Category: Adult Tamil Story

பாகம் 1வீட்டு வாசலில் குனாவின் அப்பா தங்கவேலு ஈஸிசேர் போட்டு அமர்ந்திருந்தார். தனியாகக் கட்டிடக் காண்ட்ராக்ட் செய்துகொண்டிருக்கும் நடுத்தரமான பிஸினஸ் ஆசாமி. எப்போதும் இரவு எட்டு மணிக்கு மேலே வீட்டுக்கு வரும் அப்பா, இன்றைக்கு ஏன் சீக்கிரம் வந்துவிட்டார் என்று யோசித்துக்கொண்டே, கிச்சனுக்குள் போனான். அம்மா காப்பி போட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.அப்பாவின் தொழிலில் இடம்

அன்று ஞாயிறு, விடுமுறை என்பதால் மாலை 4.50 க்கு கோவை மத்திய பேருந்து நிலையத்திலிருந்து 1B பஸ்ஸினை பிடித்து என் தோழி சவிதா வீட்டிற்கு சென்று கொண்டிருந்தேன். அவள் வீடு வடவள்ளி அருகே உள்ள முல்லை நகரில் உள்ளது. அவள் அப்பா ஒரு பேங்க் அதிகாரி, அம்மா கல்லூரி விரிவுரையாளர். அவளுக்கு விவேக் என்று ஒரு அண்ணன், PSG கல்லூரியில் மெக்கானிக்கல் இன்ஜினியரிங்கில் எம்.ஈ. படித்துக்

"இங்க பாருங்க மிஸ். முனியம்மா, இனிமே ஆபீஸுக்கு வரதா இருந்தா ஒழுங்கு மரியாதையா துணி உடுத்திட்டு வாங்க. இப்படி அரையும் குறையுமா வந்தா, அடுத்த நாளே வீட்டுக்கு போகவேண்டியிருக்கும்" என்று காட்டுக் கூச்சலாய் கத்தியவனை எதோ வேற்று கிரகத்து மிருகத்தை பார்ப்பவள் போல பார்த்துவிட்டுச் சென்றாள் அஸிஸ்டண்ட் அக்கவுண்டண்ட் முனியம்மா.சத்தம் கேட்டு ஓடிவந்தார் சீஃப் அக்கவுண்டண்ட்

"டேய் சுந்தரம். இதை பெரிய வீட்ல கொடுத்துட்டு பழைய பாக்கி 450 ரூபாய் இத்தோட சேர்ந்து 875 ரூபா வாங்கிட்டு வா. சீகிரமா போ!" என்று ஒரு பொட்டலத்தை கொடுத்தார் முதலாளி.  எடுத்துக்கொண்டு ஓட்டமும் நடையுமாக பெரிய வீட்டுக்குப் போனேன். பொட்டலத்தில் என்ன இருக்கும் என்பது நல்லாவே தெரியும். பெரிய வீட்டுக்குள் நுழைவதே ஒரு சுகம் தான். ஊரில் இருக்கும் பெரிய மனிதர்கள் முதல் சாதாரண ஆட்கள்

மணி 7 ஆகிவிட்டது. இன்னும் ஆன்லைனில் வரக் காணும். செல்லும் சுவிட்ச் ஆஃப் என்று வந்தது. என்னாச்சி இவருக்கு என்று கம்ப்யூட்டர் முன் காத்திருக்கும் என் பெயர் காயத்ரி. 28 வயதாகிறது. எட்டு வயதில் ஒரு மகன் இருக்கிறான். நான் இன்று உயிரோடு இருப்பதற்கான காரணகர்த்தா அவன் தான்.என் வாழ்க்கையே ஒரு இருண்ட பாதாளம். 16 வயதில் பெற்றோரை இழந்து அண்ணனின் பராமரிப்பில் வளர்ந்தவள். அண்ணன்

எல்லாம் முடிந்து ஆரவாரம் அடங்கியது. வந்திருந்தவர்கள் கூட்டம் கூட்டமாக நையாண்டி நக்கல்களுடன் வாழ்த்துக்களை சொல்லிவிட்டுப் புறப்பட்டு போனார்கள். தோழியர் புடைசூழ குனிந்த தலை நிமிராமல் அறையின் மூலையில் உட்கார்ந்திருந்தேன். குளிர் காலமாதலால் புழுக்கம் அதிகமாக இல்லை. மனதும் குளிர்ந்து போயிருந்தாலும் ஒரே ஒரு சின்ன உறுத்தல் மட்டும் இருந்து கொண்டேயிருக்கிறது. அதோடு

சென்னை ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி பிளாட் ஃபாரத்தைக் கடந்துகொண்டிருந்தேன். வெயில் சுட்டெறித்தது. கழுத்து வழியே வழிந்த வியர்வை என் முயல்குட்டிகளுக்கு நடுவில் இறங்கி உள்ளிருக்கும் பிராவை நனைத்துக்கொண்டிருக்க சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன்."ஹாஹ்ஹ்ஹ" என்றொரு சத்தம் எனக்குப் பின் பக்கத்திலிருந்த் கேட்க திடுக்கிட்டவளாய் திரும்பினேன்."ஹாய்.." என்று புன்னகைத்தபடியே

"யோவ் மன்னாரு. சோத்துக்கே ரொம்ப கஷ்டமா இருக்குய்யா. எதாச்சும் ஒரு சின்ன ரோலாவது வாங்கிக்கொடுய்யா. உனக்கு புண்ணியமாப் போகும்" என்று தெருவில் போய் கொண்டிருந்த துனை நடிகர் ஏஜெண்டின், சப் – சப் – சப் ஏஜெண்டு மன்னாரை நிறுத்திக் கெஞ்சினாள் பரிமளா.  "அய்ய! என்ன பரிமளா. நான் என்ன உனக்கு உதவி பண்ணக் கூடாதுன்னா இருக்கேன். நீ ஒரு காலத்தில ரொம்ப பேமஸு. அதனால உன்ன எந்த ரோலுக்கும்

சென்னையை நோக்கி சீரான வேகத்த்தில் கார் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. பின் சீட்டில் அம்மா, அப்பா, அக்கா மூவரும் அமந்திருக்க நான் முன் சீட்டில் பாதி மூடிய கண்களுடன் இன்னும் பத்து நாள் கழித்து நடக்கப் போகும் என் முதலிரவுக்கு கனவில் ஒத்திகை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்."ஷயாம். என்னாடா இப்பவே பொண்டாட்டியப் பத்தி கனவு காண ஆரம்பிச்சிட்டியா" என்று அக்கா என்னைச் சீண்டினாள்."நீ சும்மாவே

என் பெயர் மகேஷ், வயது 34. கிட்டத்தட்ட பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு நாங்கள் சென்னையில் ஒரு வாடகை வீட்டில் வசித்து வந்தோம். நாங்கள் என்றால் நான், என் அப்பா, அம்மா மற்றும் அக்கா என நால்வர் உள்ள குடும்பம். எங்கள் அடுத்த போர்ஷனில் புதியதாக திருமணமான ஒரு தம்பதி குடி வந்தார்கள். அதில் கணவன் குவைத்தில் வேலை பார்த்து வந்தார். திருமணத்துக்காக விடுமுறையில் வந்தவர், திருமணம்