே அலைந்தன.
செண்பகம் தன் தலையில் கட்டி இருந்த துண்டை அவிழ்த்து தலையைத் துவட்டக் கையை தலைக்கு மேலே தூக்கினாள். அப்போது அவள் முலைகள் மேலே தூக்க அதில் கட்டி இருந்த பாவாடையும் மேலே தூக்கியது. இப்போது ஹரிஷிற்கு பாட்டியுடைய கூதி மேடு வரை நன்றாகவே அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. முதல் முதலாக அவன் ஒரு கூதியை இவ்வளவு பக்கத்தில் பார்த்தது அவனைத் திக்குமுக்காட வைத்தது. உடம்பு உஷ்ணம் ஏறியது. பாட்டி நின்று கொண்டு இருந்ததால் கூதி பிளவு அவனுக்கு இன்னும் தெரியவில்லை. அவளை உக்கார சொல்லி காலை விரிக்கவா சொல்ல முடியும்.
அப்போது செண்பகம் தன் முடியை முன்னாடி இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு குனிந்து முடியைத் துண்டால் உதறித் துவட்டினாள். அப்போது அவள் முடியிலிருந்த ஈரம் ஹரீஷ் மேலும் அவன் படித்துக் கொண்டிருந்த பேப்பர் மேலும் தெரித்தது. முடிகள் வழியே பார்வையை ஓட விட்டான். பாவாடை நாடா ஓட்டை வழியா பாட்டியுடைய வெண்ணெய் முலைகள் என்னைப் பார் என்று காட்டிக்கொண்டிருந்தது. மீண்டும் செண்பகம் முடியை உதற ஹரீஷ் மேலே நெறைய தண்ணீர் தெளித்தன.
அதைப் பார்த்த செண்பகம் 'ஐயோ, பேராண்டி மேலே எல்லாம் தண்ணீர் தெரிச்சிட்டேனா, பேப்பர் எல்லாம் நனஞ்சிடிச்சே. அந்த பக்கம் திரும்பி துவட்டிக்குறேன்...' என்று சொல்லிக்கொண்டே ஹரிஷிர்க்கு தன் குண்டியைக் காட்டிக்கொண்டு முடியை அவள் முகம் முன்னாடி போட்டுக்கொண்டு குனிந்து துவட்ட ஆரம்பித்தாள். அப்போது பாவாடை நன்றாக மேலே ஏறி அவள் பானை குண்டிகளை ஹரிஷிர்க்கு நன்றாகவே காண்பித்தாள். ஹரிஷிர்க்கு அவன் பலான புத்தகத்தில் குண்டியை காண்பித்துக்கொண்டு ஒக்க வாடா என்று அழைக்கும் அழகிகள் குண்டியை விடப் பாட்டி குண்டு பெரிதாக அழகாக இருந்தது. செண்பகம் அவனை இன்று கொஞ்சம் அதிகமாகவே படுத்தி விட்டாள். ஹரீஷ் தரையில் உட்கார்ந்து இருந்ததால், குண்டிகளுக்கு அடியில் தொடைகளுக்கு இடையிலிருந்த புண்டை இதழ் முடிகளோடு பார்க்க முடிந்தது.
அப்படியே எழுந்து நின்று ட்ரவுசரை கழற்றி போட்டு அப்படியே தன் பூலைப் பாட்டி கூதியில் விட வேண்டும் என்று அவன் உடல் தவித்தது.
அவன் இன்னும் குனிந்து பாட்டியுடைய புண்டையைப் பார்க்க எத்தனிக்கும் போது திவ்யா அம்மா அடுப்படியிலிருந்து வெளியே வந்தாள். தன் தாயும் மகனும் இருக்கும் நிலையைப் பார்த்துப் புன்னகைத்துக்கொண்டாள். 'அம்மா என்னம்மா நீ இப்படி நிற்கிற அவன் முன்னாடி. பார் எல்லாத்தையும் அப்படியே காட்டிட்டு நிற்கிற'. என்று சொல்லிக்கொண்டே தன் கையிலிருந்த காய்கறி தட்டையும் அருவாமனையும் தரையில் வைத்தாள்.
'எப்படி காமிச்சிட்டு நின்றாலும் உன் பையன் இடிச்ச வச்ச கொழுக்கட்டை மாறித்தானே உக்காந்துட்டு இருக்கிறான்' கிண்டல் செய்தாள் செண்பகம்.
'உனக்கு அவன கிண்டல் பண்ணலன்னா தூக்கம் வராதே, சீக்கிரம் துவட்டிட்டு வந்து இந்த காயை எல்லாம் நறுக்கி கொடும்மா'
'இருடி வரேன்' என்று சொல்லிக்கொண்டே தலையில் முடியோடு சேர்த்து துண்டை கட்டினாள். பாவாடையை முலை வரை கட்டியபடி தரையில் அப்படியே உட்கார்ந்து கொண்டாள். பாவாடை நன்றாக மேலே ஏறி அவள் வெறும் குண்டியில் தான் தரையில் அமர்ந்தாள். அருவாமணையை ஒரு காலுக்கு இடையில் வைத்து இன்னொரு காலை விரித்தது போல் முட்டியை மடக்கி அமர்ந்தாள். அவள் பாவாடை இப்போது இடுப்பில் சென்று மடங்கிக்கொண்டது. ஹரிஷிர்க்கு அவன் தவம் கிடந்த பாட்டியின் கூதி பிளவு தரிசனம் இப்போது நன்றாகவே கிடைத்தது. அதோடு அவள் முட்டி அவள் முலைகளை முட்டி பாவாடைக்கு வெளியே தள்ளியது. இதைப் பார்க்கப் பார்க்க ஹரிஷால் தாங்க முடியவில்லை. என்னதான் பாட்டி நன்றாகக் கிண்டல் பண்ணிப் பேசினாலும் அவளை அப்படியே இழுத்து போட்டா ஒக்க முடியும். எதாவது ஏடாகூடமாகச் செய்து விட கூடாதே என்று பயமும் ஹரிஷை தயங்க வைத்தது. உடனே தன் அறைக்கு ஓடினான். அவன் பூலு 'போதும் என்ன விட்டுடு என்று கதறி அழும் வரை மூன்று நான்கு முறை கை அடித்து கஞ்சியைக் காக்க வைத்தான். இப்போதைக்கு எழுந்திருக்கவே முடியாது என்று அவன் பூலு அடம் பிடிக்க அப்படியே பூலோடு சேந்து அவனும் தூங்கிப்போனான்.
இப்படியே இரண்டு மூன்று மாதங்கள் ஓட, திவ்யா அம்மாவுடைய வயிறு வெளியே தள்ள ஆரம்பித்தது. திவ்யா அம்மா உடல் தங்க முலாம் பூசியது போல் மினுமினுத்தது. ஐந்து மாத கருவைச் சுமக்கிறாள் அல்லவா. இப்போதெல்லாம் பாவாடையைக் கட்டும்போது வயிற்றில் இறுக்கமாகக் கட்டி விடக் கூடாது என்று வயிறு உப்பல் முடியும் இடத்தில் தொப்புளை விட நான்கு இன்ச் நன்றாகக் கீழே தள்ளிக் கட்ட ஆரம்பித்தாள். ஹரிஷுக்கு பாட்டி கிண்டல் பண்ணிப் படுத்துகிறாள் என்றால் திவ்யா அம்மா இப்படிக் காண்பித்து அவன் சூட்டைக் கிளப்பினாள்.
அன்று ஹரீஷ் பள்ளிக்கூடத்திலிருந்த போது அந்த செய்தி வந்தது. கோதண்டம் அக்சிட்டேன்டில் இறந்து விட்டார். புத்தகங்களைத் தூக்கிக் கொண்டு வீட்டுக்கு ஓடினான் ஹரீஷ். வீட்டில் திவ்யா அம்மா, செண்பகம் பாட்டி, இன்னும் சில சொந்தக்கார பெண்கள் கோதண்டம் உடல் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கதறிக் கதறி அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். இவனைப் பார்த்ததும் இன்னும் அழுகுரல் அதிகமானது. ஹரீஷ் இதைக் கொஞ்சமும் எதிர் பார்க்கவில்லை. எதோ தங்கள் குடும்பத்தின் ஆணி வேர் அறுந்தது போல இருந்தது. அன்று மாலை சாந்தி தன் மகன் விஷ்வாவையும் மகள் காயத்ரியையும் அழைத்துக்கொண்டு வந்தாள். அன்று மாலையே ஹரீஷ் தன் அப்பாவிற்கு இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்து முடித்தான். எல்லோரும் அழுது அழுது பின் வீடே அமைதியானது. தூரத்துச் சொந்தக்காரர்கள் எல்லாம் ஒவ்வொருவராகக் கிளம்ப. நெருங்கின சொந்தம் மட்டும் வீட்டிலிருந்தது.
"சரிம்மா ஆனது ஆயிடிச்சி. இனி என்ன அழுதாலும் கோதண்டம் திரும்ப வரமாட்டான். வயிற்று புள்ளக்காரிய நிறைய அழ வைக்காதீர்கள். ஆக வேண்டிய வேலையை பாருங்கள். இனி எல்லாம் உங்களுக்கு ஹரீஷ் தான். ஒருத்தருக்கொருத்தர் ஆறுதலா இருந்துக்க வேண்டியதுதான்", என்று ஒரு பெரியவர் மௌனத்தைக் கலைத்தார். ஹரீஷ் எல்லா சடங்குகளையும் முடித்து விட்டு வீட்டிற்குள் வரும்போது வீடே மாறி இருந்தது. இன்று காலை தான் பள்ளிக்குச் செல்லும்போது கலர் டிவி போல் காட்சி அளித்த வீடு இப்பொழுது ப்ளாக் & ஒய்ட் டிவி போல் மாறி இருந்தது. வீடு மட்டும் அல்ல திவ்யா அம்மாவும் அப்படித்தான் இருந்தாள்.
காலையில் உடுத்தி இருந்த மஞ்சள் நிற சேலை இப்பொழுது வெள்ளை நிறமாகி இருந்தது. ஹாலில் ஒரு பக்கத்தில் திவ்யா அம்மா உக்காந்திருந்தாள். வலது பக்கத்தில் செண்பகம் பாட்டியும் இடது பக்கத்தில் சாந்தி சித்தியும் உக்காந்திருந்தார்கள். சித்திக்குப் பக்கத்தில் காயத்ரி அழுத முகத்தோடு அமர்ந்திருந்தாள். விஷ்வா வீட்டுத் திண்ணையில் உக்காந்திருந்தான். எல்லாம் ஒரே நாளில் மாறிப் போனது.
ஹரீஷ் தான் முதலில் பேசினான், "அம்மா இந்த வெள்ளை சேலை கட்டாதம்மா". திடீர் என்று அவன் இப்படிக் கூறியது எல்லோர் கவனத்தையும் அவன் பக்கம் திருப்பியது.
அவன் குரலில் இது நாள் வரை இல்லாத தோரணை இருந்தது. எதோ ஆர்டர் போடுவது போல் இருந்தது அவன் குரல்.
செண்பகம் தான் பதில் சொன்னாள், "அப்பா காரியம் முடிகிற வரைக்கும் தாண்டா அப்புறம் அம்மா வேற சேலை கட்டிப்பா".
"அதெல்லாம் வேண்டாம், இப்போதே மாத்து பாட்டி", என்று கட்டளையிட்டான்.
"அது சரிதான், இனிமே வீட்டுக்கு ஆம்பள அவன்தானே, அவன் சொல்ற படி நடந்துக்கோங்க. இல்லைனா கோவம் வந்திட போகிறது. வீட்டு ஆம்புளய கோவ படமா பார்த்துக்கோங்கம்மா" என்று ஒரு சொந்தக்கார பாட்டி கிண்டலடிக்கக் கூடி இருந்த எல்லோரும், "அது சரிதான்" என்று சிரித்தனர்.
செண்பகம் தான் ஒரு முடிவு எடுத்தவளாய் எழுந்தாள். திவ்யாவை அழைத்துக்கொண்டு உள்ளறைக்குச் சென்றாள். சாந்தியும் காயத்திரியும் பின்னாடியே போனார்கள்.
"இந்தாடி உன் பையன் சொல்ற மாதிரி சேலையை மாத்து" என்றாள்.
"என்னம்மா அவரு காரியம் கூட முடியவில்லை. அதுக்குள்ளே வெள்ளை சேலையை அவிழ்க்க சொல்ற", என்று திவ்யா சொன்னாள்.
"இதோ பார் திவ்யா, உன் பிள்ளைக்கு நீ வெள்ளை சேலை கட்டுகிறது பிடிக்கவில்லை, சொந்தக்காரர்களே மாத்தென்று சொல்லும்போது நீ என் சங்கட படுற. நீ வெள்ளை சேலையெல்லாம் கட்டக்கூடாது. வயிற்று புள்ளக்காரி வேற, சேலை கட்டும்போது வயித்த பாத்துட்டு இதற்கு அப்பன் இல்லையேன்னு நீயும் ஏங்கிப் போய்விடக்கூடாது. கோதண்டம் இறந்துவிட்டான். இனிமே அவன் வர மாட்டான். அவன் இருக்கும்போது கூட வேலை வியாபாரமென்று தான் இருந்தான். அதனால் இந்த வீட்டைப் பொருத்தவர இதற்கு முன்னாலும் நாம மூன்று பேருதான். இனிமேலும் நாம மூன்று பேருதான். இனிமே ஹரீஷ் சொல்ற படி நடந்துக்க பாரு. நமக்கு மட்டும் இல்ல, வயித்துல இருக்கிற பிள்ளைக்கும் இந்த வீட்டில் ஒரு ஆண் துணையென்று சொன்னால் அது இனிமே ஹரீஷ் தான். அதனால் அவன் சொல்கிற மாதிரி சேலையை மாத்து", என்று அறிவுரை போலப் பேசி முடித்தாள் செண்பகம்.
"ஆமாக்கா அத்தானும் நீயும் எப்படியோ எனக்குத் தெரியாது. ஹரீஷ் உன்ன சேலையை மாத்துன்னு சொன்ன விதத்திலேயே நான் புரிஞ்சிக்கிட்டேன் அவனுக்கு உன்னை இப்படிப் பார்க்கிறதுக்கு. இனிமே அவனுக்காகத் தான் நீ, சேலையை மாத்துக்கா" சாந்தியும் சப்போர்ட் பண்ணினாள்.
"சரி" என்று புன்னகையைச் சிந்தியவாறே சேலையை மாற்றத் தொடங்கினாள் திவ்யா.
"ஆமா இனிமே ஹரீஷ் தான் எல்லாமே. அவன் தான் என்னோடு சேந்து என் குழந்தையையும் வளர்க்கப் போகிறான். இனிமே வீட்டுக்கு ஆம்பள அவன்தான்" என்று திவ்யா நினைத்ததும் மனதில் ஒரு ஆறுதல் பரவியது. அதோடு சேர்ந்து ஒரு குறுகுறுப்பும் உடலில் ஒட்டிக் கொண்டது. கொஞ்ச நாளாக ஹரீஷ் தன்னை பார்க்கும் பார்வை மாறி இருப்பதை திவ்யா உணராமல் இல்லை. ஹரீஷ் செண்பகத்தை அப்பட்டமாகப் பார்ப்பதை திவ்யா நிறையத் தடவை பார்த்திருந்தாலும் பெரிதாகக் கண்டுகொள்ள மாட்டாள். ஆனால் அந்த பார்வை திவ்யா கர்ப்பமானதிலிருந்து அவள் மேலும் விழுவதை உணர்ந்திருந்தாள். காட்டினால் பையன் பார்க்கத்தானே செய்வான் என்று அதையும் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தாள். ஆனால் இன்று அவை எல்லாம் ஒருசேர வரும்போது திவ்யாவிற்கு உடல் சிலிர்த்தது. அவளையும் அறியாமல் அவள் கூதி சிறிது கசிந்தது. செண்பகம் அவளை உலுக்கிய போது தான் சுதாரித்தாள் திவ்யா.
"என்னடி திவ்யா திவ்யான்னு கூப்பிடுறேன் என்ன யோசனை உனக்கு" செண்பகம் கேட்க,
"ஒன்னும் இல்லம்மா" என்று திவ்யா கூறினாலும் அவள் காலையிலிருந்து அழுது வீங்கியிருந்த முகம் சிறிது மலர்ந்து சிவந்து இருந்தது.
"ஒரு வேலை ஹரீஷ் நினைப்பா இருக்கும்" சாந்தி உடனே கிண்டல் செய்தாள்.
"ச்சி என்ன பேசுற, அவன் என் பையன்" என்று சொன்னாலும் அது சொல்லும்போது ஒரு புன்முறுவல் வெக்கத்தோடு உதிர்ந்தது.
"ம்ம்ம் பையன் தான்மா அதனால தான் அவன் சொன்னதும் சேலையை மாத்திருக்கியாக்கும், அவனைப் பத்தி பேசினதும் அந்த நினைப்புலையே முந்தானையை இடுப்புலயும் இடுப்புல கட்டுறத முந்தானை இடத்திலும் வச்சி கட்டுறியாக்கும்" சாந்தி மேலும் கிண்டல் செய்ய.
அப்போது தான் சேலையை மாற்றிக் கட்டியிருப்பதை திவ்யா உணர்ந்தாள். சாந்தி கிண்டல் செய்ததற்கு மறுபேச்சு பேசாமல் வெட்கப்பட்டுக்கொண்டே சேலையை மறுபடியும் அவிழ்த்துக் கட்டினாள் திவ்யா.
"பாரும்மா பதில் சொல்ல மட்டேன்குறா அப்போது ஹரீஷ் தானா மனசுல" என்று சாந்தி மீண்டும் கிண்டல் செய்ய,
"ச்சி ச்சி சும்மா இரேண்டி, அப்படி எல்லாம் ஒன்றும் இல்ல அவன் என் மகன்டி" பேச்சை முடிக்கும் விதமாக உறுதியாகச் சொல்வது போல் சொன்னாள்.
என்னதான் ஒன்றுமில்லை என்று வெளிக்காட்டினாலும் அவளால் அதன் பின் ஹரிஷிடம் பழைய படி அம்மாவாகப் பேச முடியவில்லை. எதோ அவன் தன்னை பார்க்கும்போதெல்லாம் தன் உடலை அங்குலம் அங்குலமாக ரசிப்பதாகவே அவளுக்குத் தோன்றியது. அவள் உடல் அடிக்கடி சிலிர்த்தது. முன்பெல்லாம் அவன் பார்வையைக் கண்டுகொள்ளாதவள், இப்பொழுதெல்லாம் அவன் பார்க்கும்போது, "அவன் அதை பார்க்கிறான் அதை மறை" என்று பெண்ணுக்கே உரிய நாணம் அவளை மறைக்கத் துண்டித்து.
அன்று இரவு, செண்பகம், சாந்தி, திவ்யா, காயத்ரி எல்லாரும் ஹாலில் படுத்துக்கொண்டனர். விஷ்வாவும் ஹரிஷும் உள்ரூமில் படுத்துக்கொண்டார்கள்.
மறுநாள் காலையிலேயே எல்லோருடைய மனதும் சகஜ நிலைக்கு வந்தது. சொந்தக்காரர்கள் அப்போ அப்போ வந்து போனார்கள். வேலையெல்லாம் முடிந்ததும் ஒவ்வொருவராகக் குளித்து முடித்தனர்.
திவ்யா குளித்துவிட்டு பாவாடையை முலை வரை கட்டிக்கொண்டு வரும்போது விஷ்வா எதிரில் வந்தான். திவ்யாவைப் பார்த்ததும் ஒரு நிமிடம் சிலை ஆனான். முலையும் குண்டியும் அவள் கர்ப்பமான வயிறும் அந்த பாவாடையில் உப்பலாகத் தெரிந்தது.
பின் சுதாரித்து, "அம்மா எங்க பெரியம்மா?" என்றான்.
"குளிச்சிட்டு இருக்காடா என்ன வேணும் உனக்கு, என்கிட்டே கேளு" என்றாள் திவ்யா.
"ஒண்ணுமில்ல பெரியம்மா அம்மாவைத் தான் பாக்கணும்" என்றான்.
"நீ சரியான அம்மா புள்ளைடா, அங்க பின்னாடி குளிச்சிட்டு இருக்கா போய் பாரு" என்று சொல்லிக்கொண்டே துணி மாற்றச் சென்றாள் திவ்யா.
எல்லோரும் மதிய உணவு முடிந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். செண்பகம் சுவரில் சாய்ந்த படி உக்காந்திருந்தாள். அவள் மடியில் சாந்தி படுத்திருந்தாள். பக்கத்தில் திவ்யா உக்காந்திருந்தாள். அவள் மடியில் காயத்ரி படுத்திருந்தாள். சாந்தி இடது பக்கமாகத் திரும்பிப் படுத்திருந்ததால் அவள் முந்தானை விலகி தரையில் விழுந்திருந்தது. அவள் வலது முலை லோ கட் ரவிக்கையை இழுத்துக்கொண்டு கீழே சரிந்து இருந்தது. ரவிக்கையில் மூன்று ஹூக்குகள் தான் இருந்தன. பெரிய முலைகளாக இருந்ததால் பாரம் தாங்காமல் முலைக் காம்பு வரை வெளியே வந்து இடது முலை மேல் படுத்திருந்தது.
"என்னடி ஜாக்கெட்டுல மூணு ஹூக்குத்தான் வச்சி தச்சிருக்க", என்று திவ்யா கேட்டாள்.
சாந்தி, தன் முலைகளைப் பார்த்தவாறு தன் வலது முலையைக் கொத்தாகப் பிடித்துச் சரிவிலிருந்து தூக்கி தன் ஹூக்குகளை நன்றாகத் தெரியும்படி காட்டிக்கொண்டு,
"ஆமாக்கா, எங்க வீட்டு பக்கத்துல புதுசா ஒரு பொண்ணு ஜாக்கெட் எல்லாம் தச்சி குடுக்குறா அவதான் இப்படி வச்சா நல்லா இருக்கும்னு சொல்லி, என் எல்லா ஜாக்கெட்டுக்கும் இப்படி வச்சி தச்சிட்டா. நல்லாத்தான் இருக்குன்னு நானும் அப்படியே விட்டுட்டேன், என் நல்ல இல்லையா என்ன?", என்று சாந்தி சொன்னாள்.
"நல்லாத்தாண்டி இருக்கு", என்று சொல்லிக்கொண்டே திவ்யா, சாந்தி ரவிக்கைக்குள் மேல் வழியாக அவள் இரண்டு முலைகளுக்கு நடுவில் இருக்கும் பள்ளத்தில் கைவிட்டு ஹூக்குகளை ஆராய்ந்தாள்.
"நல்ல பலமான ஹூக்காதாண்டி போட்டிருக்கா, உன் முலை கனத்த தாங்கனும்னா இவ்ளோ பலமாத்தான் போடணும்", என்று திவ்யா இடக்கு பேசினாள்.
"ச்சி போக்கா", என்று சாந்தி திவ்யாவின் கையை தட்டி விட்டாள்.
"உன்னோடத விட ஒன்னும் என்னோடது பெருசு இல்ல. நீயும் அம்மாவும் வளத்து வச்சிருக்கிறது மாதிரியா நான் வச்சிருக்கேன்", என்றாள் வெக்கம் கலந்த கிண்டலோடு.
"ஏன்டி உங்க பேச்சுல என்ன இழுக்குறீங்க", செண்பகம் உடனே கேட்டாள்.
"பின்ன என்னம்மா நீயும் அக்காவும் பப்பாளிப் பழம் மாதிரி வளத்து வச்சிருக்கீங்க உங்கள பாத்தா அது தான் முதல்ல கண்ணுக்கு தெரியுது", என்று சாந்தி சொன்னாள்.
"உன்கிட்ட பேசி ஜெயிக்க முடியாது டி", திவ்யா சொல்லிவிட்டு காயத்ரி தலையைக் கோதி விடத் தொடங்கினாள்.
இவர்கள் பேசியதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த காயத்ரி, தன் முலைகளைப் பார்த்துக்கொண்டே, "எனக்குத் தான் இருக்குறதுலேயே சின்னதா இருக்கு", கவலையோடு கூறினாள்.
அதைக் கேட்டுச் சிரித்த படி, "நீ பெரிய மனுஷி ஆனா உனக்கும் பெருசாகும்டி செல்லம்", திவ்யா அறுதல் கூறினாள்.
"அதுக்கு இன்னும் ரொம்ப நாள் இருக்கே. உங்க வயசு வரணும்ன ரொம்ப வருஷம் ஆகுமே", காயத்ரி அங்கலாய்த்தாள்.
"அது நீ பெரிய பொம்பளை ஆகுறதுக்கு ரொம்ப நாள் ஆகும். ஆனா சீக்கிரமே பெரிய மனுஷி ஆயிடுவடி", சாந்தி சேர்ந்து கொண்டாள்.
"பெரிய மனுஷி நான் எப்போ ஆவேன்?" ஆர்வமாகக் கேட்டாள் காயத்ரி.
"என் பொண்ணுக்கு ஆசைய பாரு, சீக்கிரம் ஆயிடுவடி" சொல்லிக்கொண்டே காயத்ரி கன்னத்தைச் செல்லமாகக் கிள்ளினாள் சாந்தி.
அப்போது விஷ்வா உள்ளே நுழைந்தான்.
"அம்மா", விஷ்வா தான் சாந்தியைக் கூப்பிட்டான்.
"என்னடா", சாந்தி கேட்க, விஷ்வா எதோ கண்ணால் பேசினான்.
"உள்ள வாயேன்", என்றான்.
சாந்தியும் கண்களாலேயே, "வேண்டாம்", என்று சொல்ல அவன் கெஞ்சுவது போல் முகத்தை வைத்துக்கொள்ள,
"உள்ள போ, வரேன்", என்பது போல் கண்ணைக் காட்டினாள்.
அவன் வேகமாக ரூமுக்குள் செல்ல இவள் சரிந்த தன் முந்தானையை வாரிப் போர்த்திக்கொண்டு எழுந்து அவன் பின்னே சென்றாள். என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமல் திவ்யாவும் செண்பகமும் சாந்தி போவதையே பார்த்துக்கொண்டிருக்க, சாந்தி தன் முழங்கையை மடக்கி அவள் முந்தானைக்குள் கையை விட்டு ரவிக்கை ஹூக்குகளை கழற்றிக்கொண்டே ரூமுக்குள் சென்றாள். அவள் பின்னாடி இருந்து பார்க்கும் திவ்யாவிற்கும் செண்பகத்திற்கும் அவள் ரவிக்கையைக் கழற்றுவது நன்றாகவே தெரிந்தது. சாந்தி ரூமுக்குள் சென்று இவர்கள் பக்கம் திரும்பி கதவு மூடும்போது அவள் முந்தானைக்குள் ரவிக்கை திறந்து கிடந்ததும் அவள் முலைகள் விடுபட்டு ஆடிக்கொண்டிருந்ததும் நன்றாகத் தெரிந்தன. அதைப் பார்த்து சிறிது அதிர்ந்தே போன திவ்யாவும் செண்பகமும் என்ன நடக்கிறது என்று யூகித்தவர்களாய் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டனர்.
அரை மணி நேரம் கழித்து அறைக்கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்க, திவ்யாவும் செண்பகமும் நிமிர்ந்து பார்க்க, சாந்தி தான் முதலில் வெளியே வந்தாள். வரும்போது அவள் ரவிக்கை அவிழ்ந்து கிடந்தது, அதன் மேல் சேலையால் போர்வை போல் தூக்கிப் போர்த்திக்கொண்டு வந்தாள். கலைந்து கிடந்த தன் முடிகளைக் கொண்டை போட்டவாறு வெளியே வந்தாள். அவள் கை மேலே தூக்கி இருந்ததால் அவள் ரவிக்கை மேலும் திறந்து சேலைக்கு அடியில் அவள் கொங்கைகள் ஆடுவதை நன்றாகக் காட்டியது. வெளியே வந்தவள் நேராக அடுப்படிக்குச் சென்றாள். உள்ளே ரவிக்கை ஹூக்குகளை சேலைக்குள் கை விட்டு மாட்டிக்கொண்டே உள்ளிருந்து, "அக்கா பால் எங்க இருக்கு", என்று குரலை மட்டும் வெளியே அனுப்பினாள்.
"அங்க உள்ள பெரிய பாத்திரத்தில் இருக்கு பாருடி", என்று சொல்லிக்கொண்டே, தன் மடியில் படுத்திருந்த காயத்ரியை எழுந்து உக்கார வைத்து விட்டு, திவ்யா எழுந்து அடுப்படிக்குச் சென்றாள். சாந்தி ரவிக்கை ஹூக்குகளை மாட்டிக்கொண்டிருந்ததை பின்னாடி இருந்து பார்த்தபடி,
"இதோ இங்க இருக்குடி", என்று சொல்லிக்கொண்டே பாலை எடுத்துக் கொடுத்தாள் திவ்யா.
அதை வாங்கி அமைதியாகக் காய்ச்ச தொடங்கினாள் சாந்தி.
"எத்தனை நாளா இது நடக்குது?", நேராக விஷயத்துக்கு வந்தாள் திவ்யா.
திவ்யாவை ஏறிட்டுப் பார்த்துவிட்டு, நாணமும் பயமும் கலந்தவளாய், "ஒரு வருஷமாக்கா", என்றாள் சாந்தி.
"ஒரு வருஷமாகவா?", வாயடைத்துப் போனவள் போல் நின்றாள் திவ்யா.
"ஏண்டி ஆறு மாசத்துக்கு முன்னாடி கூட கோயில் திருவிழாக்கு வந்தீங்க அப்போ கூட ஒன்னும் சொல்லலையேடி", என்றாள் திவ்யா.
"ஆமாக்கா இங்க வச்சி ஒன்னும் பண்ண வேண்டாம்னு சொல்லிதான்க்கா கூட்டிட்டு வந்தேன். ஆனா இன்னைக்கு நீ குளிச்சிட்டு வந்ததை பாத்துட்டு அவருக்கு ரொம்ப மூடு ஆயிடிச்சாம், தாங்க முடியலாம் அதான் என்ன கெஞ்சினாரு", என்று சாந்தி தயங்கித் தயங்கி சொல்லி முடித்தாள்.
"என்னடி விஷ்வாவை போய் அவரு அவருன்னு சொல்ற, தாலி கட்டின புருஷன் மாதிரி?", என்று திவ்யா கேட்டாள்.
"ஆமாக்கா எங்களுக்குக் கல்யாணம் ஆயிடிச்சி அவருடைய தாலிதான் நான் கட்டிருக்கிறேன்", என்று சாந்தி தலையைக் குனிந்து கொண்டே சொல்ல, திவ்யாவிற்கு அதிர்ச்சி மேல் அதிர்ச்சி.
"என்னடி சொல்ற? உன் புள்ளையையே கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டியா? என்னடி உளறுற?", என்று திவ்யா கேட்டாள்.
"ஆமாக்கா ஒரு வருஷத்துக்கு முன்னாடி, கொஞ்ச நாளா அவர் பார்வையே சரியில்ல. குரு குருன்னு என்ன உரித்து எடுக்கிற மாதிரி என்னை பாக்குறது மாதிரி இருந்திச்சி. நானும் வயசு பையன் தானேன்னு ரொம்ப கண்டுக்கல. என்கிட்டே எதோ சொல்ல வந்து ரொம்ப தயங்கினார். அப்புறம் என்ன நினைத்தாரோ நேரா என் மாமனார் மாமியாருக்கிட்ட போய் என்ன கல்யாணம் கடிக்கவேண்டுமென்று கேட்டிருக்கிறார். முதலில் அவர்கள் ரொம்ப சங்கட பட்டாங்க. கோவப்பட்டாங்க. எனக்கு ஒன்றுமே புரியலை. அப்புறம் சரியென்று சொல்லிவிட்டு என்கிட்ட வந்து கேட்டாங்க. எனக்குப் பயங்கர அதிர்ச்சி. ச்ச நாம சரியா புள்ளைய வளர்க்கவில்லையோ. இல்ல நாம பண்ண எதோ அவன் மனசை இப்படி சஞ்சல பட வச்சிரிச்சோன்னு கவலைப்பட்டேன். அப்புறம் யோசித்துப் பார்த்தேன். உனக்கே தெரியும் எனக்கு வயசுக்கு வந்த நாளுல இருந்து அரிப்பு ரொம்ப அதிகமென்று. நீ கல்யாணம் ஆன அப்போதே நான் முழுகாமலிருந்தேன். அதை வெளியே சொல்ல முடியாமத்தான் வீட்டை விட்டே ஓடிப் போனேன். நானும் எத்தன நாளைக்குத்தான் காய்கறிகளே யூஸ் பண்றது. அப்புறம் இரண்டு நாள் கழித்து நானும் சரியென்று ஒத்துக்கொண்டேன்", என்று நடந்ததை முழுவதும் சொல்லி முடித்தாள் சாந்தி.
அவள் கூறியதைக் கேட்டு வாயடைத்துச் சிலை போல் நின்று கொண்டிருந்தாள் திவ்யா.
செண்பகமும் சமையல் அறை வாசலிலிருந்து சாந்தி கூறியது அனைத்தையும் கேட்டபடி சமையல் அறைக்குள் வந்தாள்.
சாந்தியின் தலையை வருடிய படி, "ஏன்டி உன் மாமனார் மாமியாரே உன் சந்தோசம் தான் முக்கியமென்று உனக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கும்போது நாங்கள் அதை வேண்டாமென்று சொல்லுவோமா? எங்கக்கிட்ட என் மறைச்ச. நாங்களும் கல்யாணத்துக்கு வந்திருப்போம்ல".
"இல்லம்மா எனக்கு உங்ககிட்ட சொல்லி சம்மதம் வாங்கனும்னு தான் ஆசை. ஆனால் கோதண்டம் மாமா இருந்தார். அவர் இதைக் கேள்விப்பட்டு, எங்கள் வீட்டில் இப்படி நடக்கிறதென்று தெரிஞ்சி இங்க திவ்யா அக்காவையும் ஹரிஷயும் தப்பா நினைச்சாருன்னா என்னம்மா பண்றது அதான். உங்ககிட்ட இப்போதைக்குச் சொல்ல வேண்டாமென்று இருந்தேன். இன்றைக்கு அவர் கூப்பிட்டதும் என்னால் தட்ட முடியலை. அதான் உங்களுக்கு தெரிந்தாலும் பரவாயில்லை, சொல்லி புரியவைத்துக்கொள்ளலாமென்று தான்...." சாந்தி கொஞ்சம் தைரியம் வந்தவளாய் பேசினாள்.
"அது சரிதான். சரி சரி சீக்கிரம் பால் காய்ச்சி எடுத்துட்டு போ. என் புது மருமகன் என் பொண்ண ஓத்துக் களைத்துப் போயிருப்பார். வேணா பாதாம் பிஸ்தா உடைச்சு போடுறியா பாலுல", செண்பகம் இப்போது சாந்தியைக் கிண்டல் செய்ய,
"ச்சி போம்மா", வெக்க பட்டுக்கொண்டே பாலை ஆற்றி எடுத்துச் சென்றாள் சாந்தி.
மூன்றாவது நாள் காரியம் முடிந்ததும் சாந்தி, பிள்ளைகளுக்கு பள்ளி விடுமுறை இல்லை, என்று கூறி ஊருக்குக் கிளம்பினாள்.
தங்களது துணிமணிகளை எடுத்து வைத்துக்கொண்டே,
"சரிக்கா நான் கிளம்புகிறேன், பதினாறாவது நாள் விசேஷத்தை நீங்களே பண்ணிடுங்க, பசங்களுக்கு ஸ்கூல் லீவ் இல்ல. வேற ஏதும் விஷம்ன்னா போன் பண்ணுங்க. ஏதும் அவசரம்ன்னா பசங்களை விட்டுட்டு நான் தனியா வரேன்", என்றாள்.
"சரிடி, உன் உடம்பை பாத்துக்கோ, என் கொளுந்தனாரையும் நல்லா பாத்துக்கோடி", திவ்யா கிண்டல் செய்தாள்.
"உன் நேரம். நீ கிண்டல் பண்ற. எனக்குன்னு ஒரு நேரம் வராமையா போய்டும். அப்போ பாத்துக்குறேன் உன்ன", கிண்டலுக்கு எதிர்வாதம் செய்ய முடியாமல் சாந்தி பேச்சைத் தவிர்த்தாள்.
"ம்ம் அப்புறம் எனக்குக் கொஞ்சம் ஜாக்கெட் தச்சி எடுத்துட்டு வாயேண்டி, இங்க உங்க மாமாதான் தச்சி வாங்கிட்டு வருவாரு, நான் எங்க போய் தைக்க குடுக்குறது, நீ அடுத்த முறை வரும்போது தச்சி எடுத்துட்டு வரியா", திவ்யா கேட்டாள்.
"துணியும், அளவு ஜாக்கெட்டும் குடுக்கா, அந்த பொண்ணு நல்ல தைப்பா, உனக்கு எப்படி வேணுமோ சொல்லு அப்படி தச்சி எடுத்துட்டு வரேன்", என்றாள் சாந்தி.
"இந்தாடி", திவ்யா அளவு ரவிக்கையையும் தைக்க வேண்டிய துணிகளையும் கொடுத்தாள் .
"இதென்னக்கா இப்படி இருக்கு ஜாக்கெட் துணி இந்த துணியிலல்லாமா ஜாக்கெட் தச்சி போடுற, துணி உள்ள காத்துக்கூட போகதேக்கா, நீ இத வை நானே துணி எடுத்து நானே தச்சி எடுத்துட்டு வரேன்", என்றாள் சாந்தி.
"இங்க எல்லாம் இப்படித்தாண்டி கிடைக்குது, சரி சரி உனக்கு தச்ச மாறி மூணு ஹூக் வச்சி தைச்சிடாத", என்று திவ்யா சொல்லி முடிக்கும் முன்பே,
"அப்போ ரெண்டு ஹூக் வச்சி தைச்சா போதுமா", என்று சொல்லி சாந்தி சிரித்தாள்.
"ஏய் ச்சி அப்படியெல்லாம் பண்ணித் துணிய பாழாக்கிடாதடி, அதெல்லாம் உன் துணியோடு வச்சிக்கோ எனக்கு ஒழுங்கா எப்பயும் போல தைச்சிட்டு வா", என்றாள் திவ்யா.
"ம்ம்ம் பாக்கலாம் பாக்கலாம், அப்போ என் மூடு எப்படி இருக்கோ அப்படித்தான் தைக்க சொல்லுவேன்", என்று பயமுறுத்தினாள் சாந்தி.
"ஒழுங்கா மட்டும் தைச்சிட்டு வரல அப்புறம் உன்கிட்டே குடுத்து அனுப்ச்சிடுவேன் நீதான் போட்டுட்டு அலையணும்", என்று திவ்யா எச்சரிக்க,
"எனக்கு என்ன நான் ஜாக்கெட் போடாமல் அலைஞ்சா கூட அங்க அத ஏன்னு கேக்குறதுக்கு ஆளு இல்ல அத ரசிக்கிறதுக்குத்தான் ஆளு இருக்கு", பெருமை பேசினாள் சாந்தி.
"ம்ம்ம் நல்லா இருந்த சரிதான், ஒழுங்கா தைச்சிட்டு வாடி", என்று திடமாக திவ்யா சொல்ல,
"சரி சரி", என்றாள் சாந்தி.
அன்று சாந்தியின் குடும்பம் ஊருக்குச் செல்ல, வீடு மீண்டும் பழைய நிலைக்கு வந்தது.
கோதண்டம் இறந்த அன்று மாலையே ஹரீஷ் திவ்யாவை கலர் புடவை கட்டி வரச் சொல்லும்போதே கோதண்டம் இறந்த சோகம் மறைய தொடங்க, இந்த மூன்று நாளில் நடந்த நிகழ்ச்சிகள் கோதண்டம் இறந்த சோகத்தை முழுவதுமாக அழிக்க, வீட்டில் பழைய நிலை திரும்பியது. அவ்வப்பொழுது உறவினர்கள் வந்து விசாரிக்கும்போது திவ்யாவும் செண்பகமும் கண்ணைக் கசக்கினார்கள், அவர்கள் போன பிறகு அவரவர் வேலையைப் பார்க்கத் தொடங்கினார்கள்.
நாட்கள் செல்ல செல்ல திவ்யாவின் வயிறு நன்றாக வளர்ந்தது. ஏற்கனவே அஜாக்கிரதையாகப் புடவை அணியும் திவ்யா, இப்போது கேள்வி கேட்கக் கணவன் இல்லை என்பதாலும், வயிறு பெருத்து இருப்பதாலும் சௌகரியமாக இருப்பதற்காகச் சேலையைப் போர்த்தியது போல் போட்டுக்கொண்டு அலைந்தாள். வயிறு பெருக்கப் பெருக்க ரவிக்கை கீழ் ஹூக்கு போடக் கஷ்டமாக இருந்ததால் அதைக் கழற்றி விட்டு அலைந்தாள். மத்த நேரத்தில் விகற்பமாக்க இல்லை என்றாலும், அவள் கொண்டை போடா கையை உயர்த்தும்போது அவள் ரவிக்கை தோளோடு மேலே ஏறி அவள் பால் வெள்ளை முலைகளின் அடிப்பாகத்தை வெளியே அப்பட்டமாகக் காட்டியது.
மாதங்கள் போகப் போக திவ்யா தங்கம் முலாம் போல மெருகேற்றிக்கொண்டே சென்றாள். அவள் வயிற்றைத் தள்ளிக்கொண்டு, பாவாடையை வயிறு இருக்கிறது என்று தன கூதி மேடு வரை கீழே இறக்கிக் கட்டிக்கொண்டு முழு வயிற்றையும் காட்டிக்கொண்டு வீட்டில் அலைவதும் அடிக்கடி முலை தரிசனம் தருவதும் ஹரிஷை படாத பாடு படுத்தியது. அப்படியே இழுத்துப் போட்டு அம்மாவை ஓக்க மாட்டோமா என்று மனம் அலைந்தாலும், கர்ப்பமாக இருப்பவளிடம் எப்படி ஆரம்பிப்பது, அதோடு அம்மா ஒத்துக்கொள்ளாமல் வருத்தப்பட்டால், என்ன செய்ய என்று தன்னை அடக்கிக்கொண்டான். இருந்தாலும் அவனால் அடக்க முடியவில்லை.
ஒருநாள், இரவு எல்லோரும் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்த போது ஹரீஷ் மெதுவாக அம்மா பக்கத்தில் உட்கார்ந்தான்.
"அம்மா பாப்பா பெருசா வளர்ந்திருக்குமாம்மா?", திவ்யாவின் வயிற்றைப் பார்த்துக்கொண்டே பேச்சு கொடுத்தான்.
டிவி பார்த்துக்கொண்டே, "ஆமாண்டா செல்லம், இன்னும் கொஞ்ச நாளுல பிறந்திடும்", என்று அவனைப் பார்க்காமலே பதில் சொன்னாள் திவ்யா.
"அம்மா நான் உங்க வயிறை தடவி பார்க்கட்டா?", என்றான் ஹரீஷ்.
இதை எதிர்பார்க்காத திவ்யா அவன் பக்கம் திரும்பினாள். அவனுடைய கண்கள் தன் முந்தானை போர்த்திய வயிற்றின் மேல் இருப்பதைப் பார்த்து லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே "ம்ம்ம் தடவி பாருடா" என்று சொல்லிக்கொண்டே தன் சேலையை வலது பக்கம் இழுத்து முழு வயிற்றையும் காட்டினாள்.
முதலில் எடுத்ததும் அம்மாவின் தொப்புள் பகுதியில் கை வைத்தான் ஹரீஷ். அவன் கை வைத்ததும், கர்ப்பத்தால் இழுக்கப்பட்டு மிகவும் உணர்ச்சி மிகுந்த பகுதியில் கை பட்டதும் திவ்யா ஒரு வினாடி சிலிர்த்தாள். அவளது புண்டையும் உயிர்த்துக் கசியத் தொடங்கியது. என்னதான் கணவனுடன் அடிக்கடி உறவு கொண்டதில்லை என்றாலும் திவ்யாவின் உணர்ச்சிகள் முழுவதுமாக செத்துப் போக வில்லை. கணவன் தினமும் உறவுகொள்ள அழைத்திருந்தாலும் சளைக்காமல் அவனுக்கு விரித்துக் காட்டியிருப்பாள். இப்போது ரொம்ப நாள் கழித்து அவளுக்கு எதோ ஒரு உணர்ச்சி தூண்டுதல். இதைச் சற்றும் அறியாதது போல் ஹரீஷ் மெதுவாக அவள் வயிறு முழுவதும் தடவினான்.
ஏற்கனவே திவ்யா வயிற்றை இறுக்கக் கூடாது என்று பாவாடையைக் கீழே இறக்கிப் போட்டிருந்தாள், மேலே ரவிக்கை கீழ் ஹூக்கை கழற்றி விட்டிருந்தாள். ஹரிஷோ இதுதான் சமயம் என்பது போல் தன் அம்மாவின் வயிறு பகுதியை அணு அணுவாக அனுபவித்தான்.
"அம்மா குழந்தை காலு எங்கம்மா இருக்கும்?", என்று வயிற்றைத் தடவிக்கொண்டே கேட்டான்.
"இப்போ பத்தாவது மாசம் ஆச்சில குழந்தை காலு இங்க இருக்கும்", என்று தன் முலைக்குக் கீழே கை வைத்துக் காட்டினாள்.
அவள் எதிர்பார்க்காத வண்ணம் ஹரீஷ் திடீரென்று அவள் கைவைத்த இடத்தில் முத்தம் கொடுத்தான். அதைச் சற்றும் எதிர்பார்க்காத திவ்யா லேசாக உணர்ச்சி வசப்பட்டவளாய், "ஹா" என்று காமமாய் கூறினாள்.
அந்த சத்தத்தைக் கேட்டு இவர்கள் பக்கம் திரும்பிய செண்பகம் நடப்பதைக் கண்டுகொள்ளாதவள் போல டிவி பக்கம் திரும்பிக்கொண்டாள்.
"அம்மா குழந்தை வயிறு எங்கம்மா இருக்கும்?", என்று கேட்டவனைக் காட்டினால் என்ன செய்வான் என்று தெரிந்தவளாய் காமமும் ஆச்சரியமும் கலந்து பார்த்தவள், "இங்க இருக்கும்டா, செல்லம்", என்று வயிறு பகுதியில் கை வைக்க ஹரீஷ் அவள் கை எடுக்கும் முன்பே கையை அவனே எடுத்து அங்கே முத்தமிட்டான்.
"அப்புறம் தலை எங்கம்மா இருக்கும்?", என்று கேட்டவனிடம் அங்க காமிச்சா அங்கேயும் முத்தம் கொடுப்பானே என்று எண்ணி, காமிக்கலாமா?... வேண்டாமா?... என்று அவள் மனம் போராடினாலும், அவள் கைகள் தானாகவே அவள் பாவட்டையைக் கீழே தளர்த்தி தன் அடிவயிற்றைக் காண்பித்தது.
உட்கார்ந்த நிலையில் முத்தம் கொடுக்க சங்கடமாக இருந்த படியால் லேசாக அம்மாவின் மடியில் படுத்தவாறு அடி வயிற்றின் கீழ்ப் பகுதியில் ஹரீஷ் முத்தத்தைப் பதித்தான். டிவியில் இருந்து கவனம் சிதறியவளாய் செண்பகம் இவன் அங்க என்ன பண்ணுகிறான் என்று பார்க்க, திவ்யா கண்களைச் சொருகி கிறங்கி போய் தன் வயிற்றைக் காண்பித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஹரீஷ் முத்தத்தை விட்டு தன் உதட்டால் வருடிக் கொண்டிருந்தான்.
"டேய் அங்க என்னடா பண்ற" என்று செண்பகம் கேட்க,
"பாப்பாவுக்கு முத்தம் கொடுக்கிறேன் பாட்டி", என்று குழந்தைத் தனமாக ஹரீஷ் பதில் சொல்ல,
"பாப்பாவுக்கு முத்தம் கொடுக்குரியா, இல்ல அம்மா கூதிக்கு கொடுக்குரியா" என்று செண்பகம் கேட்க,
கண்கள் கிறங்கி போய் சுகத்தில் லேசாக மயங்கியவளாய், காலை விரித்துக் காட்டிக்கொண்டிருந்த திவ்யா "ஸ்ஸ்ஸ் என்னம்மா அவன் பாப்பாவுக்குத் தான் முத்தம் கொடுக்கிறான், நீ சும்மா இறேன்" என்று மகனுக்கு வக்காலத்து வாங்கினாள்.
"நீ இப்படி விரிச்சி காமிச்சிட்டு இருந்தா அவன் எல்லா இடத்துக்கும் கொடுப்பாண்டி" கிண்டலாய் சொன்னால் செண்பகம்.
தன் தாய் கிண்டல் செய்வதை லட்சியம் செய்யும் மனநிலையில் இல்லாத திவ்யா, தன்னை அனுபவித்து முத்தம் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கும் தன் மகனின் தலை முடியைக் கோதி விட்டவாறு அவன் முத்தத்தை ரசித்துக் கொண்டிருந்தாள். இதற்கு மேல் செய்யலாமா வேண்டாமா என்று எண்ணம் வர, கிடைத்த வாய்ப்பை நழுவ விட மனமில்லாமல், அதைத் தொடர வேண்டும் என்று நினைப்போடு, தன்னை தாய்ப் பாசத்தோடும் காமம் கலந்தும் பார்த்து ரசித்துக்கொண்டிருக்கும் திவ்யா அம்மாவைப் பார்த்து ஹரீஷ், "அம்மா இன்றைக்கு நான் உன்கூட படுக்கட்டாம்மா", என்றான்.
அதைக் கேட்டதும் இவர்கள் பக்கம் திரும்பிய செண்பகம் "என்னடா அம்மா மேல இன்னைக்கு இவ்ளோ பாசம்", என்று கிண்டலடிக்க.
"அதெல்லாம் இல்ல, அம்மா மேல எனக்கு என்னைக்கும் பாசம்தான்" என்று ஹரீஷ் பதில் சொல்ல,
"ஆமா ரொம்ப தான் பாசம் அப்போ இவ்வளவு நாள் அம்மாவைத் தனியா விட்டுட்டு என் தனியா போய் படுத்தியாம்" என்று உண்மையான கோவத்துடன் திவ்யா கேட்டாள்.
"நீதானேம்மா நான் படிக்கணும்னு தனியா ரூம் எல்லாம் பண்ணிக்கொடுத்த"
"நீ படிக்கிறதுக்குப் பண்ணிக் கொடுத்தேன், அப்படியே அங்கேயே படுத்துகிறதுக்கா பண்ணேன்".
"ஐயோ அம்மா நான் நீதான் உன் தாலியில் விளையாடுகிறது பிடிக்காமல், உன் மேல காலு போடுகிறது பிடிக்காமல் என்ன தனியா படுக்க வச்சியோன்னு இவ்வளவு நாளும் நினைச்சிட்டு இருக்கேன்மா" என்று உண்மையாய் வேதனைப் பட்டான்.
"ஐயோ செல்லம், நீ தாலியோடு விளையாடனும்னுதானே உனக்கு முந்தானையை அவிழ்த்து காமிச்சேன் நான், உங்க அப்பா கூட படுக்காம உன் கூட படுத்தேன்.", என்று திவ்யா தாய்ப் பாசத்தோடு லேசாகக் கண்கலங்க,
"என்னை மன்னிச்சிடும்மா, நீதான் என்கூட படுக்க இஷ்டம் இல்லாமல் அப்படி பண்ணிட்டியோன்னு நினைத்தேன், எத்தனை நாள் உன் தாலியோடு விளையாடாமல் தூக்கம் வராமல் அழுதிருக்கிறேன் தெரியுமா", என்று கூறி திவ்யா மடிமேல் படுக்க,
"நானும் எத்தனை நாள் உன்னை பிரிந்த ஏக்கத்தில் அழுதிருக்கிறேன் தெரியுமா என் செல்லம்" என்று கூறி அவன் நெற்றியில் பாசத்தோடு முத்தம் பதித்தாள். "சரி சரி, நேரம் ஆச்சி என் பிள்ளைக்குப் பசிக்கும், நான் போய் சாதம் பினஞ்சி எடுத்துவிட்டு வரேன் இன்றைக்கு நான் தான் என் பிள்ளைக்கு ஊட்டுவேன்", ஹரீஷ் கன்னத்தைக் கிள்ளிக்கொண்டே சொன்னாள் திவ்யா.
ஹரிஷும் அவள் மடியிலிருந்து எழுந்து உக்கார, திவ்யா மெதுவாக தன் இடது கையை கீழே ஊனி தன் வயிற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு எழுந்து நிற்க, ஏற்கனவே ஹரிஷின் விளையாட்டில் அவிழ்ந்திருந்த முந்தானை கீழே விழ, லூசாக இருந்த பாவாடை அவிழும் நிலைக்கு வர, எழுந்து நின்றதும் பாவாடையைப் பிடித்துக்கொண்டு முந்தானையைத் தரையில் போட்டபடி, கீழ் ஹூக் திறந்திருந்த ரவிக்கையோடு தன் மார்பைக் காட்டிக்கொண்டே பாவாடையைச் சரி செய்தாள். பின் புடவையை ஒழுங்காகக் கட்டிக்கொண்டு சமையல் அறைக்குச் சென்றவள் சிறிது நேரத்தில் தட்டில் சாதத்தோடு வெளியே வந்தாள்.
வந்தவள் மெதுவாகத் தரையில் உட்கார்ந்தபடி, "ம்ம்ம் உக்காந்துட்டு சாப்பிடுறியா இல்ல அம்மா மடியில் படுத்துட்டு சாப்பிடுறியா, என்றது வாய்ப்பை நழுவவிடக் கூடாது என்று நினைத்து "மடியில" என்று ஒரு வார்த்தையில் ஹரீஷ் பதில் கூற, அவள் கேட்டு முடிக்கும் முன்பே ஹரீஷ் பதில் கூறியதைக் கேட்டுக் கொஞ்சலாகச் சிரித்த படி "வா" என்று தன் மடியைக் காட்டியபடி உட்கார்ந்தாள்.
ஹரீஷ் நகர்ந்து வந்து, உடலைத் தரையில் படுத்தபடி, தலையை மட்டும் திவ்யாவின் இடது கால் மடியில் சாப்பிடுவதற்கு ஏதுவாக படுத்துக்கொண்டான். திவ்யாவும் அவனுக்குக் குழந்தைக்கு ஊட்டுவதைப் போல் சாதம் ஊட்டினாள். அடிக்கடி தட்டை தன் வலது கையில் ஏந்திக்கொண்டு ஹரீஷ் தலை முடியை இடது கையால் வருடிக்கொடுத்தாள். இப்படியாக ஹரீஷ் சாப்பிட்டு முடிக்க, அவள் கையில் ஒட்டி இருந்த பருக்கைகளைத் தானே உறிஞ்சிக் கொண்டாள்.
அதில் ஹரிஷின் எச்சிலும் சேந்து இருக்க அதை நன்றாக உறிஞ்சிக்கொண்டே, "இருடா செல்லம் அம்மா கை கழுவிட்டு வந்து வாயை தொடச்சி விடுறேன்" என்று சொல்லிக்கொண்டே, மெதுவாக எழுந்து அடுப்படிக்குச் சென்றாள். தன் கையை நன்றாகக் கழுவிவிட்டு வெளியே வந்து ஹரீஷ் சாப்பிட்ட வாயை நன்றாகக் கழுவி விட்டு தன் சேலை முந்தானையால் அந்த தண்ணீரை துடைத்தாள்.
"ம்ம் இன்னைக்கு நீ உன் ரூம்ல படுக்க வேண்டாம், அப்பா ரூம்ல போய் படு அங்க தான் பெரிய கட்டில் இருக்கு. அம்மா வேலையெல்லாம் முடிச்சிட்டு வந்து உன்கூட படுத்துக்குறேன்" என்றாள் திவ்யா.
"சரிம்மா" என்று கூறியவன் மனதில் இன்றைக்கு எதாவது பண்ணவேண்டும் என்று நினைத்தான். ஆனால் இப்போவோ அப்போவோ குழந்தை பெத்துக்குற நிலையில் இருக்கிற அம்மாவை என்ன பண்ணுவது என்ற பயமும் அவனுள் இருந்தது. ஆனால் இன்றைக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பை தவற விட மனசு இல்லை. பார்க்கலாம் என்ன பண்ண முடியும் என்று என நினைத்துக்கொண்டான். எது செய்ய வாய்ப்பு கிடைத்தாலும் அதைச் செய்துவிட வேண்டும் என்று உறுதி எடுத்துக்கொண்டான். எழுந்து உள்ளே போய் தன் மேற்சட்டையைக் கழற்றி போட்டான். அந்த பெரிய கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டான், அம்மா எப்போது வருவாள் என்று நினைத்துக்கொண்டே ரூமின் வாசல் கதவைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தான்.
அங்கே திவ்யாவிற்கு நீண்ட நாளைக்குப் பிறகு மகனுடன் படுக்கப் போகிறாள் என்ற எண்ணமே அவளுக்குச் சுறுசுறுப்பைத் தந்தது, வேலைகளை எல்லாம் சீக்கிரம் செய்து முடித்தாள். முகம் கழுவி தன் முந்தானையாலேயே துடைத்துக்கொண்டே ஹாலுக்கு வந்தாள். தன் கையில் சொம்பில் தண்ணீர் வைத்திருந்தாள். அங்கே செண்பகம் பாய் விரித்துப் படுத்திருக்க, அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே படுக்கையறைக்குப் போக நினைத்து ஒரு கணம் நின்றாள்.
"அம்மா அந்த சாவிக்கொத்தைக் கொடு...", என்று திவ்யா கேட்டாள்.
திவ்யா என் சாவிக்கொத்தைக் கேட்கிறாள் என்று புரிந்தும் புரியாதவளாய் போல, "அது எதுக்குடி உனக்கு" என்று செண்பகம் கேட்டாள்.
"ஏன்ம்மா உனக்குத் தெரியாதா என் புள்ளை எதுலயாவது விளையாடினாத்தான் தூங்குவான்னு, அவன் பேசும்போது கேட்டுட்டுதானே இருந்த என் தாலியோட விளையாடாம, தூங்காம எவ்ளோ கஷ்டபட்டதா சொன்னான், என் செல்லம். இப்போ என்கூட படுக்கும்போது அவனுக்கு என்ன வேணுமோ அத நான் குடுக்க வேண்டாமா. இப்போ என்கிட்ட தாலி இல்ல, என் தாலிக்கு அப்புறம் உன் சாவிக்கொத்தைத் தானே பிடிச்சிட்டு தூங்குவான் அதான் இப்போ உன் சாவிக்கொத்தைக் கொடு நான் காலையில் திரும்ப கொடுத்திடுறேன்", என்று விவரித்து முடித்தாள்.
"அது சரிதாண்டி, ஆனா பார்த்து பக்கவாட்டில் சொருகிக்கோ இல்லைன்னா உன் பையன் கண்ட இடத்தில் கை வைப்பான், பாத்துக்கோ", என்று செண்பகம் எச்சரித்தாள்.
"அதுக்குத்தான் வாங்கிட்டு போறேன்", என்று வாய் தவறி திவ்யா உண்மையைச் சொல்லிவிட்டாள்.
"அதானே பார்த்தேன், நீ வயித்தை காமிச்சிட்டு அவன முத்தம் கொடுக்க விடும்போதே எனக்கு தெரியும்டி. ஒன்னும் தெரியாத புள்ளை மாதிரி இருந்துட்டு என்ன வேலை பாக்குற நீ, ம்ம்ம்... என்னவோ என் பொண்ணு நல்லா இருந்தா எனக்கு சந்தோசம்தான். பாத்துடி இப்போவோ அப்போவோன்னு புள்ளை பெத்துக்குற நிலமையில இருக்க பாத்து நடந்துக்க", என்று கேலியோடு அறிவுரையும் கூறி சாவிக்கொத்தைக் கொடுத்து அனுப்பினாள் செண்பகம்.
வெக்கத்தோடு சாவியை வாங்கிக்கொண்டு திவ்யா உள்ளே சென்றாள். அவள் வருவதைப் பார்த்த ஹரீஷ் தலைக்கு கை வைத்துப் படுக்க, அவனைப் பார்த்து நாணியபடி திரும்பி அறைக் கதவைத் தாழ் போட்டாள். பின் சாவிக்கொத்தை இடுப்பில் சொருகிய படி, கட்டிலின் அருகில் தன் பெரிய முலைகளையும் குண்டியையும் ஆட்டிக்கொண்டு சென்றாள். தன் கையிலிருந்த சொம்பு தண்ணியை கட்டிலின் அருகில் தன் பக்கமாக வைத்துவிட்டு, "என்னடா செல்லம் தூக்கம் வரலையா?" என்று கேட்டுக்கொண்டே தன் முந்தானையை உருவி கழுத்தில் முகத்திலிருந்த தண்ணீரையும் வேர்வையையும் துடைத்தாள்.
"இல்லம்மா இந்த ரூம்ல இது வரை படுத்ததில்லையா, அதான் தூக்கம் வரல", ஹரீஷ் அம்மாவின் அழகான முதுகு பகுதியைப் பார்த்துக்கொண்டே, பக்கவாட்டில் தெரியும் அவளது இடுப்பு மடிப்பை ரசித்துக்கொண்டே பதில் சொன்னான்.
"ம்ம்ம் போகப் போக சரியா போய்டும்டா" என்று திவ்யா கூற,
"அப்போ நான் தினமும் உங்ககூட இங்கேயே படுதுக்கவாம்மா" என்று ஆர்வமாய் கேட்டான்.
"ஆமா இனிமே நீ அம்மா கூடத்தான் படுக்கணும்" கட்டளை போடுவதுபோல் சொல்லி, "தண்ணீர் தாகம் எடுத்தால் இங்க சொம்பில் தண்ணீர் வைத்திருக்கிறேன் எடுத்து குடிச்சிக்க, சரியா?... வெளியே எதற்கும் போக வேண்டாம், காலையில் விடிந்ததும் கதவு திறந்தால் போதும் சரியா?..." என்று கூறிக்கொண்டே தன் கையிலிருந்த முந்தானையை மடியில் போட்டு ஹரிஷுக்கு வலது பக்கத்தில் வெறும் ரவிக்கையோடு படுத்தாள்.
"சபா...", என்று படுத்த திவ்யா படுத்ததும் ஹரீஷ் உடனே அம்மா பக்கம் திரும்பிப் படுத்துக்கொண்டான்.
தான் பெரியவன் ஆனதுக்கு அப்புறம் தன் பக்கத்தில் படுக்கும் முதல் பெண் அம்மாதான்.
அவள் படுத்த வேகத்தில் அவள் லோ கட் ரவிக்கையிலிருந்த பிரா போடாத அவளது பப்பாளி முலைகள் ஒரு முறை மேலே எழும்பி பின் ரவிக்கைக்குள் ததும்பி அடங்கியது. அந்த மைதா மாவு முலைகளை தன் கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் பார்க்கும்போது ஹரிஷின் பூலு எழுந்து ஆடியது. அப்படியே கீழே அவன் கண்கள் செல்ல அவளது ரவிக்கை கீழ் ஹூக்குகள் பிரிந்திருக்க அங்கிருந்து அவளது வயிறு பகுதி உப்பலாக ஆரம்பித்திருந்தது. வயிற்றில் துணி எதுவும் இல்லை. நல்ல பெரிய பானை போல இருந்தது திவ்யாவின் வயிறு, இன்னும் கீழே செல்ல அவள் ஆழமான தொப்புள் அழகாகத் தெரிய அதற்குக் கீழே அவள் மடியில் போட்டிருந்த சேலை முந்தானை பேன் காற்றில் பரவி இருக்க, அதற்குக் கீழே அவள் கொசுவம் சொருகிய பாவாடை நாடா வெள்ளையாக வெளியே தெரிய, பக்கவாட்டில் அவள் இடுப்பு எலும்பு ஒரு இன்ச் வரை வெளியே தெரிந்தது. அதற்குக் கீழே அவள் சேலை நன்றாக மூடி இருக்க, திவ்யா தனது இடது பக்கத்தில் ஹரீஷ் இருப்பதால், தன் வலது காலின் முட்டியை மடக்கி லேசாகத் தொடையை விரித்துப் படுத்திருந்தாள்.
இதையெல்லாம் ஒரு கணத்தில் நோட்டம் இட்ட ஹரீஷ் தன் பூலைச் சமாதான படுத்த முடியாமல் திணறினான். அவன் தன் பக்கம் திரும்பிப் படுத்ததைப் பார்த்த திவ்யா, சிறு வயதில் தாலியோடு விளையாடுவதை நினைத்துக்கொண்டு, "அம்மா கிட்ட எதுடா தாலி, அதான் நீ விளையாடப் பாட்டி கிட்ட இருந்து சாவிக்கொத்தை வாங்கிட்டு வந்தேன்" என்று சொல்லியவள், தன் சிதறிக்கிடந்த முந்தானையை ஒதுக்கி தொப்புளுக்குக் கீழே தன் கூதி மேட்டின் மேல் சொருகி இருப்பதைக் காண்பித்தாள். எதோ, "இங்க தாண்டா என் புண்டை இருக்கிறது"ன்னு காண்பித்ததை போல் இருந்தது.
"தேங்க்ஸ் மா" என்று கூறியவன், "இன்னைக்கு உன் வயிற்றைத் தடவத்தான் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்தது", என்று சொல்லிக்கொண்டே தன் வலது பக்கமாகத் திரும்பி இடது கையை எடுத்து திவ்யா அம்மாவின் வயிற்றில் வைத்தான்.
ஏற்கனவே சாப்பிடுவதற்கு முன்பு முத்தம் தருகிறேன் என்று தன்னை உசுபேத்தி இப்போதுதான் கொஞ்சம் அடங்கி இருந்த திவ்யா அம்மாவின் உடல் மறுபடியும் சிலிர்க்க ஆரம்பித்தது. "ஸ்ஸ்ஸ், உனக்கு என்ன பிடிக்குதோ அதை பண்ணுடா செல்லம்" என்று கிசுகிசுப்பாக கூறி, தன் வயிற்றில் விழுந்திருக்கும் கொஞ்ச நஞ்ச புடவை முந்தானையையும் உருவி தூக்கிப் போட்டபடி ஹரிஷை காமமாகப் பார்த்தாள்.
அவள் வயிற்றை கையால் சுற்றிச் சுற்றி அளவு எடுத்தவனாய் அவள் ப்லௌசை மேலே தள்ளி, கீழே அவள் பாவாடையை கொசுவத்தோடு கீழே ஒதுக்கி அவள் வயிறு பகுதியை முழுவதுமாக தடவிச் சூடு ஏற்றினான்.
இப்போது திவ்யாவிடம் கேட்காமலேயே அவள் வயிறு முழுவதும் முத்தம் கொடுக்க ஆரம்பித்தான்.
"எப்போம்மா பாப்பா பிறக்கும்...", என்று கேட்டான்.
"இன்னும் பத்து பதினைந்து நாளுல பிறக்கும் டா", ஹரிஷின் தடவல்களில் மெய் மறந்தவளாய் கண்கள் சொருகி ஹரிஷை பார்த்துக்கொண்டே அவன் தலை முடியைக் கோதிக்கொண்டே கூறினாள்.
அம்மா கொஞ்சம் இணங்குவதைக் கவனித்த ஹரீஷ், இன்னும் தைரியம் வந்தவனாய் தொப்புளில் முத்தம் கொடுத்துக்கொண்டே கையை சாவிக்கொத்தின் பக்கத்தில் வைத்து மெதுவாகக் கையை உள்ளே கொண்டு சென்றான். பாவாடை கீழே இறங்க இறங்க திவ்யா அம்மாவின் கூதி முடி வளரும் இடம் தொடங்க, திவ்யா அம்மாவுக்கும் அவள் எதிர்பார்க்காத அளவு பாவாடை கீழே இறங்குவதை உணர்ந்தாள். காமத்தின் உச்சத்தில் எதையும் தடுக்க முடியாதவளாய் திவ்யா ஹரிஷை விளையாட விட்டாள்.
ஹரீஷ் திவ்யா அம்மாவின் கூதியைப் பார்க்கும் ஆர்வத்தில் அவள் தொப்புளில் அப்படியே தலை வைத்துப் படுத்தான்.
சிறிது நேரம் பாரம் தாங்கியவள், பின் வலி எடுக்கவே, "ஹரீஷ் கண்ணா, அம்மா வயித்துல இப்போ படுக்காதடா, அம்மா குழந்தையை பெத்து பாட்டிக்கிட்ட கொடுத்துட்டு உனக்காகவே வரேன் அப்போ, நீ எப்போவும் அம்மா மேலே படுத்துக்கொள்ளலாம்", என்ன பேசுகிறோம் என்று அறியாமல் உணர்ச்சி பொங்கச் சொன்னாள்.
"ஏன்ம்மா பாப்பாவை என்னிடம் கொடுக்க மாட்டீங்களா நான் பாப்பா கூட விளையாட வேண்டாமா", என்று ஹரீஷ் குழந்தைத் தனமாகக் கேட்டான்.
"நீ பாப்பா கூட விளையாடினா அம்மா கூட யாரு விளையாடுவா?", என்று கேட்டாள்.
"நான் பாப்பா கூடவும் விளையாடுவேன் அம்மா கூடவும் விளையாடுவேன்" என்று சொல்லிக்கொண்டே திவ்யாவின் வயிற்றிலிருந்து எழுந்து அவள் பக்கத்தில் படுத்தான். ஆனாலும் அவன் கை அவள் கூதி மேட்டில் அவள் முடிகள் வளர தொடங்கும் இடத்தில் வருடிக் கொண்டிருந்தது. பின் தன் இடது கை பெருவிரலை முடிகளில் வருட விட்டபடி மீதி விரல்களால் அதற்குக் கீழே பாவாடையில் தொங்கிய சாவிக்கொத்தை அழுத்திக் கவ்விப் பிடித்தான். திவ்யா ஏற்கனவே அவளது வலது காலை விரித்து வைத்திருந்தால், ஹரீஷ் அழுத்த அவளது புடவை பாவாடையோடு பள்ளம் விழுந்தது போல் இரண்டு கால்களுக்கும் இடையே செல்ல ஹரிஷின் கை திவ்யா அம்மாவின் கூதியில் முட்டியது. அதை எதிர்பார்க்காத திவ்யா உடல் சிலிர்த்து கண்கள் விரிந்து காமம் கொப்பளிக்க ஹரிஷை திரும்பிப் பார்த்தாள்.
ஹரீஷ் தூங்குவது போல் கண்களை மூடிக்கொண்டு சாவிக்கொத்தில் விளையாடுவதுபோல் தன் கைவேலையை திவ்யாவின் கூதியில் அரங்கேற்றிக்கொண்டிருந்தான். சாவிக்கொத்தை அடி விரல்களில் வைத்துக்கொண்டு உள்ளங்கையால் பிடித்துக்கொண்டு அவன் விரல் நுனிகளை திவ்யாவின் கூதியில் வருடினான். ஹரீஷ் கண்களை மூடி இருந்த படியால் தன்னை பார்க்கமாட்டான் என்று தெரிந்து, திவ்யா உடல் சுகத்தில் நெளிந்தாள். என்னதான் கணவனிடம் ஓத்து இன்பம் அனுபவித்திருந்தாலும், இப்படிப் பட்ட சூழ்நிலை அவளுக்கு கை வேலை கூட பெரிய சுகமாக உச்சியில் ஏறியது. தன் உடல் அசைவை ஹரிஷின் கைகள் உணராமல் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டாள். ஹரிஷின் கவனம் இப்போது சாவிக்கொத்தின் மேல் இல்லை தன் கூதி மேல்தான் இருக்கிறது என்பது நன்றாகப் புரிந்தது.
சாவிக்கொத்தின் ஒரு முனை வெளியில் சாவியோடு தொங்க இன்னொரு முனை திவ்யாவின் கூதி கோட்டில் பட்டுக்கொண்டிருந்தது. ஏற்கனவே ஒழுகியிருந்த திவ்யாவின் கூதி இப்போது மேலும் குளம் போல் ஊற்று எடுக்க அந்த சாவிக்கொத்து முனை நன்றாக அதில் நனைவதை உணர்ந்தாள் திவ்யா. இப்போது நல்ல ஊறி காலையில் நல்ல காஞ்சி விறைத்து இருக்கிற சாவிக்கொத்தைப் பார்த்து அம்மா என்னடி இதுன்னு கேட்டால் என்ன சொல்ல, உன் பேரன் பண்ண விளையாட்டில் நான் கசிந்து போச்சுன்னா சொல்ல முடியும் என்று நினைக்கும்போதே திவ்யாவின் முகம் சிவந்தது.
ஹரீஷ் தூக்கத்தில் விளையாடுவது போல் அவன் சாவிக்கொத்தைப் பிடித்து கீழே இழுத்தான். அவன் பெருவிரல் அவள் முடி பகுதியிலிருந்து கீழே இறங்கி புடவை கொசுவத்தைப் பிடித்து சாவிக்கொத்தோடு கீழே இறங்கியது. இறங்கிய வேகத்தில் அவன் பெருவிரல் திவ்யா அம்மாவின் கூதி பருப்பில் போய் நின்றது.
இப்போது அவளுடைய புடைவையும் பாவாடையும் மிகவும் கீழே இறங்கி, அவளுடைய புண்டையை வெட்ட வெளிச்சமாக காட்டிக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால் ஹரீஷும் திவ்யாவும் அதை உணரவில்லை. சாவியின் ஒரு முனை அவளின் புண்டையை சில்லென்று தொட்டுக்கொண்டிருந்தது. அவனுடைய விரலும் அவள் புண்டையை தடவி கொண்டிருந்தது.
முடியோடு அவள் கூதி பருப்பில் நிமிண்டியவன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முடிகளைப் பெருவிரலாலேயே ஒதுக்கி அவள் பருப்பை உணர்ந்தான். முடிகள் ஈரமாக இருக்க அது அம்மாவுடைய கூதி நீர் என்பதை உணர்ந்தவனின் மூளையில் அது பற்றிய தகவல்கள் செக்ஸ் புத்தங்களில் படித்தது எல்லாம் ஒரு கணம் ஞாபகத்துக்கு வர அம்மா இப்போது உச்சக் கட்டத்தில் இருக்கிறாள் என்பது புரிந்தது. பெருவிரலால் நிமிண்டிய படியே தன் ஆள்காட்டி விரலையும் பெருவிரலோடு சேர்த்து மெதுவாகக் கொஞ்சம் கீழே இறங்கி திவ்யா அம்மாவின் கூதி உள்ளே விரலைச் சொருகினான்.
தன் அம்மாவின் கூதியைத் தொட்டு விட்டான். உள்ளே விரலைப் புகுத்தி விட்டான். ஏற்கனவே சூடாகிப் போய் இருந்த திவ்யாவின் கூதி நன்றாகத் திறந்து இருந்தது. உள்ளே கஞ்சி நிரம்பி இருக்க இவன் விரலை உள்ளே விட்டு வாசலைத் திறந்து விட்டதும் உள்ளே இருந்த கூதி நீர் வெளியே கசிந்து பிசுபிசுப்பாக்க, ஹரிஷின் விரல் தடையின்றி உள்ளே சென்றது. ஓட்டை எவ்வளவு தூரம் போகிறது என்ற குழந்தை ஆர்வத்தில் ஹரீஷ் முழு விரலையும் விட்டு ஆழம் பார்க்க, அது அவன் விரல் நீளத்தையும் தாண்டி ஆழமாகச் செல்கிறது என்று கற்றுக்கொண்டான்.
எடுத்ததுமே ஹரீஷ் நிறுத்தாமல் விரலை ஆழமாக விட்டது திவ்யா அம்மாவைத் தடுமாற வைத்தது. தன் இடுப்பை லேசாக அசைத்தவளாய், "ஹா" என்று சத்தம் இல்லாமல் முனங்கினாள்.
ஹரிஷின் ஆள்காட்டி விரல் கூதியின் உள்ளே பக்கவாட்டு சதைப்பிடிப்பு சுவர்களில் விளையாட, அவன் பெருவிரல் திவ்யாவின் கூதி பருப்பை நிமிண்ட, இந்த சுகத்தை இதுவரை அறியாத திவ்யா, புழு போல் நெளிந்த படி உச்சத்தை அடைந்தாள். அவள் இடுப்பை எக்கி எக்கி அவள் கூதியுள் கஞ்சியை குப்பென்று நிறைத்தது. அவள் உச்சம் பெற்றுவிட்டாள் என்பதை அறியாத ஹரீஷ் விளையாடிக்கொண்டே இருக்கவே, கொஞ்ச நேரம் அதில் தளைத்து இருந்தவள், ஹரிஷின் கையை பிடித்து நிறுத்தினாள்.
மெதுவாக அவன் கையை எடுத்து தன் வயிற்றின் மேல் போட்டுக்கொண்டாள். அது "ஸ்லர்ப்" என்ற சத்தத்தோடு வெளியே வந்து அவள் வயிற்றின் மேல் பட்டதும் அதிலிருந்த தன்னுடைய கஞ்சி தன் வயிற்றில் பட்டுப் பிசுபிசுப்பாக்குவதை உணர்ந்தாள். இதற்கு முன் கஞ்சி கையில் பட்டாலே முகம் சுழிக்கும் திவ்யாவிற்கு இன்று தன் உடலில் படுவது பிடித்திருந்தது.
ஓல் முடிந்து தன் உடைகளைச் சரி செய்யும் வேசி போல தன் பாவாடையை இழுத்து மேலே போட்டுக்கொண்டாள். தன் முந்தானையைத் தேடி அதை எடுத்து தன் மேல் போர்வை போலப் போட்டுக்கொண்டாள். அவ்வளவுதானா என்று ஹரீஷ் தூங்குவது போல் நடித்துக்கொண்டே நினைக்க... திவ்யா கர்ப்பமாக இருந்த படியாலும், ஹரீஷ் இன்று அவளை மிகவும் சூடேற்ற அதனால் உடலை அலட்டிக்கொண்டதாலும். பின் ஹரிஷின் விளையாட்டில் மிகவும் உணர்ச்சி கொந்தளித்து உச்சம் பெற்றதாலும், திவ்யாவால் அதற்கு மேல் ஒத்துழைக்க முடியவில்லை என்பதுதான் உண்மை. தான் கர்ப்பத்தின் கடைசி நிலையில் இருப்பதால் அதற்கு மேல் ஹரிஷை செய்ய விட அவள் மனது பயந்தது. அவள் நாடி நரம்பு எல்லாம் அடங்கித் தளர்ந்தது. எதோ இரத்தம் இப்போது தான் சீராகப் பாய்வது போல் உணர்ந்தாள், சீராக மூச்சு விட, கண்களில் களைப்பும், தூக்கமும் பரவ அப்படியே தூங்கிவிட்டாள்.
மறுநாள் காலை திவ்யா தான் முதலில் எழுந்தாள். ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் ஆழமான தூக்கம் போல் இருந்தது. ஹரிஷை பார்த்தாள். அவன் இவள் பக்கமாகத் திரும்பிப் படுத்திருந்தான். ஒரு கை தலைக்கு அடியில் கொடுத்தபடி இன்னொரு கை திவ்யாவின் முலையின் மேல் படர்த்தி வைத்துத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.
நன்றாக விடிந்ததை உணர்ந்த திவ்யா, முதலில் தன மார்பைத் தூக்கி லேசாக உடலை நெளித்து விட்டு ஹரிஷின் கைகளின் ஸ்பரிசத்தை தன மார்பில் நன்று அனுபவித்துவிட்டு, பின் மெதுவாக அவனை எழுப்பாமல் அவன் கைகளை எடுத்து கீழே வைத்தாள். பின் கட்டிலில் உட்கார்ந்து தன் முந்தானையைத் தேடிப் பிடித்து மேலே போட்டவளாய், தன் அழகிய முடியை ஒன்று சேர பிடித்து கொண்டை போட்டுக்கொண்டே ஹரிஷை மீண்டும் பார்த்தாள்.
அவன் அசந்து தூங்கிக்கொண்டிருக்க, "எப்படி தூங்குகிறான் பார் ஒன்னும் தெரியாத குழந்தை மாறி, ராத்திரி என்ன பாடு படுத்திட்டான்" என்று அவன் செய்த செயல்களை நினைத்துப் பார்த்துக்கொண்டாள்.
"அம்மா நான் உங்க வயிற தடவி பாக்கட்டா" என்று ஹரீஷ் கேட்டவரை தான் நன்றாக ஞாபகம் இருந்தது. அதன் பின் நடந்த அனைத்தும் அவளுக்குப் போதையில் கனவு உலகத்தில் நடந்துபோல் இருந்தது. அவன் செய்ததையும் தான் அதற்கு இணங்கியதையும் நினைத்துக்கொண்டு லேசாக வெக்க பட்டுச் சிரித்தபடி, ஹரிஷை எழுப்பாமல் அவன் கன்னத்தைக் கிள்ளினாள். பின் எழுந்து தன் புடவையைச் சரி செய்துவிட்டு, அறைக்கதவைத் திறந்து வெளியே வந்து செண்பகத்தைத் தேடிக்கொண்டே சமையல் அறைக்குச் சென்றாள்.
அங்கே செண்பகம் இவர்களுக்குக் காபி கலந்து வைத்திருந்தாள். பின் புறம் செண்பகம் துணி துவைக்கும் சத்தம் கேட்க, காபி டம்பலரோடு பின் புரத்துக்குச் சென்றாள் திவ்யா. திவ்யாவைப் பார்த்த செண்பகம் அவள் முகத்தில் ஒரு மாற்றம் தெரிவதைக் கவனிக்காமல் இருக்க வில்லை. அவள் முகத்திலிருந்த எதோ ஒரு இறுக்கம் குறைந்து முகம் மலர்ந்து இருந்தது. "என்னடி ராத்திரி சரியா தூங்கலையா" வம்பிழுத்தால் செண்பகம்.
"அதெல்லாம் இல்லம்மா ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் நல்லா தூங்கி எழுந்தேன்" என்று திவ்யா சொல்ல,
"அப்படியா நான் என்னவோ ராத்திரி பூரா உன் மகன் உன்ன தூங்க விட்டிருக்க மாட்டானுல்ல நினச்சேன்" என்று செண்பகம் கேட்க.
"அவன் என்ன தூங்கவிடாத மாதிரி தான் பண்ணினான், ஆனா ரொம்ப களைப்பா தூக்கமா வந்திரிச்சிம்மா, அப்படியே என்னையும் அறியாமல் தூங்கிட்டேன்" என்றாள் திவ்யா.
"அப்போ ராத்திரி ஒண்ணுமே நடக்கலையாடி", ஏமாற்றமாகச் செண்பகம் கேட்க.
"அது ஏன்ம்மா கேக்குற, அவன் விரல் வச்சே எனக்கு வர வச்சிட்டான்ம்மா, மாமாகூட அங்க அப்படி பண்ணதில்ல, அவன் பண்ணதுல ரொம்ப உணர்ச்சி வசப்பட்டு வந்தததாலத்தான் கலைப்பா தூக்கம் இழுத்திரிச்சிம்மா", என்று முதல் இரவுக்கு போய்விட்டு வந்து தாயிடம் நடந்ததைக் கூறுவதுபோல் சொல்லி முடித்தாள் திவ்யா.
"அப்போ நல்லா ஆடிட்டு தான் தூங்கிருக்கீன்களா, எதோ ஒண்ணுமே பண்ணாத மாறி முகத்தை வச்சிட்டு இருக்க, கள்ளி", என்று பெண்மையாக அவள் தொடையைத் தட்டியவள், "நான்தான் அவன் சின்ன வயசா இருக்கும்போதே சொன்னேனே அவன் நல்லா விரல் போடுவான்னு நீதான் கேக்கல, இவ்வளவு நாள் சும்மா இருந்துட்ட", என்று அனுபவம் அறிந்தவள் போல் செண்பகம் பேச,
செண்பகம் வார்த்தைகள் திவ்யாவின் உடலைக் கூசி சிலிர்க்க வைக்க, "ச்சி அசிங்கமா பேசாதம்மா" என்று வெக்கத்தோடு சிணுங்கினாள்.
"ஆமாண்டி நீ பண்றதெல்லாம் பண்ணு நான் பேசுறது தான் உனக்கு அசிங்கமா தெரியுது, சரி சரி ஹரீஷ் இன்னும் எழுந்துக்கலையா, அவனை எழுப்பி காபி குடுடி அவன் ஸ்கூல் போக வேண்டாமா..."
"ஆமாம்மா, சரி நான் அவனை கவனிக்கிறேன்" என்று போக எத்தனித்தவளை, செண்பகம் தடுத்து, "திவ்யா இன்னும் கொஞ்ச நாளைக்கு ஹரிஷோட படுக்க வேண்டாம்" என்றாள்.
"ஏன்ம்மா" என்று ஏக்கமும், கவலையும் கேள்வியாய் பார்த்தவளைப் பார்த்து, "நீயே இப்போவோ அப்போவோன்னு இருக்க, ஹரீஷ் சின்ன பையன் அவனிடம் வேகம் தான் இருக்கும், நீயும் அவன் செய்கிறதுக்கு எல்லாம் ஒத்துலைக்குற. நேற்று அவன் உன் வயிற்றுக்கு முத்தம் கொடுத்ததைப் பார்க்கும்போதே அவன் உன் மேலே வெறியா இருக்கான்னு தெரிஞ்சிகிட்டேன். அதனால் குழந்தை நல்லபடியா பிறக்கட்டும், அப்புறமா நல்லா நாளா பார்த்து நானே உன்ன அவன்கூட சேர்த்து வைக்கிறேன் அது வரை கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோடி செல்லம்" என்றாள்.
செண்பகம் சொல்வது வருத்தத்தைத் தந்தாலும் அதன் உண்மையைப் புரிந்தவளாய் "சரிம்மா" என்றாள் சோகமாக.
அடுப்பறைக்கு சென்று ஹரிஷிக்கு காபி கலந்து எடுத்துக்கொண்டு பெட்ரூம் சென்றாள். அங்கே ஹரீஷ் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவனை ஆசையாகப் பார்த்தவளாய் அவன் தோளை உலுக்கி எழுப்பினாள். எழுந்த ஹரீஷ் காலையிலேயே அம்மா முகத்தில் விழித்தவனாய் அம்மாவிடம் காபி வாங்கி குடிக்க..., "என்னடா இவ்வளவு நேரம் தூங்குற ராத்திரி சரியா தூங்கலையா?"
"இல்லம்மா ராத்திரில்லாம் தூக்கம் வரலை"
"அம்மாவ மன்னிச்சிக்கோ செல்லம், அம்மாவுக்கு ரொம்ப கலைப்பா இருந்திச்சா, அதான் கண்ண இருட்டிடிச்சி, இனிமே அம்மா உன்ன தூங்கவச்சிட்டு அப்பறமா தூங்குறேன்..." திவ்யா பாசத்தோடு கூற...
"பரவால்லம்மா, கொஞ்சம் கொஞ்சமா பழகிடும்"
"ம்ம்ம் சரி சரி, சீக்கிரம் எழுந்து ஸ்கூலுக்கு கிளம்பு நேரம் ஆச்சி" அவசரப்படுத்தினாள்.
இன்று இரவு அம்மாவைத் தூங்க விடக்கூடாது என்று பகல் முழுவதும் நினைத்த ஹரிஷிக்கு அன்று இரவே ஏமாற்றமே காத்திருந்தது.
அன்று இரவு சாப்பிட்டுவிட்டு அம்மாவுக்காகக் காத்திருந்த ஹரீஷ் அம்மா வெளியே பாயை விரித்துப் படுப்பது தெரிந்து வெளியே வந்து, "அம்மா உள்ள வந்து படு", என்று கட்டளை போட, அதற்குச் செண்பகம் வேண்டாம் என்று விளக்கம் கூற, அதைப் புரிந்து கொண்டவனாய் வருத்தத்தோடு உள்ளே சென்று கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டான்.
"ச்ச இப்போதான் தைரியமா தொட ஆரம்பித்தேன். அதுக்குள்ளே இப்படி ஆயிடிச்சே" என்று கவலையுற, இவன் முகத்தில் கவலையைப் பார்த்து அங்கே திவ்யா ஏங்க, அதைப் பார்த்து செண்பகம், "இது என்ன ஆத்து தண்ணியா அடிச்சிட்டு போறதுக்கு. கிணத்து தண்ணிதானே. எப்போ வேணாலும் குடிச்சிக்கலாம். கொஞ்சம் இரண்டு பேரும் பொறுமையா இருங்க", என்று சொல்ல, இருவரும் தங்களை தாங்களே தேற்றிக்கொண்டு உறங்கிப் போனார்கள்.
