செல்போனில் அலாரம் காதைக் கிழித்தது. மெல்லிய வெளிச்சத்தில் கண்களைக்கூடத் திறக்காமல் தலைக்கானிக்குக் கீழிருந்த செல்லைத் தடவி எடுத்து ஸ்னூஸ் மோடுக்குத் தள்ளிவிட்டு,
"இன்னும் பத்து நிமிடம் தூங்கிட்டு எழுந்திரிக்கலாம்" என்று நினைத்துக்கொண்டு திரும்பவும் தூக்கத்துக்குப் போனான்.
காலையில் எட்டு மணி வரைக்கும் தூங்குவது சென்னையில் மட்டுமல்ல, உலகத்தில் பெரும்பாலானவர்களுக்கு நிறைவேறாத கனவுதான். செல்லின் அடுத்த சினுங்கலில் மொத்தக் கனவையும் போர்வையோடு சேர்த்து உதறிவிட்டு சட்டென்று எழுந்தான். கோடைக்காலச் சூரியனும் சீக்கிரமாக டூட்டிக்கு வந்து ஜன்னல் வழியே எட்டிப் பார்க்க, சுறுசுறுப்பு அதிகமாகி, பக்கத்தில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தவனைப் பொறாமையோடு பார்த்துவிட்டு, மூன்றுக்கு மூன்றடி பாத்ரூமில் மூச்சு முட்டக் குளித்து, துணி மாற்றிப் புறப்பட்டான்.
காரைக்குடியில் மெக்கானிக்கல் எஞ்சினீயரிங் முடிச்சிட்டு, வேலைக்காக அலைந்து கடைசியில் சென்னையில் அடைக்கலமாகி ஒன்றரை வருடம் ஓடிவிட்டது. ஏழ்மையிலும் பொறியியல் படிக்க வைத்த குடும்பத்தின் கஷ்டத்தை மேலும் அதிகமாக்க விரும்பாமல், கிடைத்த சேல்ஸ் மேன் வேலையைக் கட்டிக்கொண்டு வாழ்க்கையை ஓட்டும் இவன் பெயர் குணசேகரன். 26 வயதில் இளைஞர் பலர் கடக்க வேண்டிய இன்பங்களில் சில துளிகளை மட்டுமே ருசித்துவிட்டு, வாழ்க்கையில் வறுமையையும், வெறுமையையுமே கண்டுகொண்டிருந்தாலும், அதைப் பற்றி அதிகமாகக் கவலைப்பட்டதில்லை. போதும் என்ற மனமே வாழ்க்கையின் இன்ப துன்பத்தை நிர்ணயிக்கிறது. அந்த வகையில் குணா சந்தோஷமாகவே இருந்தான்.
"ஸார், X54 போயிடுச்சா?" என்று பஸ் ஸ்டாப்பில் அருகிலிருந்த பெரியவரிடம் கேட்டான்.
"இல்லப்பா, அரை மணி நேரமா ஒரு பஸ் கூட வரலை. என்னன்னு தெரியலை," என்று பெரியவர் சலிப்போடு சொன்னார். குணாவுக்குத் திக்கென்றது.
"ரோடு பிளாக். பஸ் ஒன்னும் வராது ஸார். வா ஸார் வா. கிண்டி... கிண்டி..." என்று பிரைவேட் மினி பஸ் ஓட்டுநர் கூவிக்கொண்டிருந்தான்.
காலையிலேயே டீம் மீட்டிங் இருப்பதால் லேட்டா போக முடியாது. குணாவுக்கு வேறு வழியில்லை. பஸ்ஸைப் பார்த்தான். கூட்டம் நிரம்பி வழிந்துகொண்டிருந்தது. எப்படியாவது தொங்கிக்கொண்டு போக வேண்டிய கட்டாயம். உடலைக் கொஞ்சம் உள்ளே திணித்து ஏறினான். ஆண்கள், பெண்கள் என்று எல்லாருமே வேலைக்குப் போகும் ஆட்கள். ஒவ்வொருவர் முகத்திலும் அவசரம் தெரிந்தது. மொபைலை பேன்ட் பாக்கெட்டுக்குள் பத்திரப்படுத்திவிட்டு, கிடைத்த கம்பியை இறுக்கிப் பிடித்தான்.
மினி பஸ் உறுமிக்கொண்டு ஓடியது. பத்து நிமிடத்துக்குள் ஒரு வழியாக அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கொண்டு, சுற்றி நிற்பவர்களைப் பார்த்தான். முன்பக்கம் ரெண்டு பெருசாண்டி, சைடுல ஒரு ஆண்ட்டி, பின்பக்கம் ரெண்டு பொண்ணாங்க—எல்லாரும் வியர்த்து வழிந்தார்கள். கூட்டத்தில் பெண்களை உரசுவது, தடவுவது மாதிரியான வேலையெல்லாம் குணாவுக்குப் பழக்கமில்லை. அப்படிப்பட்ட எண்ணமும் அவனுக்கு இதுவரைக்கும் வந்தது கிடையாது. முடிந்தவரை படியில் தொங்கிக்கொண்டே பயணம் செய்து பழக்கப்பட்டவன். கூட்டத்துக்குள் நிற்க வேண்டிய சூழ்நிலை வந்தால், எதையும் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டான்.
பக்கத்துல நின்ற ஆண்ட்டி ஒரு பக்க முலையை அவன் கவசத்துப் பக்கம் அழுத்திக்கொண்டிருந்தாள். ஆண்ட்டியும் மேலே கம்பியைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்ததால், அக்குள் பக்கம் வியர்த்து வாடை அடித்தது.
"இன்னும் ஒரு மணி நேரம் போகனும். அதுக்குள் எவ்வளவு கூட்டத்தை ஏற்றிக்கொண்டு போகப் போறானோ!" மினி பஸ்காரன் மேல் கடுப்பாக வந்தாலும், "நம்மள மாதிரியே மத்தவங்களுக்கும் எத்தனை அவசரம் இருக்குமோ" என்று நினைத்து மனதைச் சமாதானப்படுத்திக் கொண்டான்.
"ஒரு கஸ்டமர் எவ்வளவு கேவலமாத் திட்டினாலும், அடுத்த கஸ்டமர்கிட்ட போகும்போது மனசும், உடம்பும் ஃப்ரெஷ்ஷா இருக்கணும்," என்று டீம் லீடர் தினமும் சொல்லும் வசனம் ஞாபகம் வந்ததும், மூச்சை இழுத்து விட்டு ரிலாக்ஸ் பண்ணிக்கொண்டான்.
அடுத்த ஸ்டாப்பில் கூட்டம் இன்னும் அதிகமானது. ஆண்ட்டி லேசாத் திரும்பி, முகத்துக்கு நேராக நின்றாள். இரண்டு பேருக்கும் இடையில் இடைவெளி இஞ்ச் அளவுக்குத்தான் இருந்தது. அவள் ஏறக்குறைய இவன் உயரத்துக்கு இருந்தாள். ஒரு வினாடி, இருவரது கண்களும் நேருக்கு நேர் சந்தித்துக்கொண்டன.
"ஸாரி. பின்னாடி தள்ளுறாங்க," என்று ஆண்ட்டி பார்வையிலேயே சொன்னாள்.
"இட்ஸ் ஒக்கே," என்று இவனும் பார்வையிலேயே பதில் சொல்லிவிட்டு ஸ்மைல் பண்ணினான்.
அவள் முகம் ஒரு மாதிரியா இருந்தது. விகாரம்னு சொல்ல முடியாது, ஆனால் கண்டிப்பா இரண்டாவது தடவை பார்க்கும் எண்ணம் வராது. நெற்றியில் வெட்டுப்பட்ட மாதிரி ஒரு நீளமான தழும்பும், கொத்துக்கறி போட்ட மாதிரி சின்னச் சின்னத் தழும்புகளும் முகத்தைச் சிதைத்திருந்தன. நல்ல கலர். குணா சட்டென்று தலை குனிந்தான்.
சிம்பிளான காட்டன் சுடிதார். மினி பஸ் குலுக்கத்தில் அவளோட முலை ரெண்டும் இவன் மார்பில் அடிக்கடி உரசிக்கொண்டது. 40 வயசுக்குள்ளதான் இருக்கும். உடம்பு சிக்குன்னு இருந்தது. நம்மை விட அழகு குறைவாக இருப்பவர்களைப் பார்த்தால் ஒரு ஏளனம் மனசுக்குள் வரும். குணாவுக்கும் அப்படித்தான் இருந்தது.
"டிப் டாப்பா இருக்கிறவளை சைட் அடிச்சா ஓவரா சீன் போடுவாளுங்க. இவ அப்படியெல்லாம் பண்ணமாட்டா," என்று இவனே முடிவுக்கு வந்தான். முலை உரசலில் கொஞ்சம் சூடானதால், உடம்பு தானாக முன்பக்கம் நர்ந்து அவள் மேல் அழுந்தியது.
"முலைகள் அவ உடம்புக்குக் கச்சிதமா இருந்தது. ரொம்ப கொழ கொழன்னு இல்லாம, கொஞ்சம் அழுத்தமாவே இருக்குது," என்ற எண்ணங்கள் மனதில் ஓட, ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் அவனுக்கு லேசா மூடு ஏறியது.
தலையை வேறு பக்கம் திருப்பினான். சீட்டில் ஒரு காலேஜ் பொண்ணாங்க உட்கார்ந்திருந்தாள். டி-சர்ட் இடைவெளியில் முலைப் பள்ளம் அடிவரை தெரிந்தது. பிங்க் கலர் பிரா போட்டிருந்தாள். குணாவுக்கு வியர்த்துக் கொட்டியது. சின்னக் குட்டியின் முலைகளைப் பார்த்துக்கொண்டே, ஆண்ட்டியின் மேல் சாய்ந்தான். ஆண்ட்டியும் இவன் மேலே சாய்ந்து, கம்பெனி கொடுத்துக்கொண்டு, சுன்னிப் பக்கம் தொடைய நகர்த்தினாள். அங்கே தொடுவதற்குள், அடுத்த ஸ்டாப் வந்து, ஏறிய கூட்டம் ஆண்ட்டியை வேறு பக்கம் தள்ளிக்கொண்டு போனது.
குணாவுக்கும் மீட்டிங் நினைப்பு வந்தது. ஆண்ட்டியையும், குட்டியோட முலைகளையும் மறந்து போனான். ஒரு வழியாக ஆபீஸ் போய், வழக்கம் போல வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டு, சேல்ஸ் புராடக்ட்டை முதுகில் கட்டிக்கொண்டு வெளியே வந்தவன், பக்கத்து டீக்கடையில் நின்றுகொண்டிருந்த சக சேல்ஸ் கும்பலோடு போய் ஐக்கியமானான்.
"மச்சான், ஏண்டா வாரா வாரம் அவன் கிட்ட திட்டு வாங்கிட்டிருக்க? இது செட் ஆகலைன்னா, வேற எதாவது வேலைய பார்த்துக்கிட்டு போடா."
"ஆமாண்டா மச்சி. சைதாபேட்டையில் ஒரு கம்பெனி இருக்கு. புக் சேல்ஸ் பண்றாங்க. அதை ட்ரை பண்ணடா. இவனுங்க புராடக்டை விக்கிறதுக்கு பதில, முச்சந்தியில உக்கார்ந்து சிரைக்கலாம். சே! நாய் பொழப்பு."
ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு மாதிரி பேசினாலும், குணாவுக்கு இதுவும் பழகிப் போனதுதான். தம் அடித்துவிட்டு, ஆளுக்கொரு பக்கம் சிதறினார்கள். குணா பைக்கைக் கிக் போட்டான். சொந்த பைக் இல்லையென்றால், கம்பெனி பைக் எடுத்துக்கொண்டு சேல்ஸுக்குப் போகலாம். ஆனால், திரும்ப ஆபீஸில் விட்டுவிட்டு போக வேண்டும். "இன்னைக்கு அடையாறு ஏரியா. எதாச்சும் தேறுதான்னு பார்க்கலாம்" என்று மெல்ல பைக்கை உருட்டினான்.
ராஜாஜி மெமோரியல் கிராஸ் பண்ணும்போது டிராஃபிக் அதிகமா இருந்தது. பைக் டேமேஜ் ஆயிட்டா, சம்பளத்துல கட் பண்ணிடுவாங்க. ஓரமாவே ஓட்டிக்கொண்டு போனான். கொஞ்ச தூரத்தில், ரோட்டோரமா அவள் நின்றுகொண்டிருந்தாள். பக்கத்தில் போனதும் கன்ஃபார்ம் ஆகிவிட்டது—பஸ்ல உரசின அதே ஆண்ட்டிதான். ஆட்டோக்காரனிடம் வேகமா எதோ பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.
"இன்னாம்மா கத்துற? வேலைம்னா பண்றேன். பெட்ல் அடிச்சுடிச்சி. நான் இன்னா செய்ய? வேற ஆட்டோ இட்டுக்கினு போவியா?" ஆட்டோக்காரனும் பதிலுக்குக் கத்தினான்.
"15 நிமிடமா ஒரு ஆட்டோ கூட கிடைக்கலை. அர்ஜெண்ட்டா போகனும்னு ஆட்டோல ஏறினா. ச்சே... என் தலையெழுத்து!" ஆண்ட்டி தலையில் அடிச்சிக்கிட்டு ரோட்டுப் பக்கம் பார்த்தாள்.
அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தது காதில் விழுந்ததால், குணாவுக்கு ஆண்ட்டி மேல் பரிதாபம் வந்தது. டிராஃபிக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஊர்ந்து, ஆட்டோ பக்கத்தில் வரவும், குணா அவள் முகத்தைப் பார்க்க, அவளும் இவனைப் பார்த்துவிட்டாள்.
"எக்ஸ்கியூஸ் மி!" என்று ஒரு வினாடிகூட தாமதிக்காமல், அவள் இவனைப் பார்த்துக் கை நீட்டினாள்.
குணா ஜெர்க் ஆகி பைக்கை நிறுத்திவிட்டான்.
"யெஸ் மேடம்"
"அவசரமா ஜிண்ட் ஹாஸ்பிட்டல் போகணும். ஆட்டோ ரிப்பேர் ஆயிடுச்சு. அடையாறு தான் போறேன். வழியில டிராப் பண்ணிடுங்களேன். ப்ளீஸ்"
அவள் கண்களில் நிஜமான அவசரம் தெரிந்தது. ஆனால் அந்த முகத்தை திரும்பப் பார்க்க ஒரு மாதிரி இருந்தது. முதுகில் மாட்டிருந்த பேக் பேக்கைப் பார்த்தான்.
"அந்த பேக்கை கழட்டுப்பா. நான் வச்சிக்கிறேன்"
அவளே பேக்கை கழட்டிவிட்டாள். குணாவுக்கு முடியாது என்று சொல்ல முடியவில்லை. பேக்கை அவள் முதுகில் மாட்டிக்கொண்டு காலை அந்தப்பக்கம் போட்டு அவன் முதுகில் ஒட்டி உட்கார்ந்தாள்.
"ரொம்ப தேங்க்ஸ்பா. கொஞ்சம் சீக்கிரமா போ"
கை இரண்டையும் அவன் தோள் மேலே போட்டு பிடித்துக்கொண்டு சொன்னாள். அவளோட முன் பக்கம் முழுவதும் முதுகில் பதிந்தது. இது நாள் வரை எந்தப் பொம்பளையும் அவனோட பைக்கில் இப்படி உட்கார்ந்து போனதில்லை. இன்றைக்கு குணா இரண்டாவது தடவையா உணர்ச்சிவசப்பட்டான்.
கட் அடித்து, வளைத்து நெளித்து தனக்குத் தெரிந்த வித்தையெல்லாம் காட்டி டிராஃபிக்கைக் கடந்து போக ஆரம்பிச்சான். கொஞ்சம் கொஞ்சமா சுன்னி ஜீன்ஸை முட்ட ஆரம்பித்தது. 'கோழி குருடா இருந்தாலும் குழம்பு ருசியா இருக்கறது தான்டா முக்கியம் கோமுட்டித் தலையா' என்று கவுண்டமணி அவனோட காதுல சொல்வது மாதிரி இருந்தது. அடிக்கடி பிரேக் போடுவதால் ஆண்ட்டி கொஞ்சம் தடுமாறி தோள்ல வச்சிருந்த கைய எடுத்து இடுப்பைச் சுற்றிப் பிடித்துக்கொண்டாள்.
"ஸாரி, உன் பேரு கூடக் கேக்கலை. என் பேரு கனகாம்பரி. உன் பேர் என்னப்பா?"
தாடையைத் தோள்பட்டையில் முட்டுக்கொடுத்து காதோரமாகக் கேட்டாள் கனகாம்பரி.
"என்.. என் பேர் குணா மேடம்.. குணசேகரன்"
தட்டுத் தடுமாறிச் சொன்னான்.
"பேருக்கேத்த மாதிரி உனக்குப் பெரிய மனசு. கேட்டதும் டக்குன்னு ஹெல்ப் பண்ணிட்ட. ரொம்ப ரொம்ப தேங்க்ஸ்பா"
"இட்ஸ் ஓக்கே மேடம்"
அடுத்த பிரேக்கைப் போட்டான் குணா.
கனகாம்பரியின் கை சிலிப் ஆகி ஜீன்ஸில் முட்டிக்கொண்டிருந்த சுன்னி மேட்டில் உரசியது. சில வினாடிகள் கையை அங்கேயே வைத்திருந்து மெல்ல எடுத்தாள். அவன் சுன்னி வலித்தெடுக்க ஆரம்பித்தது. கனகாம்பரி மனசுக்குள் சிரித்தாள். அரை மணி நேரம் இப்படியே இடியும் உரசலுமாக போக ஒரு வழியாக ஹாஸ்பிட்டல் வந்து சேர்ந்தான்.
"தேங்க்ஸ் குணா. வாயேன் கேண்ட்டின்ல காபி குடிச்சிட்டுப் போகலாம்"
"நீங்களே அவசரமா வந்திருக்கீங்க. எனக்கும் நிறைய வேலை இருக்கு. வரேங்க"
அவள் முகத்தைப் பார்க்காமல் சொல்லிட்டுப் பைக்கை விரட்டினான்.
கனகாம்பரி ரிசப்ஷனில் விசாரித்துவிட்டு இரண்டாவது மாடிக்கு ஓடினாள். ஐசியூ வாசலில் ஹேமாவைப் பார்த்துவிட்டு "என்னடி ஆச்சி? எப்படி இருக்கா? எப்படிக் கொண்டு வந்தே?" என்று கேட்டாள்.
"ஆம்புலன்ஸ்ல ஏத்திண்டு வந்தேன். ஒன்னும் பிராப்ளம் இல்லை. ஈவினிங் வார்டுக்கு மாத்திடலாம்னு டாக்டர் சொன்னா. நீ ஏண்டி இவ்ளோ லேட்டா வந்தே? நான் தவிச்சுப் போயிட்டேன் தெரியுமோ?" ஹேமா கோபமாகக் கேட்டாள்.
"அது வந்து.. ஆட்டோ ரிப்போ ஆயிடுச்சு. பைக்கில லிஃப்ட் கேட்டுண்டு வந்தேன்"
"ஹ்ம்ம்.. ஆட்டோ, பஸ்லெல்லாம் போகணும்னு நோக்கென்ன தலையெழுத்தா. நீ திருந்தவே மாட்டே. என்னமோ போ" ஹேமா சலித்துக்கொண்டாள்.
"அது இருக்கட்டும். இன்னும் கொஞ்சம் லேட் பண்ணியிருந்தா மாமியார் மண்டையைப் போட்டிருப்பா. அப்படியே விட்டிருக்கலாம்ல" கனகாம்பரி கண்ணடித்தாள். தோழிகள் சிரித்துக்கொண்டார்கள். நேரம் போவது தெரியாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
"மணி 11:00 ஆயிடுச்சு. நான் சமையல் பண்ணி எடுத்துண்டு வரேன். நீ பார்த்துக்கோ"
"வேண்டாம் கனகு. அத்திம்பேர் சாப்பாடு எடுத்துண்டு வரேன்னு சொன்னா. நீ கிளம்பு. அவா வந்துட்டுப் போனதும் போன் பண்றேன்"
கனகாம்பரி ஹாஸ்பிட்டலை விட்டு வெளியே வந்தாள். அங்கிருந்து நாலு தெரு தாண்டினால் வீடு. வெயில் அதிகமா இருந்ததால் ஆட்டோ பிடித்து வீட்டுக்குப் போனாள். பெரிய காம்பவுண்ட் முன்பு ஆட்டோ நின்றது. 500 ரூபாய்க்குச் சில்லரை இல்லைன்னு ஆட்டோக்காரன் புலம்பினான்.
'வேண்டாம் வச்சிக்கோ' என்று சொல்லிட்டு வீட்டுப்பக்கம் நடந்தாள். இவளைப் பார்த்துட்டு வாட்ச்மேன் கேட்டைத் திறந்துவிட்டான். இரண்டு மாடி பங்களா. கேரேஜில் இரண்டு பிஎம்டபிள்யூவும், ஒரு ஹோண்டா காரும் பல மாசமா யாரும் தொடாமல் நின்றுகொண்டிருந்தன. பங்களாவை நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டுப் பெருமூச்சு விட்டபடி, வீட்டுக்குள் நுழைந்தாள்.
குணா வீடு வீடாகக் கதவைத் தட்டி, கெஞ்சிக் கூத்தாடி, தனக்குத் தெரிந்த வியாபார வித்தைகளையெல்லாம் காட்டியும் அவனால் ஒரு பொருளையும் விற்க முடியவில்லை. மாலை 4:00 மணி. காலையிலிருந்து எதுவும் சாப்பிடாததால் மயக்கம் வரும் போல இருந்தது. அந்த ஏரியாவில் ரோட்டோர டீக்கடை எதுவும் இல்லை.
சூப்பர் மார்கெட்டின் பக்கத்தில் ஒரு காபி ஷாப். பைக்கை நிறுத்திவிட்டுக் கடையை நோட்டம் விட்டான். வெளியே இருந்த மெனு போர்டைப் படித்ததும் 'பக்'கென்றது. இந்தக் காசுக்கு ரோட்டுக் கடையில் ஃபுல் மீல்ஸ் சாப்பிடலாம். பர்ஸ் வேண்டாமென்றாலும் வயிறு வேண்டுமென்றது. ஒரு வழியாக வயிற்றைச் சமாதானம் செய்துவிட்டுப் பைக்கில் அமர்ந்தான்.
"அம்பி, என்ன இந்த பக்கம்?" குரல் கேட்டு திரும்பினான். கையில் நாலைந்து பேைகளுடன் சூப்பர் மார்கெட்டிலிருந்து அவனை நோக்கி வந்தாள் கனகாம்பரி.
காலையில் பார்த்ததைவிட இப்போது வித்தியாசமாக இருந்தாள். கெண்டைக்கால் தெரியும் அளவுக்கு டைட்டான சம்மர் டிரஸ். முகத்தில் இருக்கும் தழும்பை மறைப்பது போல முடியை இறக்கி சீவியிருந்தாள். வயிற்றில் இருக்கும் சின்ன தொப்பை கவர்ச்சியாக இருந்தது. 'வெட்டுத்தழும்பு மட்டும் இல்லையென்றால் இவளுக்கு பெரிய கூட்டமே இருக்கும்' என்று நினைத்தான்.
'அவள் கண்டிப்பாக லிஃப்ட் கேட்கத்தான் கூப்பிடுறா. எஸ்கேப் ஆயிடனும்' காதில் விழாத மாதிரி பைக்கை உதைத்தான். விதி சதி செய்தது. பைக் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை. அதற்குள் கனகாம்பரி அவனருகில் வந்துவிட்டாள்.
"என்னப்பா, கண்டுக்காத மாதிரி ஓடுற?" பைக்கின் முன்பக்கம் வந்தாள்.
"இல்லங்க, கவனிக்கலை. நேரமாச்சு. கிளம்புறேன்." மீண்டும் கிக்கினான். ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை.
"போற வழியில என்னையும் இறக்கிவிடுறியா? பக்கத்து தெருவில தான் என் வீடு."
"எனக்கு வேலை இருக்குங்க. ஆட்டோ பிடிச்சு போங்க."
"என்னப்பா ரொம்ப சலிச்சிக்கிற? நீ என்னை தூக்கிண்டா போக போற. போற போக்குல ஒரு ரவுண்டு. ப்ளீஸ்," கனகாம்பரி கெஞ்சினாள்.
"இல்ல மேடம், நான் அவசரமா போகனும்," என்று கழட்டிவிடப் பார்த்தான். அவள் மசிவதாக இல்லை. பைக்கில் ஏறி அமர்ந்தாள். பேக் பேக் இடித்ததால் அவன் மேல் சாய முடியவில்லை. குணா செம கடுப்பில் பைக்கை உதைத்து, உதைத்து களைத்தான்.
"மேடம், பைக் ஸ்டார்ட் ஆகலை. இறங்குங்க."
"சாவியை சரியா போடு, ஸ்டார்ட் ஆகும்," கனகாம்பரி சிரித்தாள். அவசரத்தில் சாவியை ஒழுங்காக போடவில்லை.
"இன்னைக்கு நேரமே சரியில்லை. யார் முகத்துல முழிச்சேன்னு தெரியலை," புலம்பிக்கொண்டே பைக்கை உருட்டினான்.
"ஏன்பா இப்படி சலிச்சிக்கிற? அந்த பக்கம் லெஃப்ட்ல திரும்பு. என்ன வேலையா வந்திருக்க? இவ்ளோ நேரமா இங்கேயே தான் இருக்கியா?" கனகாம்பரி ஆர்வத்தில் கேட்டாள்.
"ஆமாம் மேடம். மார்கெட்டிங் வேலை. அதான் இங்கேயே சுத்திகிட்டிருந்தேன். சுத்தினது தான் மிச்சம். இன்னும் சாப்பிடக்கூட இல்லை. இதுல நீங்க வேற..."
"அதோ அந்த வீடுதான். நிறுத்து."
பைக் நின்றது. வீட்டை பார்த்து மலைத்தான். 'இவளோடா வீடா? ஓனரா இருக்க வாய்ப்பில்லை. அப்படி இருந்தா ஏன் பஸ்ல வரப்போறா? கண்டிப்பா வேலைக்காரிதான். இவள வச்சி இந்த வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சு எதாச்சும் விற்க முடியுமா?' மனதுக்குள் பலவித எண்ணங்கள் தோன்றின.
"பைக் நிறுத்திட்டு வா."
"எதுக்கு மேடம்?"
"காலையில் பேருந்து சாப்பிடலேனு சொல்ற. உள்ள வா. சாப்பிடட்டும் போகலாம்"
"அய்யோ.. அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாம். ஆளைக் விடுங்க" குணா அவசரப்பட்டாலும் பைக் நகரவில்லை. அவள் முறைத்தாள்.
"என்னமோ மார்கெட்டிங் சொன்னியே. அது என்னன்னு பார்க்கலாம். உள்ள வா" அவள் குரலில் அதிகாரம் தெரிந்தது.
மறுக்க முடியாமல் அவளுடன் உள்ளே சென்றான். வாட்ச்மேன் சல்யூட் அடித்து கதவை திறந்துவிட, அவனுக்கு குழப்பமாக இருந்தது. கனகாம்பரி அவனை கெஸ்ட்ஹவுஸுக்கு அழைத்துச் செல்ல இன்னும் குழம்பினான்.
"வந்த வழிய பார்த்து ஓடிவிடலாமா" என்று நினைத்தான்.
அவள் நடக்கும் போது பின்புறம் குண்டி மேடுகள் அளவாக அசைந்து அவன் மூளையை மழுங்கடித்தது.
"மேடம், இங்க யார் இருக்கா?" தயக்கத்தோடு வீட்டுக்குள் நுழைந்தான்.
"யார் இருந்தா உனக்கென்ன. முதல்ல உட்காரு" ஷோஃபாவை காட்டினாள்.
சின்ன வீடாக இருந்தாலும் ஆடம்பரத்துக்கு குறைவில்லை.
"இரு வரேன்" என்றவள் ஏசி ஆன் பண்ணிவிட்டு கிச்சனுக்குள் புகுந்தாள்.
வெயிலில் கருகிப்போயிருந்தவன் ஏசி குளுமையில் ரிலாக்ஸாக உட்கார்ந்து கண்ணை மூடினான். இவ கிட்ட ஒரு அயிட்டமாவது தள்ளிவிட்டுடனும். எப்படி ஆரம்பிக்கலாம் என்று மனதுக்குள் ஒத்திகை பார்த்தான்.
"குணசேகரன். சாப்பிட வா" கனகாம்பரியின் குரல் கேட்டு கண்ணை திறந்தான்.
டைனிங் டேபிளில் பாத்திரங்களை பரப்பிக்கொண்டிருந்தாள்.
"சாப்பாடெல்லாம் வேணாம் மேடம்" என்று சொன்னாலும், குருமா வாடை மூக்கை துளைத்தது.
கனகாம்பரி அவன் சொன்னதை காதில் வாங்கியதாக தெரியவில்லை.
"அங்க வாஷ் பண்ணிண்டு வா" வாஷ் பேசினைக் காட்டினாள்.
கை கழுவிவிட்டு டைனிங் டேபிளில் அமர்ந்தான்.
"கூச்சப்படாம சாப்பிடு" அவன் பக்கத்தில் அமர்ந்து பரிமாறினாள்.
பசிக்கொடுமை. நாலு சப்பாத்தியை வெஜிடபிள் குருமாவுடன் மள மளவென்று விழுங்கினான். கனகாம்பரி பார்வையால் அவனை விழுங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.
"சாப்பாடு சூப்பரா இருந்தது. ரொம்ப தேங்க்ஸ் மேடம்" அசடு வழிந்தான்.
உதட்டை கடித்து "யூ வெல்கம்" என்றாள்.
அவன் எழுந்து கை கழுவிவிட்டு, சோபா பக்கம் சென்றான். இவளிடம் வியாபாரம் செய்வது சரியல்ல என்று அவனுக்கு தோன்றியது. பேக்கை தூக்கிக்கொண்டு கிளம்பினான்.
"எங்க ஓடுற. உட்காரு வரேன்"
பாத்திரங்களை மீண்டும் கிச்சனில் வைத்துவிட்டு வந்தாள். குணா நின்று கொண்டிருந்தான். எதிரில் இருந்த ஷோஃபாவில் உட்கார்ந்தாள். சம்மர் டிரஸ் முட்டிக்கு மேலே ஏறிகொள்ள கெண்டைக்கால் இரண்டும் பளிச்சென்று மின்னியது. வெளுத்த காலில் பூனை ரோமங்கள் மின்னின. உள் தொடைகள் தெரியாமல் இருக்க கால் மேல் கால் போட்டுக் கொண்டாள்.
"ம்ம்.. சரி காட்டு பார்க்கலாம்"
"மேடம்.." குணா தலையை சிலுப்பிகொண்டான்.
"உன்னோட மார்கெட்டிங் அயிட்டம்ஸ் என்னன்னு பார்க்கலாமா?"
'ம்ம் .. காட்டுறேன் மேடம்" தரையில் உட்கார்ந்து பேக்கை பிரித்தான்.
"இங்க பக்கத்துல கொண்டுவா" அருகில் சென்று தரையில் உட்கார்ந்தான். கனகாம்பரி குனிந்து பார்த்தாள்.
"என்ன அயிட்டம்பா விக்கிற?"
குணா நிமிர்ந்து பார்க்க, இறங்கியிருந்த டிரஸ் இடைவெளியில், முலைப் பள்ளங்கள் ஆழமாகத் தெரிந்தன.
"பியூட்டி அண்ட் காஸ்மெடிக்ஸ் மேடம். லேடீஸ் ஸ்பெஷல்" முலைப் பள்ளத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே சொன்னான். அவன் பார்வை சென்ற இடத்தைப் பார்த்துவிட்டு அவள் சட்டென்று நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தாள்.
"லிப்ஸ்டிக், நெயில் பாலிஷ், ஃபேஸ்கிரீம்" ஒவ்வொன்றாக அவளிடம் காட்டி அதைப் பற்றி வழக்கமான மார்க்கெட்டிங் பாடத்தை ஒப்புவித்துக் கொண்டிருந்தான். கனகாம்பரிக்கு எதிலும் மனம் லயிக்கவில்லை. ஒப்புக்கு ஓம் போட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
"அவ்ளோதானா? வேற ஒன்னும் இல்லையா?" குனிந்து பேக் உள்ளே பார்த்தாள். இம்முறை எச்சரிக்கையாக இடது கையை முலைவெடிப்பில் வைத்து மறைத்துக்கொண்டதால், குணா தன் கேவலமான செயலுக்காக வெட்கப்பட்டான்.
"இதென்னா பாக்ஸ்?" ஒரு பெட்டியைக் காட்டினாள்.
"அது மேடம், பாடி ஹேர் ரிமூவர். ஃபுல் எலக்ட்ரானிக் வித் சார்ஜிங்... மார்க்கெட்டில் இதுதான் டாப் செல்ஸ். இதுக்குச் செம ஆஃபர் இருக்கு மேடம்."
"காட்டு பார்க்கலாம்" கனகாம்பரி ஆர்வத்தைக் காட்டினாள்.
பாக்கெட்டைப் பிரித்து ஹேர் ரிமூவரை வெளியே எடுத்தான். ஸ்விட்ச் ஆன் செய்ததும், மெல்லிய அதிர்வோடு ஓடியது.
"அல்மோஸ்ட் சைலண்ட் ஆபரேஷன் மேடம். ஃபுல் சார்ஜ் போட்டா, பத்து மணி நேரம் நான் ஸ்டாப் ஓடும்."
அதைக் கையில் வாங்கிப் பார்த்தாள். முலையை மறைத்திருந்த கை விலகியதால் குணா மீண்டும் அதே இடத்தைப் பார்க்க ஆரம்பித்தான். டிரஸ் கலருக்கு மேட்ச்சாக லைட் ப்ளூ கலர் பிரா போட்டிருந்தாள். பிரா ரொம்ப டிரான்ஸ்பரன்ட்டாக இருந்ததால், முலைக்காம்பெல்லாம் பளிச்சென்று தெரிஞ்சுது. குணா மெல்லச் சூடாக ஆரம்பித்தான்.
கனகாம்பரி அதைப் பெரிதுபடுத்தாமல் ஹேர் ரிமூவரை அப்படியும் இப்படியும் திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
"பாடி ஹேர் ரிமூவர்னா, எந்த இடத்துல யூஸ் பண்றது?" அவனைப் பார்க்காமலேயே கேட்டாள். இப்படி ஒரு கேள்வியைக் குணா எதிர்பார்க்கவில்லை.
"ஜெனரலா, கை கால்ல இருக்க ஹேர்ஸ் ரிமூவ் பண்ண யூஸ் பண்ணலாம் மேடம்" தொண்டை வரண்டு எச்சில் விழுங்கினான்.
"அவ்ளோதானா? வேற ஒண்ணுக்கும் யூஸ் பண்ண முடியாதா?" அவன் கண்களைப் பார்த்துக் கேட்டாள்.
"ம்... பண்ணலாம் மேடம். எங்க ஹேர் இருந்தாலும் இதை யூஸ் பண்ணலாம்."
"ஒரு தடவை ரிமூவ் பண்ணிட்டா திரும்ப முளைக்காதா?"
"அப்படி இல்ல மேடம். திரும்ப முளைக்கும். திரும்ப ரிமூவ் பண்ணனும். தாடி ஷேவ் பண்ற மாதிரி. உங்களுக்குத் தெரியாதா? கிண்டல்தான் பண்றீங்க" குணா இளித்தான்.
"நான் இதுவரைக்கும் பாடி ஹேர் ஷேவ் பண்ணினது கிடையாது. இருந்தாலும் எதோ ஹை டெக்னு சொன்னியே, அதனால கேட்டேன்."
"இப்ப எல்லாரும் யூஸ் பண்றாங்க மேடம். ட்ரை பண்ணுங்க. ஷார்ட் டிரஸ் போடும் போது கால்ல, கைல முடி இருந்தா நல்லா இருக்காது. இதை யூஸ் பண்ணினா நல்லா வழவழன்னு ஆயிடும்" அவள் ஆசையைத் தூண்டிக்கொண்டிருந்தான் குணா.
"நீ சொல்றது நல்லாத்தான் இருக்கு. ஆனா, இத எப்படி யூஸ் பண்றதுன்னு எனக்குத் தெரியாதே?" கனகாம்பரியின் குரலிலும், பார்வையிலும் வித்தியாசம் இருந்தது.
"ரொம்ப சிம்பிள். இப்புடி புடிச்சி மெல்ல இழுத்தா போதும்"
ஸ்விட்ச் ஆன் செய்யாமல் அவன் கைமேலே இழுத்து காட்டினான்.
"முடி அப்புடியே தான் இருக்கு" அவள் ஒன்னும் தெரியாத பாப்பா போல மீண்டும் கேட்டாள்.
"ஸ்விட்ச் ஆன் பண்ணனும் மேடம். அவ்ளோதான்"
"வாங்கலாம்னு தான் பார்க்கிறேன். ஆனால், எப்படி வேலை செய்யும்னு தெரியலை. ஒன்னு பண்ணு. சின்னதா ஒரு டெமோ காட்டு." பேக்கை நகர்த்தி விட்டு அவன் பக்கம் கால்களை திருப்பினாள்.
அவன் யோசிக்கும் முன்பே, கால்களை விரித்து உள் தொடை தரிசனம் காட்டினாள்.
"இங்க பாரு, என் கால்ல புசு புசுன்னு ரோமம் இருக்கு. இதெல்லாம் வழவழன்னு ஆயிடுமா? தொட்டு பாரு" குனிந்து அவன் கையை எடுத்து கெண்டைக்கால் மேலே வைத்தாள்.
மேலே முலை பள்ளம், கீழே தொடை வெடிப்பு என்று மாறி மாறி சூடேற்ற, குணாவின் சுன்னி விறைக்க ஆரம்பித்தது. 'இவ எது சொன்னாலும் செஞ்சிட்டு, எப்புடியாச்சும் இத வித்துடனும்' என்ற நினைத்தவன், "இதெல்லாம் ஒரு மேட்டரே இல்ல மேடம். சூப்பரா ஆயிடும்" என்றான்.
"ஹ்ம்.. விக்கிறவா எல்லாரும் இப்படித்தான் சொல்றா. என் ரெண்டு காலையும் நீ வழவழன்னு ஆக்கி காட்டு. நான் வாங்கிக்கிறேன்" கனகாம்பரி உறுதியாக சொன்னாள்.
'விற்க வந்தவனையே சிரைக்கச் சொல்றாளே' என்று குணாவுக்கு கடுப்பாக வந்தாலும், 'நாலு சுவத்துக்குள்ள நடப்பது யாருக்கு தெரியப் போகுது. அதுவும் பொம்பளைக்கு சிரைச்சி விடுறதும் ஒரு மஜா தான்' என்று நினைத்துக்கொண்டு கீழிருந்து முட்டி வரை அவள் காலை தடவினான்.
அவன் கை பட்டதுமே கனகாம்பரிக்கு ஷாக் அடிக்க, "ஆஹ்" என்று வெளியில் சத்தம் வராமல் உள்ளுக்குள் முனகினாள்.
"மேடம், யாரும் இங்க வர மாட்டாங்களே?"
"ம்ம்ஹும்.. யாரும் வரமாட்டாங்க."
"இங்க ஷேவ் பண்ணினா முடியெல்லாம் கொட்டிடும். பாத்ரூம் போயிடலாமா?"
"சோப்பு எதுவும் போடனுமா?"
"அதெல்லாம் ஒன்னும் தேவையில்லை. அப்படியே ஷேவ் பண்ணலாம்."
"பரவாயில்லை, இங்கேயே செய். நான் க்ளீன் பண்ணிக்கிறேன்."
சொல்லிவிட்டு டிரஸ்ஸை முட்டிக்கு மேலே வழித்து, காலை நீட்டி விரித்தாள். தேன் கூட்டை மறைத்துக்கொண்டிருந்த லைட் ப்ளூ கலர் பேண்ட்டியை தொடையிடுக்கில் பார்த்தான் குணா. தொடைப் பிரதேசம் கொழு கொழுவென்று கோதுமை கலரில் பளிச்சென்று இருந்தது. அங்கேயும் பூனை முடிகள் மின்னின.
"அங்க என்ன ஆராய்ச்சி பண்ணிண்டு இருக்கீங்க? சீக்கிரம் செய்யுங்க."
குணா சட்டென்று அவனருகில் குனிந்தான். சுதாரித்து, ஷேவரை ஆன் செய்தான்.
கனகாம்பரி, "வலிக்காதுல்ல?" மெல்ல கேட்டாள்.
"இல்ல மேடம். வலியெல்லாம் இருக்காது. நார்மலா ஷேவ் பண்ணற மாதிரிதான்."
சொல்லிக்கொண்டே ரேசரை காலில் மெல்ல ஓட்டினான். அவளுக்கு உடல் சிலிர்த்துக்கொண்டு, கால் ரோமங்கள் நடுங்கின. உதட்டை மடக்கி கடித்துக்கொண்டே அவன் சிரைப்பதை கவனித்து பார்த்தாள்.
ரிசல்ட் நன்றாக வரவேண்டும் என்பதற்காக வெகு சிரத்தையாக வேலை செய்தான். முட்டிக்காலுக்கு கீழே மட்டும் ஷேவ் பண்ணினான். முன்பக்கம் முடிந்ததும் தடவிப் பார்க்க, கால் வாழத்தண்டு போல வழவழவென்று இருந்தது.
"மேடம், தடவிப் பாருங்க?"
கனகாம்பரி, காலை தடவிப்பார்த்து, "ம்ம்... நெஜமாவே உன் அயிட்டம் நன்னாயிருக்கு. நீயும் நன்னா வேலை செய்யிற" என்றாள். குணாவுக்கு அவன் சுன்னியைப் பார்த்து சொல்வது மாதிரி இருந்தது.
"மேடம், கொஞ்சம் காலை திருப்புங்க. பின்னாடியும் செய்யணும்." அவனும் பதிலுக்கு கவுண்ட்டர் கொடுத்தான்.
"பின்னாடியுமா? ஹ்ம்ம், நான் உட்கார்ந்திருந்தால் எப்படி பின்னாடி செய்வாய்? திரும்பி நின்னுக்கிறேன். சரியா செய்துவிடு" என்று அவனுக்கு என்கவுண்ட்டர் கொடுத்தாள் கனகாம்பரி. மெல்ல எழுந்து, அவனுக்குப் பின்புறத்தைக் காட்டியபடி நின்றாள்.
டிரஸ் பாதி கால்களை மறைத்தது. ஒரு கையால் தூக்கியபடி ஷேவரை ஓட்டினான்.
"நான் டிரஸ்ஸை தூக்கிக்கிறேன். நீ கவனமா வேலையைப் பாரு" என்று சொல்லிவிட்டு, வேட்டி மடிப்பது போல டிரஸ்ஸை மேல் பக்கம் மடித்து முன்பக்கம் சுருட்டி இறுக்கி பிடித்தாள்.
பாதி குண்டிக்கு மேலே ஏற்றிவிட்டதால், பின்புறத் தரிசனம் **தாராளமாகக்** கிடைத்தது. பேண்ட்டி மூடிய பாகம் போக மீதிக் குண்டிப் பகுதி இரண்டும் கச்சிதமாக உருண்டு திரண்டிருந்தது. குணாவுக்கு 'வாவ்' என்று கத்தவேண்டும் போல இருந்தாலும் அடக்கிக்கொண்டு ஆசையோடு பார்த்தான்.
இதுதான் முதல் முறையாக ஒரு பெண்ணின் பின்புறத்தை நேரில் இவ்வளவு பக்கத்தில் பார்க்கிறான். சுன்னி முழு வீச்சில் முறுக்கேறி முட்டியது. ரெண்டு கையாலும் சூத்தைப் பிடித்து பிசையவேண்டும் என்று துடித்தான்.
அவன் பின்பக்கம் எதைப் பார்க்கிறான் என்று அவளுக்கும் தெரியும். காம உணர்ச்சி அவளை ஆட்ட ஆரம்பிக்க, முன்பக்கம் சுருட்டியிருந்த துணிக்கு அடியில் ஒரு கையை நுழைத்து பேண்ட்டிக்கு மேலே புண்டை மேட்டை ஒரு விரலால் அழுத்தி தடவினாள்.
"டைம் ஆகுது. பார்த்தது போதும். சீக்கிரம் செய்"
மெல்லிய குரலில் செக்ஸியாகச் சொன்னாள். ஒரு கையால் சுன்னி மேட்டை அழுத்தி தடவிக்கொண்டே இரண்டு கால்களையும் பின்பக்கம் சுத்தமாக வழித்து முடித்தான்.
"முடிஞ்சிது மேடம்"
ஷேவரை ஆஃப் பண்ணினான்.
கனகாம்பரி திரும்பி, மீண்டும் ஷோஃபாவில் உட்கார்ந்தாள். துணியைத் திரும்ப தொடைக்கு மேல் இழுத்துவிட்டு ஒரு காலை தூக்கி பாதத்தை ஷோஃபாவில் வைத்துக்கொண்டு, தடவிப்பார்த்தாள். குணாவுக்கு முன் பக்க தொடை இடுக்கையும், பேண்ட்டி மூடிய புண்டைப் பிளவும் நன்றாகத் தெரிந்தது. பேண்ட்டியில் லேசாகச் சொட்டு ஈரம் கசிந்திருந்தது.
"பேஷ் பேஷ். நன்னா வழ வழன்னு இருக்கு, தேங்க்ஸ்"
கனகாம்பரி முகத்தில் புன்னகை.
இவள் எதார்த்தமாக இருக்கிறாளா அல்லது வேண்டுமென்றே காட்டுகிறாளா என்று அவனால் சரியான முடிவுக்கு வர முடியவில்லை. அதையும் டெஸ்ட் பண்ணிப் பார்த்துடலாம் என்று நினைத்தவன்,
"மேடம். இருங்க. ஆஃப்டர் ஷேவ் லோஷன் தடவிட்டா இன்னும் வழ வழன்னு இருக்கும்"
லோஷனைக் கையில் ஊற்றித் தேய்த்துக்கொண்டு அவள் கால்களில் தடவிவிட்டான். மசாஜ் செய்வது போல மேலும் கீழுமாக தடவிக்கொண்டே, மெதுவாகக் கையை முட்டிக்கு மேலே தொடைப்பக்கம் நகர்த்தினான்.
"ஹேய்.. போதும்.. போதும். கொஞ்சம் விட்டா மேல போற"
கனகாம்பரி சட்டென்று துணியைக் கீழே இழுத்துவிட்டு மறைத்துக்கொண்டாள். அவள் குரலில் கோபம் இல்லை. லேசான கண்டிப்பு மட்டுமே இருந்ததால், குணா நிம்மதியானான்.
"ஓக்கே குணா. நான் இதை வாங்கிக்கிறேன். எவ்ளோ அமௌண்ட்?"
இவளுக்கு லிஃப்ட் கொடுத்தது வீணாகவில்லை என்று சந்தோஷப்பட்டுக் கொண்டான்.
"ஒரிஜினல் ப்ரைஸ் 8,000 மேடம். ஆஃபர் ப்ரைஸ் டிஸ்கவுண்ட் போக 5,600. இதோட ஹேர் ரிமூவிங் லோஷன், ஆஃப்டர் ஷேவ் லோஷன் ரெண்டு ஃப்ரீ. இந்த ரெண்டுமே மார்கெட்ல 1,500 ரூபாய் வரும்."
வழக்கமான கதை சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே, அவள் உள்ளே போய் பணத்துடன் வந்தாள். பணத்தை எண்ணிப் பார்த்தான். எல்லாம் 500 ரூபாய் நோட்டுக்கள். 6,000 இருந்தது.
"மேடம் சேஞ்ச் இல்லை. 5,500 போதும். இந்தாங்க" என்று ஒரு 500 நோட்டை திருப்பிக் கொடுத்தான்.
"பரவாயில்ல. வச்சிக்க" என்று மறுத்துவிட்டாள். கை கால் கழுவி ஃப்ரஷ் ஆகி, ஒரு ஃபில்டர் காப்பியை குடித்தான்.
"ஒரு மாசத்துக்கு இந்த மாதிரி எத்தனை விற்கணும்?"
"டார்கெட் ஒரு லட்சம் மேடம். அதுக்கு மேல வித்தா எக்ஸ்ட்ரா கமிஷன் கிடைக்கும். கம்மியா இருந்தா சம்பளத்துல கட் விழும். நாய் பொழப்பு. பத்து நாள் ஆச்சு. நீங்க தான் முதல் போனி" குணா சலித்துக்கொண்டான்.
கனகாம்பரி யோசனையில் ஆழ்ந்தாள். "உனக்கு சண்டே லீவுதான?"
"ஆமாம் மேடம்."
"உன் நிலைமைய பார்த்தா பரிதாபமா இருக்கு. உனக்கு ஏதாச்சும் ஹெல்ப் பண்ணணும். வர சண்டே இதே நேரத்துக்கு வா. எனக்கு தெரிஞ்சவாகிட்ட இதைப் பத்தி சொல்லி சேல்ஸ் பண்ண ட்ரை பண்ணுறேன். வரும்போது ஷேவர் மட்டும் 5 பீஸ் எடுத்துண்டு வா. எவ்ளோ முடியுமோ அவ்ளோ தள்ளிவிடுறேன்"
குணாவுக்கு தலை கால் புரியவில்லை. இப்படி ஒரு நல்ல மனசு உள்ள பொம்பளையை இவ்வளவு நேரம் தப்பா பார்த்துட்டோமே என்று தன்னையே திட்டிக்கொண்டான். கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்பு வரை பார்க்க விருப்பமில்லாத முகம், இப்போது அழகாகத் தெரிந்தது.
"தேங்க்ஸ் மேடம். இது ரொம்ப பெரிய உதவி."
கையெடுத்துக் கும்பிட்டான். அவள் சிரித்தாள்.
செல்போன் இசைத்தது. 'Hema Calling'
"சரி. நீ கிளம்பு. சண்டே பார்க்கலாம்."
போனை எடுத்துக்கொண்டு நகர்ந்தாள். குணாவும் சந்தோஷமாக விசிலடித்துக்கொண்டே அங்கிருந்து கிளம்பினான்.
மனதுக்குள் பல விதமான கேள்விகள். 'கனகாம்பரி யார்? வீட்டுக்குச் சொந்தக்காரி என்றால் ஏன் கெஸ்ட் ஹவுஸில் தங்கியிருக்கிறாள்? ஒரு வேளை வீட்டுக்காரங்களோட சொந்தமாக இருக்கலாம். ஆனால் பங்களாவில் யாரும் இருப்பது போல தெரியவில்லை. இவள் மட்டும் தனியாக இருக்கிறாளா? இவள் புருஷன் புள்ளை யாரும் இல்லையா? அப்படியே இருந்தாலும் இவளுடன் இருக்க வாய்ப்பில்லை. அதனால் தான் தைரியமாக டோரைக்கூட லாக் பண்ணாமல் என்னை ஷேவ் பண்ணச் சொல்லி தூக்கிக் காட்டினாள்.
அவள் பேச்சில் அக்ரஹார வாடை அடிக்குது. ஆனால் ஆசாரம் எதுவும் அவளிடத்தில் இல்லை. ஒரு சின்ன ஹெல்ப் பண்ணினதுக்கு, இவள் எனக்கு எவ்ளோ பெரிய ஹெல்ப் பண்ணுறாள். ஒரு வேளை காம இச்சையாக இருக்குமா? அப்படி இருந்தா தொடையை தடவும் போது ஏன் தடுத்து நிறுத்திட்டா?' ஒரு இழவும் புரியாமல் மண்டையைப் பிச்சிகிட்டே பைக்கை ஓட்டினான்.
அவளின் உடல் கட்டு மீண்டும் மீண்டும் கண்ணுக்குள் தெரிந்தது. 'என்ன மாதிரி குண்டி! லேசா தடவியாச்சும் பார்த்திருக்கலாம். சே.. இனிமே இப்படி ஒரு சான்ஸ் கிடைக்காது. பேண்ட்டி ஈரமா இருந்துச்சு. நாம தடவினதுல புண்டை ஒழுகியிருக்குமா? இல்லன்னா மூத்திரம் கசிந்திருக்குமா?' கிளம்பின சுன்னி அப்படியே விறைப்பாகவே இருந்தது. மீண்டும் டிராஃபிக்கில் புகுந்ததும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவளை மறந்து அன்றைய வேலையை முடித்துவிட்டு ரூமுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தான்.
வழக்கமான வேலைகள், சாப்பாடு முடிந்து மொட்டை மாடியில் காற்று வாங்கிக்கொண்டே தம் அடித்தான். அவனுக்குள் புது உற்சாகம் தொற்றிக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தான். காரணம் இரண்டு. இந்த மாதம் டார்கெட்டை எப்படியும் முடித்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை. இரண்டாவது, மறந்துபோன காம உணர்ச்சிகள் மீண்டும் எட்டிப்பார்க்க ஆரம்பித்தது. காலேஜ் டேஸ் நினைவுக்கு வந்தது.
