கதையைத் தொடர்வது அஞ்சலி:
சித்தி சொன்ன கதையைக் கேட்டு எனக்கு உடம்பெல்லாம் சூடாகி வேர்த்துப் போனது. முலைக்காம்பு இரண்டும் விறைத்துக்கொண்டு வலித்தது. சித்திக்கும் அப்படித்தான் இருந்திருக்க வேண்டும் . முந்தானைக்குள்ளே கையை விட்டு தாராளமா முலையைத் தடவி அழுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.
"பாலு என் வீட்டில் இருந்த 7 நாளையும் நினைத்தாலே உடம்பெல்லாம் வேகுது அஞ்சலி"
"ஆமாம் சித்தி. கேட்ட எனக்கே அப்படித்தான் இருக்கு. அனுபவித்த உங்களுக்கு எப்படி இருக்குமென்று சொல்லவே தேவையில்ல"
"ஹ்ம்ம்.. அவன் போய்விட்டான். அடுத்த செமஸ்டர் வரைக்கும் நான் காத்துகிட்டிருக்கனும்" சித்தி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார்கள்.
பேசிக் கொண்டிருந்ததில் நேரம் ஓடினதே தெரியவில்லை. மணி 1:00 ஆச்சி. சித்தி கிளம்பிப் போனதும் நான் அறைக்குப் போய், மதிய உணவு சாப்பிட்டுவிட்டுக் கொஞ்ச நேரம் படுத்தேன். நல்ல தூக்கம். எவ்வளவு நேரம் தூங்கினேனென்று தெரியவில்லை. கதவு தட்டுகிற சத்தம் கேட்டு முழித்துக்கொண்டேன்.
"மேடம்.. மேடம்.."
நாகராஜ் குரல் தான். இவன் எதற்கு என்னைக் கூப்பிடுகிறானென்று நினைத்துக்கொண்டே, புடவையைக் கூட சரி பண்ணாமல் கதவைத் திறந்தேன்.
"மேடம், குருஜி உங்களை அவசரமா பார்க்க வேண்டும் என்று சொன்னார். சீக்கிரமா போங்க"
"எதுனாச்சும் பிரச்சினையா?"
"தெரியவில்லை மேடம். ஆனால் அவசரமென்று மட்டும் தெரியும்."
"சரி நான் கொஞ்ச நேரத்தில் வரேன்னு சொல்லிடு"
கலைந்து கிடந்த முந்தானையில் முட்டிக்கொண்டிருந்த முலையை வெறிக்கப் பார்த்துக் கொண்டே நாகராஜ் போனான். மூத்திரம் மிக முட்டிக் கொண்டிருந்தது. குளியலறை போய் ஒன்றுக்கு அடித்துவிட்டு, முகம் கழுவி, அவசரமா தலை வாரிக்கொண்டு சாமியார் அறைக்குப் போனேன்.
சாமியார் நிஷ்டையில் இருக்கிற மாதிரி கண்ணை மூடிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தார்.
"சாமி.. அவசரமா வரச் சொன்னீர்களாமே" குழப்பத்தோடு கேட்டேன்.
"வா அஞ்சலி. எனக்கு உன்னுடைய உதவி தேவைப்படுகிறது"
நானே எனக்குப் பிரச்சினையென்று இவர் கிட்ட வந்திருக்கிறேன். இவருக்கு நான் என்ன உதவி செய்யமுடியும். ஒன்றும் புரியவில்லை.
"எதுவா இருந்தாலும் சொல்லுங்கள் சாமி. செய்கிறது என்னுடைய கடமை"
"இன்றைக்குச் சாயங்காலம் பக்கத்து ஊர் ஜமீன்தார் வீட்டில் ஒரு பூசை செய்ய வேண்டும். ஒரு மாசத்துக்கு முன்னாடியே நாள் குறிச்சி வைத்தது. ஆனால், மீனாட்சிக்கு உடம்பு சரியில்ல. காலையிலிருந்து நல்ல ஜுரம் அடிக்கிறது."
"அப்படியா சாமி. அதான் ரிசப்ஷன்ல வேறு யாரோ இருந்தார்களா?"
"ஆமாம். மருந்து கொடுத்திருக்கிறேன். ஆனால் அவளால் பூசையில் கலந்து கொள்ள முடியாது. ஆனால், ஜமீன் வீட்டுப் பூசைக்கு ஒரு பெண்ணாவது கண்டிப்பா கூட இருக்கவேண்டும். ஏன்னா இது அவர்கள் வீட்டில் இருக்கிற மூன்று பேருக்கும் தோஷப் பரிகாரப் பூசை. ஜமீன்தாருக்குப் பரிகாரம் செய்ய ஊடகமா இருக்கக் கண்டிப்பா ஒரு பெண் வேண்டும். அதனால்.."
"சொல்லுங்கள் சாமி"
"அதனால், நீ எங்களோடு வரமுடியுமா?"
"இதற்கெல்லாம் என்னை கேக்கனுமா சாமி. நான் இங்கே சும்மா தான இருக்கிறேன். உங்களுக்குச் சேவை செய்கிறது பெரிய பாக்கியம்"
"மிகச் சந்தோசம். ஆனால் நாம ராத்திரி அங்கேயே தங்க வேண்டியிருக்கும். ஜமீன்தார் வீட்டில் விருந்தினர் மாளிகை இருக்கு."
"சரிங்க சாமி. எத்தனை மணிக்கு போகனும்?"
"7:00 மணிக்கு இங்கிருந்து கிளம்பிடலாம். மீனாட்சி அறைக்குப் போய் மத்த விபரங்களைத் தெரிந்து கொண்டு 7:00 மணிக்குத் தயாரா இரு"
"சரிங்க சாமி. ‘ஜெய் லண்டு ராஜா'"
அங்கிருந்து நேரா மீனாட்சி அறைக்குப் போனேன். மீனாட்சி பெட்டில் படுத்திருந்தாள். அவள் தலையை மடியில் வைத்துக் கொண்டு ரோஹித் சுடு தண்ணீரால் நெத்தியில் ஒத்தடம் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான். மீனாட்சி முந்தானையைக் காணவில்லை. கச்சை மட்டும் தான் கட்டியிருந்தாள். ரோஹித் சாமன் அவளுடைய தலைக்குக் கீழே இருந்தது.
"மீனாட்சி, இப்ப உடம்பு எப்படி இருக்கு?"
"மருந்து சாப்பிடுகிறேன். ஆனால் காய்ச்சல் இன்னும் குறையவில்லை"
"102 டிகிரி இருக்கு. இப்பத்தான் பார்த்தேன்" ரோஹித் சொன்னான்.
"மேடம், பூசைக்குப் போக வேண்டும் என்று குருஜி சொன்னாரா?"
"ஆமாம், அதைப் பத்தி கேட்கத்தான் வந்தேன்"
"எனக்கு ரொம்ப முடியலை. அதான் உங்களைக் கூப்பிட்டிருக்கிறார். உங்களுக்குத்தான் வீண் சிரமம்"
"அதனால் என்ன. ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை. நான் போய்விட்டு வரேன். நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க"
மீனாட்சி படுத்திருந்ததைப் பார்த்த எந்த ஆம்பளைக்கும் மூடு வந்திடும். முந்தானையை முழுதாக இழுத்து இடுப்புக்குக் கீழே போட்டிருந்தாள். என்னை விடப் பெரிய ஸைஸ் முலை இரண்டும் பிரா இல்லாத சின்ன கச்சைக்குள்ள படர்ந்து கிடந்தது. கச்சைக்கு மேலே காம்பு இலேசா முட்டிக்கொண்டு நின்றது. பிரா மூடுகின்ற அளவுக்குத்தான் கச்சை முலைகளை மறைத்திருந்தது. மேலே பாதி முலைகள் பிதுங்கி கவர்ச்சியா இருந்தாள்.
எம்மாடி, அவள் தொப்புள் குழியில் தெப்பம் விடலாம். அவ்வளவு ஆழமா இருந்தது. இதையெல்லாம் பார்த்து ரோஹித் சுன்னி கிளம்பியிருக்கும். அவன் தலையில் சுன்னி முட்டிக்கொண்டிருக்கிறது அவளுக்கும் தெரியும்தானே. உடம்பு சரியில்லாமல் படுத்துக் கிடப்பவளைப் பத்தி என் எண்ணம் தாறுமாறா யோசித்தது.
"மேடம். நான் ஜமீன் வீட்டுக்கு முன்னாடி போயிருக்கிறேன். உங்களுக்கு ஒரு பிரச்சினையும் இருக்காது."
"ம்ம் சரி. நான் அங்க போய் என்ன பண்ண வேண்டும் என்று கொஞ்சம் சொல்லுங்கள்"
"பெரிசா ஒன்றுமில்ல. பூசை சாமானெல்லாம் எடுத்து வைக்கவேண்டும். பூ, யாகத்துக்குச் சுள்ளி, நெய், அப்புறம் தட்டு தாம்பாளம். குருஜி கேட்கும் போது எடுத்து கொடுக்கனும். சங்கரனும் கூட வருவார். நீங்கக் கொஞ்சம் ஒத்தாசையா இருந்தால் போதும்."
பூசை எப்படி இருக்குமோ. என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டும் என்று நான் கொஞ்சம் பயந்துகொண்டிருந்தேன். மீனாட்சி சொன்னதைக் கேட்டதும், நிம்மதியா இருந்தது.
"சாமி, ஏதோ ’ஊடகம்’னு சொன்னார். அப்படியென்றால் என்ன?"
"அது ஒன்றுமில்ல. ஒருத்தங்களுக்கு தோஷப் பரிகாரம் பண்ணும்போது இன்னொருத்தர் அவர்களுக்கு ஊடகமா இருந்து அவர்கள் தோஷம் நீங்க உதவி செய்யனும். பொம்பளைக்கு ஆம்பளை, ஆம்பளைக்கு பொம்பளை"
"சரியா புரியவில்லை மீனாட்சி" குழப்பமா அவளைப் பார்த்தேன்.
"விளக்கமா சொல்லவேண்டுமென்றால், அந்த சுவிட்ச் இருக்கு. இங்கே லைட் இருக்கு. இந்த பல்பு எரியவேண்டுமென்றால் இரண்டுக்கும் நடுவில் ஒயர் கனெக்க்ஷன் வேனுமில்ல. ஊடகம் ஒயர் மாதிரி."
"சரி சரி.. புரிந்தது"
இரண்டு பேரும் சிரித்தோம்.
"ரோஹித். தாகம் எடுக்குது"
அவன் பக்கத்தில் இருந்த டம்ளர் எடுத்து அவள் வாயில் தண்ணீர் ஊற்றினான். குடித்தது போக மிச்சம் அவள் கழுத்திலும், முலையிலும் ஒழுகியது. அவனே கையால் அதைத் துடைத்தான். துடைக்கிறேனென்று கையை வைத்து முலையை அழுத்தித் தடவினான். முலைக்கு நடுவில் ஒழுகின இரண்டு துளியை விரலை முலை இடுக்கில் விட்டுத் துடைத்தான். என் மேலே இப்படி ஓர் ஆம்பளை கை பட்டிருந்தால் இந்நேரம் செம சூடாகி முனகியிருப்பேன். ஆனால் மீனாட்சி முகத்தில் எந்த ஒரு சலனமும் இல்லை. உடம்பு கொஞ்சம் கூட அசையலை.
"உங்களை பார்த்துகிறதுக்கு பொம்பளைங்க யாரும் இல்லையா"
"அதான் ரோஹித் இருக்கிறானே மேடம்"
"பொம்பளையா இருந்தால் உங்களுக்கும் சௌகரியமா இருக்குமில்லை. டாய்லெட் போகனும்னா கூட ஒரு துணை வேணுமில்ல"
"குருஜி ஆசிரமத்தில் ஆம்பளை, பொம்பளைன்னு எந்த வித்தியாசமும் இல்லை மேடம். எல்லாரும் ஒன்றுதான்."
நான் மண்டையை ஆட்டிக்கொண்டு என் அறைக்கு வந்துவிட்டேன். இரவு தங்கவேண்டுமென்றால் கண்டிப்பா மாற்றிக் கொள்ள ஒரு செட் துணி எடுத்துக்கனும். என் ஹேண்ட் பேகில் எல்லாத்தையும் திணித்துவிட்டு, கொஞ்சம் ஃப்ரஷ் ஆகி 6:45க்கு தயாரா இருந்தேன்.
ஜமீன்தார் கார் அனுப்பியிருந்தார். அவர் வீட்டுக்குப் போய்ச் சேரும் போது மணி 6:00. ஒதுக்குப்புறமான வீடு. வீடென்று சொல்ல முடியாது. இரண்டு மாடி வைத்த பங்களா. வீட்டைச் சுத்தி விசாலமான இடம். பக்கத்தில் ஒரு சின்ன வீடு. அதுதான் விருந்தினர் மாளிகையா இருக்கவேண்டும். விருந்தினர் மாளிகையே குட்டி பங்களா மாதிரி இருந்தது.
ஹாலில் 50 வயசில் ஒருத்தர் உட்கார்ந்திருந்தார். வெள்ளை ஜிப்பாவும், கீழே வெள்ளை பைஜமாவும் போட்டிருந்தார். அவர் தான் ஜமீன்தாரா இருக்கவேண்டும். அவர் மனைவிக்கு 42 வயசு இருக்கும். ஸ்லீவ்லெஸ் ரவிக்கை, டிசைனர் சாரி, செம கலக்கலா இருந்தார்கள். ஒருத்தன் இடுப்பில் துண்டை கட்டிக்கொண்டு நின்று கொண்டிருந்தான்.
எல்லாரும் சாமியாருக்கு வணக்கம் சொன்னார்கள். சாமியார் ஆசீர்வாதம் பண்ணினார். ஜமீன்தார் பக்கத்தில் ஒரு மெடிக்கல் வாங்கிங் ஸ்டிக் இருந்தது.
"அஞ்சலி, இவர்தான் ஜமீன்தார் குமாரவேல், அவங்க மனைவி நந்தினி. சுப்பையா கணக்குப்பிள்ளை" சாமியார் அறிமுகம் பண்ணி வைத்தார்.
"குமார், இது அஞ்சலி. மீனாட்சிக்கு உடம்பு சரியில்லை. அதனால் என்கிட்ட வைத்தியம் பார்க்க வந்த அஞ்சலியை அழைத்துவிட்டு வந்தேன். எங்கே ஷில்பாவைக் காணும்?"
நந்தினி: ' குளித்துக்கொண்டிருக்கா சாமி. இப்ப வந்துடுவா"
சாமியார்: ''நல்லது. வரட்டும்"
நந்தினி: "அவ படிப்பு பத்திதான் ரொம்ப கவலையா இருக்கு சாமி. போன வருசம் ஒழுங்கா படிக்காமல் ஃபெயில் ஆயிட்டா. இப்ப அக்டோபர் அட்டம்ப்ட் எழுதியும் பாஸ் ஆகலை. திரும்ப மார்ச் எழுதப்போறா. +2 பாஸ் பண்ணுறதுக்குள்ள கல்யாண வயசு வந்து விட்டது."
சாமியார்: "ம்ம். போன மாசம் 18 வயசு முடிஞ்சிடுச்சே. இந்தக் குடும்பத்துக்குத் தோஷம் இருக்கு. அதற்குத்தான் பரிகாரப் பூசை பண்ணப் போகிறேன். லண்டு ராஜாவை நம்பு. கண்டிப்பா எல்லாம் சரியாகிவிடும். ஜெய் லண்டு ராஜா"
இருந்த எல்லாரும் ஒரே நேரத்தில் "ஜெய் லண்டு ராஜாவென்று சொன்னோம்.
குமார் என்னை வெறிக்கப் பார்த்தார். ஆள் கொஞ்சம் வழுக்கையா இருந்தாலும், உடம்பு வாட்ட சாட்டமா இருந்தது. ஒரு ஆக்ஸிடண்ட்ல கால் அடிபட்டு 6 மாசத்துக்குக் குச்சி ஊன்றிதான் நடக்க வேண்டும் என்று சங்கரன் சொன்னார்.
கொஞ்ச நேரத்தில் ஒரு பருவச்சிட்டு பறந்து வந்தது. லாங் ஸ்கிர்ட்டும், தொப்புள் தெரிகிற மாதிரி இறுக்கமா டாப்சும் போட்டிருந்தாள். இதுதான் ஷில்பாவா இருக்கவேண்டும் என்று நினைத்தேன்.
ஜமீன்தாரென்று சொன்னதும், மிக டிரேடிஷனலா இருப்பாங்கன்னு நினைத்திருந்தேன். இங்கே குடும்பமே சென்னையில் குடியிருக்கும் என்னைவிட மிக மார்டனா இருந்தார்கள். +2 படிக்கிற பெண் மாதிரி இல்லை. 18 வயசுக்கு மேலே ஆனதால் நல்ல முதிர்ச்சி இருந்தது. சிக்கென்று மிக அழகா இருந்தாள்.
"வணக்கம் குருஜி" ஷில்பா குனிந்து சாமியார் காலை தொட்டுக் கும்பிட்டாள்.
சாமியார் ஏதோ மந்திரம் சொல்லி ஆசீர்வாதம் பண்ணினார். ஷில்பா முலைகள் இரண்டும் என்னை விடச் சின்னதுதான். ஆனால், கூர்மையா குத்திக்கொண்டு நின்றது. டாப்ஸ் லேஸ் மெட்டீரியல். டிசைன் அழகா இருந்தது. அதோடு உள்ளே இருக்கிற பிராவும் அப்பட்டமா தெரிந்தது. கிச்சுன்னு இடுப்பு. குனியும் போது அவள் குண்டியைப் பார்க்க எனக்கே பொறாமையா இருந்தது. சங்கரன் நாக்கை தொங்கப் போட்டுவிட்டு ஷில்பாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
சாமியார்: "ஷில்பா, உன் படிப்பு எப்படிப் போகிறது?"
ஷில்பா: "நல்லா போகிறது சாமி. இந்தத் தடவை கண்டிப்பா பாஸ் பண்ண முயற்சி பண்ணுகிறேன். வீட்டில் படிக்கும்போது எல்லாம் சரியாகத்தான் இருக்கு. ஆனால், பரீட்சையில் மறந்து போய்விடுகிறது"
சாமியார்: "ம்ம்ம். உனக்கு மனசு ஒரு நிலையா இல்லை. மனசை நேர் படுத்தினால்தான், படிப்பில் கவனம் போகும். அதான் நான் வந்துவிட்டேனே. எல்லாத்தையும் சரி பண்ணிடலாம்"
ஷில்பா: "நிறைய மார்க் எடுக்கவேண்டும் சாமி. நீங்கதான் எதாச்சும் செய்யனும் "
சாமியார்: "இப்ப பண்ண போற பூசையில், நீ புத்தம் புதுப் பூவா மலர்ந்து, உன் மனசு ஒரு நிலையாகி, கவனச் சிதறல் காணாமல் போய்விடும். கவலைப்படாத"
சாமியார் சொன்னதும் குடும்பத்தில் எல்லோருடைய முகத்திலும் பூரணத் திருப்தியும், சந்தோசமும் தெரிந்தது. குமார் மட்டும் என்னையே நோட்டம் விட்டுக் கொண்டிருந்தார். பொண்டாட்டி பக்கத்தில் நிற்கும்போதே அவர் தைரியமா என்னைப் பார்த்தது எனக்குக் கூச்சமா இருந்தது. அவர் கண்ணு என்னை அங்கம் அங்கமா பார்க்க, நான் புடவையை இழுத்துச் சரி பண்ணிக்கொண்டேன். முழுதாக மூடியிருக்கும் போதே இப்படிப் பார்க்கிறான். சரியான காமுகனா இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.
சாமியார்: "நந்தினி நேரமாகிறது. பூசை ரூமுக்கு போகலாம்''
பூசை அறை முதல் மாடியில் இருந்தது. நந்தினி முன்னாடி போகப் பின்னாடி குருஜி, அடுத்து நான், அப்புறம் சங்கரன் நான்கு பேரும் படியேற ஆரம்பித்தோம். 42 வயசில் நந்தினி செம கவர்ச்சியா இருந்தார்கள். அவள் படியேறும் போது பெரிய சூத்து இரண்டு பக்கமும் 'டங் டங்:குன்னு குலுங்கியது. சாமியார் முகம் அவள் குண்டிக்கு நேரா மிகப் பக்கத்தில் இருந்தது. குண்டியாட்டத்தை ரசித்துக்கொண்டே சாமியார் படியேறினார். அப்பத்தான் பின்னாடி சங்கரன் என் குண்டியைப் பார்த்துக் கொண்டே வருவது மண்டையில் உறைத்தது. முடிந்த வரைக்கும் குண்டி குலுங்காமல் மெல்லவே படியேறினேன். ஒரு வழியா பூசை நடக்கப் போகின்ற அறைக்குப் போனோம்.
சாமியார்: "நந்தினி, உனக்கு ஏன் இப்படி மூச்சு வாங்குகிறது"
நந்தினி: "கொஞ்ச நாளாகவே இந்தப் பிரச்சினை இருக்கிறது சாமி."
சாமியார்: "சங்கரா, நந்தினி நாடித் துடிப்ப செக் பண்ணு"
நானும் சாமியாரும் அறை உள்ள போனோம். அறையில் சாமிப்படமோ, சிலையோ எதுவும் இல்லை. மொத்தமா காலியா இருந்தது. நடுவில் யாகக் குண்டம் மாதிரி செங்கல்லை அடுக்கி வைத்திருந்தார்கள். சின்ன அறைதான். சாமியார் சாமானையெல்லாம் எடுத்து வைக்க ஆரம்பித்தார். நான் கதவோரம் நின்று கொண்டு சங்கரன் என்ன செய்கிறான் என்று கவனித்தேன். அவர்கள் இரண்டு பேரும் நின்ற விதம் எனக்கு அதிர்ச்சி ஏற்படுத்தியது. சங்கரன் நந்தினியைக் கதவுக்கு வெளியே சுவரில் சாய வைத்துக் கொண்டு, அவளோடு மிக நெருக்கமா நின்று கொண்டிருந்தான். வலது கையில் நாடியைப் பிடித்துக்கொண்டே, இடது கையை நந்தினியுடைய தொடையில் வைத்திருந்தான்.
நந்தினி: "டாக்டர்கிட்ட காட்டினேன். நிறைய மருந்து மாத்திரையெல்லாம் கொடுத்தார். இங்லீஷ் மருந்தெல்லாம் சாப்பிட பிடிக்கலை"
சங்கரன்: "பிடிக்கலைன்னு சும்மா இருந்தா பிரச்சினை பெரிசாயிகிட்டே போயிடும்"
நந்தினி: "என்னத்த பெருசாகப் போகுது. அவர் தினமும் தண்ணியடித்துவிட்டு உடைந்த காலோடு என்னைப் படுத்தி எடுக்கிறார். ஷில்பா, இரண்டு வருசமா ஃபெயில் ஆயிட்டே இருக்கா. நான் என்னத்த செய்யச் சங்கரா?"
சங்கரனுக்கும், நந்தினிக்கும் நிறைய நாள் பழக்கம் இருக்கவேண்டும். அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்டதும், இன்னும் கொஞ்சம் கதவுப் பக்கம் போய் தெளிவா என்ன நடக்கிறதென்று பார்க்க ஆசைப்பட்டேன். சங்கரன் ஏறக்குறைய நந்தினி மேலே சாய்ந்து கொண்டிருந்தான். புருசன் முன்னாடி பத்தினி மாதிரி இருந்த நந்தினி, அவன் கண்ணு மறைந்ததும் பயங்கர வேலையெல்லாம் செய்து கொண்டிருந்தாள் .
சங்கரன்: "தலையில் என்ன எழுதியிருக்கிறதோ அதான் நடக்கும் மேடம். நானோ, நீங்களோ அதை மாற்ற முடியாது"
சங்கரன் அவளுடைய இடுப்பைத் தடவினான். ஒரு கை குண்டிப் பக்கம் போனது. அவளும் அவனுக்கு வசதியா இடுப்பை வளைத்து, குண்டியை நிமிர்த்திக் காட்டினாள். ஸ்லீவ்லெஸ் ரவிக்கையில் அவளுடைய முலை இரண்டும் சும்மா கும்மென்று தூக்கிட்டு நின்றது. அவள் சட்டென்று உதட்டை மடக்கிக் கடித்தாள். அப்பத்தான் சங்கரன் கை அவள் முலையைத் தடவிக்கொண்டிருக்கிறதைக் கவனித்தேன். உள்ளங்கையில் மொத்தமா பிடித்து மெல்ல அமுக்கினான். அவன் அங்க தடவினது என் முலையைத் தடவுகிறமாதிரி, காம்பு டக்கென்று விறைக்க ஆரம்பித்துவிட்டது.
நந்தினி: "அவர் எதையுமே கவனிக்கிறதில்ல. 5 வருசமா நான் எவ்வளவு கஷ்டப்படுறேன்னு உனக்கே தெரியும்"
இவர்கள் இரண்டு பேருக்கும் பழக்கமென்று சொல்லுகிறதை விட, ரகசியமா உறவும் இருக்கலாமென்று தோன்றியது. நந்தினி ஒரு காலை இலேசா மடக்கி முட்டியால் சங்கரனுடைய சுன்னி மேட்டைத் தடவினாள்.
சங்கரன்: "நேரமாகிறது. பூசைக்குத் தயார் பண்ணனும். அப்புறமா பேசலாம்"
சங்கரன் அவளை விட்டுவிட்டு அறைக்குள்ளே வந்து, நந்தினியுடைய நாடி சரியாகத்தான் இருக்கிறது என்று சாமியார் கிட்டச் சொன்னான். அரை மணி நேரத்தில் மூன்று பேரையும் பூசைக்கு வரச்சொன்னார். நந்தினி கீழே போய்விட்டார்கள். சங்கரன் பூசைக்கு வேண்டிய ஏற்பாட்டை மள மளன்னு செஞ்சி முடித்தான். 20 நிமிசத்தில் எல்லாம் தயாராகிவிட்டது. வெளியே நடந்த கொஞ்ச நேரக் காம நாடகத்தைப் பத்தியே நினைத்துக்கொண்டு நான் ஓரமாகவே நின்று கொண்டிருந்தேன்.
சாமியார் குண்டத்துக்கு நேரா உட்கார்ந்தார். நானும் சங்கரனும் அவருக்கு இரண்டு பக்கமும் உட்கார்ந்தோம். கணவனே கண்கண்ட தெய்வம் மாதிரி, நந்தினி தன் புருசனைத் தோளில் பிடித்துக்கொண்டு ஒவ்வொரு படியா மேலே ஏற்றிக் கொண்டுவந்தாள். அவளுடைய நடவடிக்கை பரமப் பத்தினி மாதிரி மாறி இருந்தது. நிமிசத்துக்கு நிமிசம் அவளால் எப்படி மாற்றிக் கொள்ள முடிகிறது என்று எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்தது. ஜமீன்தார் கையில் ஊன்றுகோல் வைத்திருந்தாலும் இன்னொருத்தர் உதவியில்லாமல் நடக்க முடியாது. அதே வெள்ளை பைஜமாவும், ஜிப்பாவும் போட்டிருந்தார்.
நந்தினி வெள்ளை நிறத்தில் பருத்திப் புடவை, ரவிக்கைக்கு மாறியிருந்தார்கள். அவர்கள் சேலை அநியாயத்துக்குச் சல்லடை மாதிரி இருந்தது. உள்ள வெள்ளை பாவாடை. ரவிக்கைத் துணியும் அதே மெட்டீரியலா இருக்கவேண்டும். பிரா எதுவும் போடலை. முலையுடைய நிறம் ரவிக்கையில் தெரிந்தது. அடுத்து வந்த ஷில்பாவும் வெள்ளை நிறத்தில் இறுக்கமா பூப்போட்ட கமீஸ், கீழே சல்வார் போட்டிருந்தாள். ஷால் எதுவும் போடாததால் அவள் முலை நல்லா எடுப்பா இருந்தது. மொத்தக் குடும்பமும் வெள்ளை வெளேரென்று துணி கட்டியிருந்தார்கள்.
வழக்கமா பூசைக்கு எல்லாரும் மங்களகரமா வண்ணத்தில் தான் துணி உடுத்துவாங்க. இங்கே ஏன் எல்லாம் தலைகீழா இருக்கிறது என்று எனக்குப் புரியவில்லை. மூன்று பேரும் அக்கினி குண்டத்துக்கு அந்தப்பக்கம் தரையில் சம்மணம் போட்டு உட்கார்ந்தார்கள். சாமியார் 20 நிமிசம் ஏதேதோ மந்திரம் சொல்லிக்கொண்டு குண்டத்தில் நெருப்பை உண்டாக்கி நெய்ய ஊற்றிக் கொண்டிருந்தார். அறையில் ஒரே புகை மண்டலம். பேன் எதுவும் போடாததால் புகை அங்கேயே சுத்தி கொண்டிருந்தது. சந்தனக் குச்சியைப் போட்டு எரித்ததில் வாசனை கும்மென்று வந்தது. எனக்கு ரவிக்கை பின்னாலும், அக்குள் உள்ளேயும் வியர்த்து வழிந்தது.
சாமியார்: "நான் இப்ப ஷில்பாவுக்காக தோஷப் பரிகார யாகம்' ஆரம்பிக்கப் போகிறேன். குடும்பத்தில் ஒவ்வொருத்தரும், தனித்தனியா பூசை செய்யனும். முதலில் பெத்தவங்களுக்கு முடித்துவிட்டு கடைசியா ஷில்பாவுக்காக சிறப்புப் பூசை நடக்கும். ஒருத்தருக்குப் பூசை நடக்கும் போது மற்றவர்கள் இருக்கக் கூடாது"
குமாரவேல்: "குருஜி, எனக்கு முதலில் முடிச்சிட்டீங்கன்னா, நான் கீழே போய்விடுவேன். இன்னொரு தடவ ஏறி இறங்கக் கஷ்டமா இருக்கும்"
சாமியார்: "அதுவும் சரிதான். நந்தினி, ஷில்பா நீங்க இரண்டு பேரும் கீழே போகலாம். நான் கூப்பிடும்போது மட்டும் வந்தால் போதும். ஜெய் லண்டு ராஜா"
எல்லாரும் மொத்தமா "ஜெய் லண்டு ராஜா" சொன்னோம். நந்தினியும், ஷில்பாவும் சாமியாருக்கு ஒரு கும்பிடு போட்டுவிட்டு இடத்தைக் காலி பண்ணினார்கள். சங்கரன் கதவைச் சாத்திவிட்டு வந்தார். எனக்கு வேர்வை உடம்பெல்லாம் வழிந்தது. புடவை முந்தானையால் முகத்தையும், பின்னாடி முதுகு பக்கமும் துடைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தேன்.
குமாரவேல்: "ரூம் ரொம்ப சூடா இருக்குது. பாவம் அஞ்சலிக்கு பயங்கரமா வேர்க்குது. கதவைத் திறந்து வச்சிக்கலாமா குருஜி"
அவர் என் பேரைச் சொல்லி, வேர்வை வழிகிறது என்று சொன்னது எனக்கு எரிச்சலா வந்தது. கிழப்பய, வந்ததிலிருந்து என்னையே நோட்டம் விட்டு கொண்டிருக்கிறான் .
சாமியார்: "வேண்டாம். பூசையில் யாருடைய கவனமும் மாறக்கூடாது. அதோடு இந்தப் பூசையை உன் குடும்பத்தில் யாரும் பார்க்கவும் கூடாது"
குமாரவேல்: "சரிங்க குருஜி"
சாமியார்: "அஞ்சலி, நீ தான் இப்ப குமாருக்கு ஊடகமா இருந்து அவருடைய பிரார்த்தனையை லண்டு ராஜாவுக்கு கொண்டு போய் சேர்க்கப் போகிறாள். சங்கரா, நீ தட்டை தயார் பண்ணு"
இப்போதும் 'ஊடகம்"?னா என்ன என்று சரியா தெரியாமல் முழித்துக்கொண்டு உட்கார்ந்தேன். சாமியார் குமாரை எழுந்து நிற்கச் சொன்னார். சங்கரன் தீபத்தைத் தயார் பண்ணிக் கொண்டிருந்ததால் நான் தான் குமரவேல் எழுந்து நிற்க உதவி செய்ய வேண்டும். எழுந்திருக்கும் போது புடவை குண்டிக்கு நடுவில் மடிந்திருந்ததை மூன்று ஆம்பளைக்கு முன்னாடி இழுத்துச் சரி பண்ண வேண்டியிருந்தது. குண்டியை ஆட்டிக்கொண்டு குமார் பக்கத்தில் போய் நின்றேன்.
"ஸார். நீங்களாகவே எழுந்திருக்க முடியுமா?"
"ம்ம்ஹும், முடியாது அஞ்சலி. நீதான் கொஞ்சம் தூக்கிவிடவேண்டும்''
அந்த ஆள் என் பேரைச் சொல்லும் போதெல்லாம் எனக்குப் பத்தி கிட்டு வந்தது. இருந்தாலும் சாமியார் முன்னாடி என் வெறுப்பைக் காண்பிக்க முடியாமல் அடக்கிக் கொண்டேன். குமார் ஒரு கையால் என்னுடைய கையை பிடித்துக்கொண்டு, இன்னொரு கையால் ஊன்றுகோலை எடுத்துக் கொண்டு எழுந்திருக்க முயற்சி பண்ணினார். அவருடைய எடை முழுக்க என் கையில் விழுந்தது. நானும் நந்தினி மாதிரியே என்னுடைய தோளை அவர் கைக்குக் கீழே முட்டுக் கொடுத்துத் தூக்கி நிற்க வைத்தேன். ஒரு கையில் வாக்கிங் ஸ்டிக், இன்னொரு கையை என் தோள்பட்டையில் வச்சி அழுத்திக்கொண்டு நின்றார்.
சாமியார்: "அஞ்சலி, நீ இந்தத் தட்டை இரண்டு கையிலும் பிடித்து நெருப்புக்கு ஆராதனை பண்ணு. குமார், நீ அஞ்சலிக்கு பின் பக்கம் நின்று கொண்டு அஞ்சலி காதில் "ஜெய் லண்டு ராஜா' என்று சொல்ல வேண்டும். அவள் உன்னுடைய ஊடகம், நீ சொன்னதை லண்டு மகாராஜாவுக்குக் கொண்டு போய் சேர்த்து விடுவாள். புரிகிறதா?"
நான் தட்டை நீட்டிப் பிடித்துக்கொண்டு குண்டத்துக்கு முன்னாடி நின்றேன். சாமியார் குண்டத்துக்கு எதிர்ப் பக்கம் இருந்தார். குமார் கொஞ்சம் நகர்ந்து என் பின்னாடி வந்தார்.
சாமியார்: "குமார், அந்த ஸ்டிக்கை கீழே போட்டுவிட்டு இந்தப் புத்தகத்தை பிடிச்சிக்க. நீ இதில் இருக்கிற மந்திரத்தைப் படித்து உன்னுடைய ஊடகத்தோடக் காதில் சொல்ல வேண்டும். அவள் அதை லண்டு மகாராஜாவுக்குச் சொல்லுவாள். "
குமார் குச்சியைக் கீழே போட்டதும், நிற்க முடியாமல் தடுமாறி என் மேலே சாய்ந்துவிட்டார். பாவம், முடியாத ஆளென்று நானும் சும்மா இருந்தேன். அதற்குப் பிறகு, புத்தகத்தை வாங்கி, என் தோள்பட்டையில் இருந்த கையில் வைத்துக் கொண்டு, இன்னொரு கையால் என் இடுப்பைக் கப்பென்று பிடித்துக்கொண்டார். பாதி கை புடவையிலும், பாதி கை என் இடுப்புச் சதையிலும் அழுத்திக் கொண்டிருந்தது. எனக்கு ஜிவ்வுன்னு ஏறி, முலைக்காம்பு விறைத்தது. நான் சாமியாரைப் பார்த்து நெளிந்தேன். சாமியாருக்கும் என் நிலைமை புரிந்திருக்கும்.
சாமியார்: "குமார், கையை அஞ்சலி தோள்பட்டையில் பிடித்துக்கொண்டு மந்திரத்தை சொல்லு"
சாமியார் சொன்னதும் அந்த ஆள் மரியாதையா கையை மேலே தூக்கி வைத்துக் கொண்டார்.
சாமியார்: "ம்ம் ஆரம்பிக்கலாம்"
குமாருடைய மூச்சுக் காற்று சூடா என் பின் கழுத்திலும் கன்னத்திலும் பட்டது. அவர் மந்திரத்தை என் காதில் சொல்ல, நான் அதைச் சத்தமா திரும்பச் சொன்னேன். இரண்டு நிமிசம் எல்லாம் சரியா போய்க் கொண்டிருந்தது. அதற்குப் பிறகு அந்தக் காமுகன் வேலையைக் காட்ட ஆரம்பித்தான். குமாருடைய கால் என் தொடையில் பட்டது. கொஞ்சம் கொஞ்சமா அவர் என்னை ஒட்டினாற்போல் நெருங்கிவிட்டார்.
அவருடைய சுன்னி மேடு என் குண்டியில் மெல்ல உரச ஆரம்பித்தது. முடியாத ஆள் பாவம், போகட்டும் என்று நானும் என்னைச் சமாதானப்படுத்திக் கொள்ளப் பார்த்தேன். ஆனால், அவருடைய அத்து மீறல் இன்னும் அதிகமாகி விட்டது. நெருப்புக்கு முன்னாடி நிற்கிறதால் வேர்வை நிறைய வழிந்தது. அவர் உடம்பை என் மேலே வேண்டும் என்று அழுத்த ஆரம்பித்துவிட்டார். முடிந்த வரைக்கும் என்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளப் பார்த்தேன்.
அவர் சுன்னி நல்லா கிளம்பியிருந்தது. அதை என் குண்டியில் வச்சி அழுத்தினார். மந்திரம் சொல்லுவது போல் என் காதுமடலை உதட்டால் உரசி உசுப்பேற்றினார். சப்பென்று அவர் மூஞ்சியில் ஓங்கி அடிக்கலாமென்று கூட நினைத்தேன். சாமியாருடைய மரியாதையைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று சும்மா இருந்துவிட்டேன். வினாடிக்கு வினாடி அவர் சில்மிஷம் என்னைச் சூடேற்றிக் கொண்டிருந்தது. என்னால் சரியா பூசையில் கவனம் செலுத்த முடியலை. அதிர்ஷ்டவசமா 5 நிமிசத்தில் மந்திரம் முடிந்து போக எனக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருந்தது.
சாமியார்: "அஞ்சலி, ரொம்ப அற்புதமான காரியம் செய்திருக்க. இப்ப தட்டை என் கிட்டக் கொடுத்துவிட்டு, இந்த நெய் கிண்ணத்தை பிடிச்சிக்க. நான் மந்திரம் சொல்லச் சொல்ல நெய்யைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா குண்டத்தில் ஊத்தனும். குமார், நீயும் கிண்ணத்தில் கை வைத்துக்கொள்ளவேண்டும்"
"அய்யோ " நான் பதறிவிட்டேன்.
பின்னாடி தனியா நிற்க முடியாத நிலையில் குமார் இருக்கிறதைச் சுத்தமா மறந்துவிட்டு, தட்டை கொடுத்துவிட்டு. கிண்ணத்தை வாங்கச் சாமியார் பக்கம் நகர்ந்தேன். குமார் தடுமாறினதைச் சாமியார் பார்த்துவிட்டு "பிடி, பிடியென்று கத்தினார்.
அப்பத்தான் எனக்குச் சுரனை வந்தது. முழுதாகத் திரும்புவதற்குள் குமார் என் கழுத்துக்குக் கீழே முகத்தை அழுத்திக்கொண்டு என் மேலே சாய்ந்துவிட்டார். அவருடைய கணத்தைத் தாங்க முடியாமல் நானும் தடுமாறி முன்பக்கம் சாய்ந்துவிட்டேன். அவர் என் இடுப்பைக் கப்பென்று வளைத்துப் பிடித்துக்கொண்டார். அவர் தடுமாறி விழுந்து என்னைப் பிடித்திருந்தாலும், அவருடைய நோக்கம் என்ன என்று எனக்கு நன்றாகவே புரிந்தது.
அவருடைய முகமும் உதடும் என் கழுத்துக்குப் பின்னாடி ரவிக்கை விளிம்புக்குக் கொஞ்சம் மேலே வெறும் சதையில் அழுத்தி உரசிக் கொண்டிருந்தது. இடுப்பைப் பிடித்த கை ஒன்று நேரா என் புண்டை மேட்டில் அழுந்தியது. அவர் தன்னை நிதானப்படுத்துகின்ற சாக்கில் என் புண்டை மேட்டை அழுத்தி, தடவி நேரா நிற்க முயற்சி பண்ணினார்.
குமாரவேல்: "மன்னிச்சிக்க அஞ்சலி. நீ சட்டென்று நகர்ந்ததும் நான் தடுமாறிவிட்டேன்"
உடம்புக்கு முடியாத கிழம் மன்னிப்பு கேட்டாலும் அவர் செய்கிற வேலையெல்லாம் எனக்கு செம எரிச்சலா இருந்தது.
சாமியார்: "குமார். ஒன்றும் பிரச்சினையில்லையே?"'
குமாரவேல்: "இல்லை குருஜி. அஞ்சலியைச் சரியா பிடித்ததில் தப்பித்தேன்"
சாமியார்: "சரி, அடுத்த வேலையைப் பார்ப்போம்''
கிண்ணத்தைப் பிடித்துக்கொண்டு நான் நின்றேன். குமார் என் முதுகு மேலே நல்லா சாய்ந்து கொண்டு ஒரு கையை என் அக்குளுக்குக் கீழே விட்டு முன் பக்கம் கிண்ணத்தைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்தார். சாமியார் கண்ணை மூடி மந்திரத்தைச் சொல்ல, நான் நெய்யைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா குண்டத்தில் ஊற்றினேன். குமாருடைய செயல் இன்னும் வக்கிரமா மாறிக்கொண்டிருந்தது.
சுன்னியை முழுதாக என் குண்டியில் வச்சி அழுத்தி, மெல்ல இடுப்பையும் அசைத்தார். சுன்னி முழுதாகக் கிளம்பியிருக்கிறது என் குண்டியில் உணர முடிந்தது. கிண்ணத்தைப் பிடித்த விரல், இலேசா என் விரலையும் தொட்டது. ஆம்பளை ஸ்பரிசம் என் உணர்ச்சியைத் தூண்டினாலும், எனக்கு ஏனோ இந்தக் கிழவனை ஆரம்பத்திலிருந்து பிடிக்கவேயில்லை. நான் பின்னாடி திரும்பி அவரை முறைத்தேன்.
ஒரு மாதிரி வக்கிரமா சிரித்தார். சங்கரன், வேறு எதையோ தயார் பண்ணிக் கொண்டிருந்தார். சாமியார் கண்ணை மூடி மந்திரம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். இரண்டு பேரும் எங்களைக் கவனிக்க எந்த வாய்ப்பும் இல்லை. குமாருக்கு வர வரத் தைரியம் அதிகமாயிற்று.
"அஞ்சலி, எனக்கு ரொம்ப அரிக்குது. கொஞ்சம் சொறிஞ்சிக்கிறேன்"' கிண்ணத்தில் இருந்த கையை எடுத்துவிட்டு என் காதில் கிசுகிசு என்று சொன்னார்.
நான் பதில் சொல்லாமல் நெய்ய ஊற்றிக் கொண்டிருந்தேன். குமாருடைய கை நேரா அவருடைய சுன்னிப் பக்கம் போனது. கொஞ்சம் இடுப்பைப் பின்னாடி தள்ளிக்கொண்டு சுன்னியை வரட் வரட்டு என்று சொறிந்தார். அப்போது அவருடைய கை என் குண்டியில் தாராளமா உரசியது. நான் கூச்சத்தில் கொஞ்சம் நெளிந்தேன். அதே கையால் என் குண்டியை மெல்லத் தடவினார்.
அவர் கை குண்டியைத் தடவினதும் முலைக்காம்பு உடனடியாக விறைத்து, பிரா கப்பை முட்டியது. முலைகள் விம்மி, ரவிக்கை இறுக்கமாகி, மூச்சு முட்ட ஆரம்பித்தது. நான் திரும்பி குமாரை முறைத்ததும், திரும்பக் கையை கிண்ணத்தில் வைத்துக் கொண்டார். அதோடு நெய் ஊற்றுகின்ற சடங்கு முடிந்தது. அங்க இருந்த பல பொருட்களையும் சாமியார் மொத்தமா குண்டத்தில் கொட்டினார். சங்கரன் ஒரு பாத்திரத்தில் எதையோ போட்டுக் கலந்து கொண்டிருந்தார்.
சாமியார்: "நெருப்பு பூசை முடிந்தது. அஞ்சலி, அடுத்து லண்டு மகாராஜாவுக்கு குமாருடைய பிரார்த்தனையை ஊடகமா நீ சுமந்து கொண்டுபோய் சேர்க்கவேண்டும். இது கொஞ்சம் கஷ்டமான சடங்கு. ஊடகம் அதைத் தாங்கிக்கொண்டு பிரார்த்தனைக்கு உதவி செய்யனும்"
சாமியார் கஷ்டமென்று சொன்னது எனக்குச் சரியா புரியவில்லை. இதில் என்ன கஷ்டம் இருக்கப் போகிறதென்று யோசித்தேன். நான் ஊன்றுகோலை குமாரிடம் கொடுத்து அவரை நிற்க வைத்தேன். சாமியார் சொன்ன திசையில் திரும்பி நின்றேன். என்னைச் சாஷ்டாங்க நமஸ்காரம் செய்கிற மாதிரி தரையில் படுக்கச்சொன்னார்.
சாமியார்: "அஞ்சலி, உன்னுடைய முட்டியும், தொப்புளும் சரியா தரையை தொட்டுகிட்டிருக்கனும்"
நான் தரையில் முட்டி போட்டுக் குனிந்து படுத்தேன். என் குண்டி கூரையைப் பார்த்துத் தூக்கிக் கொண்டிருந்தது. இரண்டு கையையும் தலைக்கு மேலே நீட்டிச் சேர்த்து வைத்துக்கொள்ளச் சொன்னார். சாமியார் குனிந்து சட்டென்று என் அடி வயிற்றில் கையை விட்டு தொப்புள் சரியா தரையைத் தொடுகிறதா என்று சோதனை பண்ணிக்கொண்டார். அவருடைய விரல் என் தொப்புளைத் தொட்டுத் தடவும்போது சிலிர்ப்பா இருந்ததைத் தாங்கிக்கொண்டு இடுப்பைத் தூக்கிக் காட்டினேன்.
சாமியார்: "ம்ம்.. சரியா இருக்கு"
என் குண்டியில் இரண்டு தட்டு தட்டி இடுப்பைக் கீழே இறக்கச் சொன்னதும், குமார் என் பக்கத்தில் வந்து நின்றார்.
சாமியார்: "அஞ்சலி, நீ இப்ப ஊடகமா குமாருடைய பிரார்த்தனையைச் சுமந்து கொண்டு போகனும். சரியா"
"எப்படி சாமி?" எதுவும் புரியாமல் கேட்டேன். குமார் இப்பொழுது என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தார்.
சாமியார்: "அதான் குமாரை சுமக்க வேண்டும் என்று சொன்னேனே"
என்னது! குமாரை சுமக்க வேண்டுமா? அப்படியா இருக்குமோ.! நோ.. நோ.. அது எப்படி முடியும்.. நான் புரிந்தும் புரியாமலும் மிகக் குழம்பினேன்.
சாமியார்: "குமார், நீ அஞ்சலி மேலே படுத்து இந்த மார்க் பண்ணியிருக்கிற மந்திரத்தைக் காதில் சொல்லனும் "
குமாரவேல்: "சரிங்க குருஜி"
நான் அதிர்ச்சியில் உறைந்துபோய்விட்டேன். குமார் என் மேலே படுத்து காதில் மந்திரம் சொல்லவேண்டுமென்றால், என் புருசன் என்னைக் குப்புறப் போட்டுப் பின் பக்கம் ஏறி புண்டையில் ஓக்கிற மாதிரி இருக்கும்.
"சாமி, இது எப்படிச் சரியா வரும்..."
சாமியார்: "அஞ்சலி, இதுதான் லண்டு ராஜாவுக்கு பிரார்த்தனை செய்கிற முறை. அதை மாற்ற முடியாது"
"ஆனால், சாமி, முன்ன பின்ன தெரியாத ஆள் என் மேலே படுத்து.. என்ன சாமி இது?"
சாமியார்: "அஞ்சலி, சொல்கிறதைச் செய்"
சாமியார் கொஞ்சம் கடுப்பான மாதிரி பேசினதும், நான் அடங்க வேண்டியதாகி விட்டது.
சாமியார்: "குமார், என்ன பார்த்துகிட்டிருக்க. ஷில்பாவுடைய நடு ராத்திரி பூசைக்கு நேரம் ஆயிகிட்டிருக்கு, ஏறி படு"
குமார் மெல்ல உருண்டு என் மேலே படுக்கச் சாமியாரும் அவருக்கு உதவி செய்தார். குமாருடைய மாவுக்கட்டு போட்ட கால் என் கால் மேலே அழுந்தியது. கையை தரையில் ஊன்றிக் கொண்டு அவருடைய சுன்னியைச் சரியா என் குண்டி வெடிப்பில் இருக்கிற மாதிரி வச்சி படுத்துவிட்டு இரண்டு கையாலும் என் தோள் பட்டைய பிடித்துக்கொண்டார். அவருடைய கணம் தாங்காமல் எனக்கு மூச்சு முட்டியது.
அதே நேரத்தில் குண்டிக்கு நடுவில் முரட்டுச் சுன்னி அழுத்தவும், ஒரு ஆம்பளை மேலே படுத்துக் கிடக்கும் போது, சாதாரணமா வருகின்ற காம உணர்ச்சி எனக்கும் உண்டாக ஆரம்பித்தது. என் புருசன் இப்படி என்னைப் பார்த்தால் நாண்டுகொண்டு செத்துவிடுவார். ஆனால் குமாருக்கு, ஒரு கல்யாணம் ஆன பொண்ணோட முதுகில் படுத்து சவாரி செய்கிறது மிகச் சுகமா இருக்கும்.
சாமியார்: "குமார், நீ மந்திரத்தை அஞ்சலி காதில் சொல்லு. அஞ்சலி நீ அதைச் சத்தமா திரும்பச் சொல்லனும்"
குமார், மந்திரத்தை மெல்ல என் காதில் சொல்ல, அதைச் சத்தமா திரும்பிச் சொன்னேன். சாமியார் எனக்கு முன்னாடி உட்கார்ந்து கண்ணை மூடிக்கொண்டு மந்திரத்தை முணுமுணுத்தார். சங்கரன் எனக்குக் குண்டி காட்டி நின்று கொண்டு எதையோ செஞ்சிட்டிருந்தார். குமார் கொஞ்சம் கொஞ்சமா என் குண்டியில் சுன்னியை அழுத்தி மெதுவா இடுப்பை ஆட்ட ஆரம்பித்துவிட்டார்.
இப்படி ஒரு நிலையில் என்னால் மந்திரத்தை முழுதாகக் கவனிக்க முடியாமல் தவித்தேன். குமார் இடுப்பை மாவாட்டுகின்ற மாதிரி சுத்தி சுத்தி, புண்டைக்குள்ள சுன்னியைத் திணிக்கிற மாதிரி இடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார். பேண்ட்டி மட்டும் போடவில்லையென்றால் புடவை, பாவாடையைத் தாண்டி சுன்னி உள்ள போயிருக்கும் போல இருந்தது. குமாருக்கும் மந்திரத்தைச் சரியா உச்சரிக்க முடியாமல் வார்த்தை தடுமாறியது. மந்திரம் சொல்கிறதைவிட என்னைக் குண்டியடிக்கிறதில் அவர் குறியா இருந்தார்.
நான் முடிந்த அளவு என்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு பிரார்த்தனையைத் தொடர முயற்சி பண்ணினேன். என் குண்டி வெடிப்பில் குமாருடைய சுன்னி இன்னும் அதிகமா முறுக்கேறிக் கொண்டிருந்தது. கிழவனா இருந்தாலும், சுன்னி செமத்தியா கிளம்பினது எனக்கும் ஆச்சரியம்தான். நான் மந்திரத்தைத் திரும்பச் சொல்லும் போது அவர், என்னுடைய காது, கழுத்து, கன்னம் எல்லாத்தையும் மெதுவா நாக்கால் நக்கினார்.
எனக்கு உடம்பு சிலிர்த்துச் சூடு வேகமா ஏறிக் கொண்டிருந்தது. எனக்குச் சுத்தமா பிடிக்கவில்லையென்றாலும், கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி சாமியார் கோபப்பட்டதால் பூசையைத் தடங்கல் செய்ய எனக்குத் தைரியம் வரலை. எனக்கு மூச்சு வாங்கியது. அடுத்து குமார் செஞ்ச வேலையில் என் இதயத்துடிப்பு ஒரு வினாடி. நின்றது. அவரோ எடை தாங்காமல் என் முலை இரண்டும் தரையில் அழுந்தி, இரண்டு பக்கமும் பிதுங்கிக் கொண்டிருந்தது.
அது குமாருடைய கண்ணைக் கண்டிப்பா உறுத்தியிருக்கும். தோள்பட்டையிலிருந்து கையை எடுத்து, புத்தகத்தைத் தரையில் வைத்துவிட்டு, என் முலைப் பக்கம் கையை ஊன்றினார். அப்ப அவருடைய எடை கொஞ்சம் குறைந்ததும், நான் ஒரு தடவ மூச்சை இழுத்து விட்டேன். அடுத்து கையை நகர்த்தி பக்கத்தில் ரவிக்கையோடு உப்பியிருந்த முலையைத் தொட்டார். அவமானம், கோபம், காம உணர்ச்சி எல்லாம் சேர்ந்து என்னை வதைக்க ஆரம்பித்தது.
சாமியாருக்கு முன்னாடி எதுவும் செய்ய முடியாமல் கண்ணை இறுக்கி மூடிக்கொண்டேன். குமார், தொடர்ச்சியா என் முலைப் பக்கத்தைத் தடவித் தடவி என்னைச் சூடேற்றிக் கொண்டிருந்தார். நான் மந்திரம் சொல்லுவதில் கவனம் செலுத்துவது மாதிரி, கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தேன். நான் சும்மா இருந்தது அவருக்கு இன்னும் தைரியத்தைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும். தடவிக்கொண்டிருந்த கை, இப்போது முலையை அழுத்த ஆரம்பித்தது.
எனக்கும் மூச்சு விடச் சிரமமா இருக்க, கொஞ்சம் என் மார்பைத் தரையிலிருந்து மேலே தூக்கி ஆசுவாசப்படுத்தவும், அந்த இடைவெளியில் குமார் கையை முலைக்கு அடியில் விடவும் சரியா இருந்தது. கப்பென்று இரண்டு முலையையும் அழுத்திப் பிடிக்க நான் உடம்பைத் தரையில் அழுத்தினேன். என் புருசன் பின் பக்கம் ஏறி முலையைப் பிடித்துப் பிசைந்து கொண்டே என்னை ஓக்கிற மாதிரி இருந்தது. அந்த நினைப்பில் என் பேண்ட்டியிலும் ஈரம் கசிய ஆரம்பித்தது.
சாமியார்: "ஜெய் லண்டு ராஜா"
குமார் மந்திரத்தை முடித்துக்கொண்டு சாமியார் சத்தம் கேட்டதும் கையை டக்குன்னு எடுத்து என் தோள்மேல் வைத்துக் கொண்டு நல்ல பிள்ளை மாதிரி படுத்து கொண்டார். முலையில் கையும், குண்டி வெடிப்பில் சுன்னியும் அழுத்தினதில் எனக்குக் காம உணர்ச்சி அதிகமாகி விட்டது. சாமியார் கண்ணை முழித்துப் பார்த்தார்.
சாமியார்: "குமார், நீ அப்படியே படுத்துகிட்டு ஷில்பாவுக்காக ஒரு வரியில் உன்னுடைய பிரார்த்தனையை அஞ்சலி காதில் சொல்லு. அதை அஞ்சலி திரும்பச் சொல்லுவா. இதை 9 தடவை சொல்லனும். ஒவ்வொரு தடவையும் அஞ்சலி சொல்லி முடித்ததும் நான் மந்திரம் சொல்லுவேன். அது முடிந்ததும் அடுத்த தடவை நீ சொல்லனும். இப்படியே 9 முறை சொல்லனும். புரிகிறதா"
குமாரவேல்: "ஷில்பா +2 பாஸ் பண்ணனும். அவ்வளவுதான் சாமி"
சாமியார்: "சரி, நீ ஆரம்பிக்கலாம்"
அப்போது சங்கரன் அறையை விட்டு வெளியே போய்விட்டார். சாமியார் எல்லாரையும் கண்ணை மூடச்சொல்லிவிட்டு அவரும் மூடிக்கொண்டார்.
குமாரவேல்: "ஷில்பா *2 பாஸ் பண்ணவேண்டும் லண்டு ராஜா"
நானும் அதைத் திருப்பி சத்தமா சொன்னேன்.
சாமியார் ஏதோ மந்திரத்தை முனகிவிட்டு "ஷில்பா 2 பாஸ் பண்ணவேண்டும் லண்டு ராஜா"ன்னு சொன்னதும், திரும்ப குமார் ஆரம்பித்தார்.
அடுத்து நான், அடுத்து சாமியார். இப்படி 4 தடவை சொல்லி முடித்துவிட்டு 5வது தடவை ஆரம்பிக்கும்போது, குமார் என் தோள்பட்டையிலிருந்து கையை எடுத்து பழைய படி முலைக்குப் பக்கத்தில் வச்சி தடவிக்கொண்டே, சுன்னியை நல்லா தூக்கி என் குண்டியில் இடித்து, 'இது போதாது, இன்னும் வேண்டும்"னு எதையோ என்கிட்ட கேட்கிற மாதிரி சைகை செய்தார்.
அவருக்கு என்ன வேண்டுமென்று எனக்கு நிச்சயமா தெரியும். அவர் கைக்கு என் முலை இரண்டும் முழுதாக வேண்டும். இவ்வளவு நேரம் நடந்த இடியும், அழுத்தமும் என்னை ஏகத்துக்கும் சூடேற்றிவிட்டிருந்தது. கை முட்டிய தரையில் அழுத்தி மார்பைக் கொஞ்சம் மேலே தூக்கினேன். குமார் கை இரண்டையும் அடியில் விட்டு முலையை அழுத்திப் பிடித்து மெல்லக் கசக்கினார்.
என் விம்மின முலைக்கு அந்தக் கசக்கல் தேவையாக இருந்தது. மார்பை அப்படியே தூக்கி வைத்து அவர் கசக்க இடம் விட்டுக் கொண்டிருந்தேன். அவரும் என்னை ஓப்பது மாதிரி இடுப்பைத் தூக்கித் தூக்கி குண்டியில் சுன்னியால் இடித்தார். நானும் குண்டியை அசைத்து அவருடைய சுன்னி, புடவை மூடியிருக்கிற என் புண்டையில் சரியா படுவதுபோல் சரி பண்ணிக்கொண்டேன்.
என் புண்டை ரசம் பேண்ட்டியில அதிகமா ஒழுகிக் கொண்டிருந்தது. உணர்ச்சி வேகத்தில் இரண்டு பேருடைய பிரார்த்தனையும் குழறிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு வழியா 9 தடவை சொல்லி முடித்ததும் குமார் அசையாமல் என் மேலே படுத்திருந்தார். அவன் சுன்னி சரியா என் புண்டை வெடிப்பில் புடவைக்கு மேலே முட்டிக்கொண்டிருந்த து. பேண்ட்டி போடாமல் இருந்திருந்தால் சுன்னியுடைய ஸ்பரிசத்தை இன்னும் நல்லா அனுபவித்திருக்கலாமென்று நினைத்தேன்.
சாமியார்: "ஜெய் லண்டு ராஜா"
சாமியார் கண்ணைத் திறந்தது, குமாரை கீழே இறங்கச் சொன்னார். குமார் மெல்ல உருண்டு என் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தார். சங்கரன் ஒரு கிண்ணத்தையும், தேக்கரண்டியையும் கொண்டு வந்தார்.
சாமியார்: "பூசையுடைய கடைசிக் கட்டம். குமார், நீ உன் ஊடகத்துக்கு இதயப் பூர்வமா நன்றி செலுத்தவேண்டும். அஞ்சலி, நீ திரும்பிப் படு"
இதோடு முடிந்ததென்று நினைத்தால் இன்னும் என்ன பாக்கியென்று நான் குழப்பத்தோட திரும்பி மல்லாக்க படுத்தேன். மூன்று ஆம்பளைக்கு நடுவில் முலையைத் தூக்கிட்டுப் படுத்திருக்கிறது மிகக் கூச்சமா இருந்தது. கையை எடுத்து முலைப் பக்கம் வச்சி மூடிக்கொண்டேன்.
சாமியார்: "அஞ்சலி, இப்ப குமார் உன் மேலே படுத்து, உனக்கு இதயப் பூர்வமா நன்றி செலுத்துவார். அதற்கு முன்னாடி நீ 6 தடவை அவருடைய பிரார்த்தனையை இதயபூரவமா கிரகித்து, இதயப் பூர்வமா லண்டு ராஜாவுக்கு சொல்லனும். சங்கரா, குமாரை சரியா படுக்க வை."
சங்கரன்: "மேடம், நீங்கக் கையை மேலே தூக்கிக் குவித்து வைத்துக்கொள்ளவேண்டும் "
குமார் என் மேல், என் புருசன் மாதிரி, முலையை மார்பில் அழுத்திக்கொண்டு இரண்டு ஆம்பளைங்க முன்னாடி படுக்கப் போவதை என்னால் ஒப்புக்கொள்ள முடியலை. நான் கையை எடுக்காமல் சாமியாரைப் பார்த்தேன்.
சாமியார்: "அஞ்சலி, இதுதான் பூசையுடைய நடை முறை. நீ கையை குறுக்க வச்சிகிட்டா, உன்னுடைய இதயமும், குமாருடைய இதயமும் எப்படிச் சேரும். இரண்டும் ஒட்டிக்கொண்டு இருந்தால்தான் இதயப் பூர்வமான பிரார்த்தனை லண்டு ராஜாவுக்கு போய்ச் சேரும்."
"ஆனாலும் சாமி.. நான் எப்படி.."
சாமியார்: "அஞ்சலி, இது தோஷப் பரிகார பூசைங்கிறதால பெரிய பிரச்சினையில்லை. அதுவே மகா தந்திர யாகமா இருந்தால், இரண்டு பேர் உடம்பிலும் பொட்டுத் துணிகூட இல்லாமல் செய்யனும். புரிஞ்சிக்க. "
அப்படியெல்லாம் கூட இருக்குமா என்று நான் ஆச்சரியப்பட்டேன். இதோடு விட்டதே பெரிய விசயமென்று நினைத்து இரண்டு கையையும் மேலே தூக்கிட்டேன். குமார் உருண்டு என் மேலே ஏறினார். சங்கரன் என் காலை நல்லா விரிக்கச் சொல்லி, குமாருடைய கால் இரண்டையும் என் காலுக்கு நடுவில் இருக்கிற மாதிரி வைத்தார்.
குமாருடைய சுன்னி நேரா என் புண்டையில் அழுந்திக் கொண்டிருந்தது. குமாரும் கையை மேல் பக்கம் நீட்டிக் குவித்துக்கொண்டு என் மேலே படுத்தார். அவர் மார்பில் என் முலை இரண்டும் அழுந்தி நசுங்கியது. அவர் உதடு என் காது பக்கம் பதிய, மேலே ஏறி என் புருசன் என்னைப் புணர்வதுபோல் கிளர்ச்சியான நிலையில் இரண்டு பேரும் கிடந்தோம்.
குமார் இடுப்பை இரண்டு மூன்று தடவை அசைத்து, சுன்னியை என் புண்டையில் நல்லா அழுத்தி உரசிக் கொண்டு, சரியா வெடிப்பில் வைத்து அழுத்திக்கொண்டார். எனக்கு உடம்பெல்லாம் பத்தி எரிந்தது. அவர் என் காதில் திரும்ப ஷில்பா பல்லவியைப் பாட, அதை நானும் முணுமுணுத்தேன். 6 தடவை சொல்லி முடிக்கிறதற்குள்ள என்னால் மூச்சு விட முடியலை. அவருடைய உதடு காதில் உரசி உரசி புண்டை ஏகத்துக்குப் பொங்கி பேண்ட்டில வழிந்தது.
சாமியார்: "குமார். இப்ப நீ உன் ஊடகத்துக்கு நன்றி செலுத்த இந்த யாகரசத்தை அவ வாயில் மூன்று தடவை "ஜெய் லண்டு ராஜாவென்று சொல்லிக்கொண்டே ஊத்தனும்."
சங்கரன் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கிண்ணத்தை நீட்டினார். குமார் கையை கீழே இறக்கி, ஒரு கையை என் வலது முலை மேலே பிடிமானத்துக்கு வைத்துக் கொண்டு, இன்னொரு கையால் யாகரசத்தை எடுத்து என் வாயில் ஊற்றினார். அதே நேரம் முலையை அமுக்கி, தடவி முலைக்காம்பைப் பிடித்து மெல்ல நசுக்கிவிட்டார்.
இரண்டு பேர் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, மூணாவது மனுசன் என் மேலே படுத்து, முலைக்காம்பைத் திருகுவது எனக்கு அதீதமா உணர்ச்சியைக் கொந்தளிக்க வைத்தது. சுன்னியைப் புடவைக்கு மேலே புண்டையில் இன்னும் வேகமா அழுத்திக்கொண்டே "ஜெய் லண்டு ராஜா"ன்னு சொல்லித் திரும்ப யாகரசத்தை ஊத்தும் போது, முலைக்காம்பை மிக அழுத்தி நசுக்கினதும், ரசம் தொண்டைக்குள்ள போவதற்குள் என் புண்டை இஷ்டத்துக்கு ஒழுகி விட்டது.
காமச் சுகத்துக்கு என் உடம்பு துடிக்கிறதை மூன்று பேரும் பார்த்து ரசித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். மூணாவது தடவை ரசத்தை ஊத்தினதும், பூசை முடிந்துவிட்டதா சாமியார் சொன்னார். குமார் எழுந்து உட்கார்ந்ததும் நானும் எழுந்து உட்கார்ந்தேன். எனக்கு வேர்த்து உடம்பெல்லாம் கசகசவென்று இருந்தது. குமார் மேலே படுத்து அமுக்கினதில் மூத்திரம் முட்டிக்கொண்டு வந்தது.
"சாமி, நான் டாய்லெட் போகனும்"
சாமியார்: "எல்லாம் முடிந்தது அஞ்சலி. இனிமேல் நீ போகலாம். போகும்போது குமாரை கீழே இறக்கிவிட்டு விடு. அவரே டாய்லெட் எங்கே இருக்குன்னு காட்டுவார்"
குமாரை தோளில் தாங்கிக்கொண்டு மெல்லப் பூசை அறையை விட்டு வெளியே நடந்தோம். குமார் மாடியை விட்டு இறங்காமல் முதல் மாடியிலேயே கொஞ்ச தூரம் நடந்தார். போகும்போது மாடிப்படிக்குக் கீழே யாராவது வருகிறார்களா என்று எட்டிப்பார்த்தார். கழிப்பறை பூசை அறையிலிருந்து கொஞ்ச தூரமா இருக்கவேண்டும்.
போகும்போது உண்மையிலே எனக்கு அவர் என்னை எதாவது பண்ண வேண்டும் என்று ஆசையா இருந்தது. இவ்வளவு நேரம் மேலே படுத்துக் கொண்டு என்னை முழுதாகத் தூண்டிவிட்டதால், என் உடம்பு ஆண்பிள்ளையுடைய அணைப்புக்கு ஏங்கிக்கொண்டிருந்தது. இறுக்கிக் கட்டிப்பிடித்து முலையைக் கசக்கி, குண்டியைப் பிசைந்து, இப்படி எதாவது நடக்குமா என்று எதிர் பார்த்துக் கொண்டே போனேன்.
ஆனால் இந்த கிழம், எதுவுமே செய்யாமல் பவ்யமா என்னைப் பிடித்துக்கொண்டு நடந்தார். பூசையில் காட்டின ஆம்பளைத்தனத்தை இப்பொழுது அடக்கி வைத்துக் கொண்டு, கால் போன முடம் மாதிரியே இருந்தார். கிழவனை மனசுக்குள்ள கரித்துக் கொட்டிக்கொண்டே கழிப்பறை வாசலில் நின்றேன்.
"இங்கேயே நில்லுங்க. நான் போய்விட்டு வந்துவிடுகிறேன்" கடுப்பாகவே சொன்னேன்.
"அஞ்சலி. என்னால் தனியா நிற்க முடியாது. கீழே விழுந்துட்டால் ரொம்ப கஷ்டம்"
"அதற்கு என்ன செய்யனும்?"
"என்னையும் உன் கூட அழைச்சிட்டு போ"
பூசை என்பதால் என் உடம்பைத் தொடச் சம்மதித்தேன். அதெல்லாம் முடிந்து போனது. இவன் என்னைப்பத்தி என்ன நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்று கோபம் வந்தது.
"கூட அழைச்சிட்டு போனுமா. என்ன உளர்றீங்க?"
"அஞ்சலி, ஏன் கத்துற. எனக்கும் பூரின் போகனும். என்னால் ஒத்தையா நிற்க முடியாதென்று உனக்குத் தெரியும். நீ கொஞ்சம் பிடித்துக்கொண்டு நில்லு"
""ஓஹ்.. அதுக்கா", நான் பேசி முடிக்கிறதற்குள்ள அவர் என்னைக் கழிப்பறை உள்ள தள்ளிக்கொண்டு போனார்.
நானும் வேறு வழியில்லாமல் அவரை பிடித்துக்கொண்டு போய், கதவைச் சாத்தினேன். வெஸ்டர்ன் கழிப்பறை, க்லோஸெட் மூடி திறந்து இருந்தது. குமார் வாக்கிங் ஸ்டிக்கை அங்கிருந்த ஹங்கேரில் மாட்டிவிட்டு, இரண்டு நொடியில் பைஜாமாவை கீழே இறக்கி, பாதி விறைப்பில் இருந்த சுன்னியை வெளியே எடுத்துவிட்டார்.
சுன்னியை நேரடியா பார்த்ததும், என் உணர்ச்சி வேகம் அதிகமாகி, அவா் சிறுநீர் போக உதவி செய்கிறமாதிரி, டக்கென்று சுன்னியை கையில் பிடித்துக்கொண்டேன். நான் மிக நாகரிகமா இருக்கிற மாதிரி நடித்தேன். அவரும் ஒரு கையால் சுவரைப் பிடித்துக்கொண்டு இன்னொரு கையை என் தோள்பட்டையில் வைத்துக் கொண்டார். என் கை பட்டதும் சுன்னி சிறுநீர் போகாமல் விறைத்தது. நான் மெல்லக் குலுக்கிவிட்டேன்.
அவர் மெல்லத் தோளில் இருந்த கையை கீழே இறக்கி, அக்குளுக்குக் கீழே கொண்டு போய், சைடு வழியா என் முலையைப் பிடித்து அழுத்தினார். என்னுடைய முந்தானையைக் கொஞ்சமா விலக்கிவிட்டு, ரவிக்கைக்குள்ள முலைப் பிளவை பார்த்துக் கொண்டே முலையைப் பிசைந்தார். நான் கீழே பார்த்துக் கொண்டே இரண்டு கையாலும் சுன்னியை உருவினேன். 50 வயசில் குமாருக்கு உடனே சுன்னி முழுதாகக் கிளம்பி நட்டுக் கொண்டது எனக்கு ஆச்சரியமா இருந்தது.
என் புருசன் சுன்னி அளவுக்குக் கம்பீரமாகவே இருந்தது. சுன்னி முன் தோலைப் பின் பக்கம் இழுத்துவிட்டு, சுன்னி மொட்டை விரலால் தடவினேன். கொஞ்ச நேரம் குலுக்கத்திலேயே அவருக்கு மூச்சு வாங்க ஆரம்பித்தது. முலையை இன்னும் வேகமா பிசைந்து கொண்டிருந்தார். சட்டென்று சுவரில் வைத்திருந்த கையையும், முலையிலிருந்த கையையும் எடுத்து என் முகத்தைப் பிடித்து அவர் பக்கம் திரும்பினார்.
இரண்டு கையும் ஆதரவு இல்லாமல் கொஞ்சம் தடுமாறி என் மேலே சாய, சுன்னியிலிருந்து ஒரு கையை எடுத்து அவரை நல்லா தாங்கிப் பிடித்தேன். அவர் கொஞ்சம் நிலையா நின்றதும், என் உதட்டில் முத்தம் கொடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டார். நான் இதை எதிர் பார்க்கவில்லை. அவர் உதட்டிலிருந்து தப்பிக்க முயற்சி பண்ணியும், அவர் என்னை அசையாமல் பிடித்து, உதட்டைக் கவ்வி வாயில் எச்சிலை வழிய விட்டுவிட்டார். நிற்க முடியாத ஆளா இருந்தாலும், அவருடைய பலம் மிக அதிகமா இருந்தது.
நான் எவ்வளவோ முயற்சி பண்ணியும் என் உதட்டை விடுவிக்க முடியலை. நாக்கை உள்ள விட்டுத் துழாவி, உதட்டைச் சப்பி உறிந்தார். என் வலது கையில் அவருடைய சுன்னி இன்னமும் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. அவர் கொஞ்ச நேரத்தில் ஒரு கையை தலையிலிருந்து எடுத்து விட்டு, என் புடவை, பாவாடையை இடுப்பு வரைக்கும் தூக்கிட்டார். எல்லாமே கண் சிமிட்டுகிற நேரத்தில் நடந்தது. இடுப்புக்குக் கீழே அம்மணமா நின்றேன்.
என் மானத்தைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள, நான் சுன்னியை விட்டுவிட்டு புடவையைக் கீழே இழுத்துவிட முயற்சி பண்ணினேன். அவர் வலுக்கட்டாயமா திரும்ப மேலே தூக்கிவிட்டார். என் குண்டியை பேண்ட்டி மட்டும் மூடிக் கொண்டிருந்தது. நான் எவ்வளவோ முயற்சி பண்ணியும் முடியலை. அவர் இன்னும் உதட்டைச் சப்பி முத்தம் கொடுத்துக் கொண்டே என்னை ஒரு கையால் இறுக்கிப் பிடித்தார். அவர் கொஞ்சம் உதட்டைத் தளர விட்டதும் நான் முனகினேன்.
"வேண்டாம்... விடுங்க... ப்ளீஸ்... நான் முனகினது அவர் காதில் விழுந்ததா என்றே தெரியவில்லை.
கையை பின்னாடி. விட்டு என் பேணட்டியோட எலாஸ்டிக்கை இழுத்தார். நான் சுதாரிக்கிறதற்குள்ள இழுத்து குண்டிக்குக் கீழே தள்ளிவிட்டுவிட்டார். அவர் கை என் குண்டியில் நேரடியா அழுத்திப் பிசையப் பிசைய எனக்கு செமத்தியா சூடேறியது. பேண்ட்டி கீழே போனதும் அடுத்து அவர் என்னைத் திருப்பிக் குனிய வச்சி ஒலுக்க முயற்சி பண்ணினார்.
எனக்கும் செம மூடா இருந்தாலும், 50 வயசு கிழவன் என்கிட்ட மிக அதிகமாகப் போகிறானென்று கொஞ்சம் சுரனையும் இருந்தது. இந்த ஆளுக்குக் கையடித்து தண்ணீர் எடுத்து விட்டால் அடங்கிவிடுவான் என்று நினைத்தேன். இரண்டு கையாலும் சுன்னியைப் பிடித்துப் படு வேகமா குலுக்கினேன்.
வயசு அதிகமான காரணத்தால அவரால் இரண்டு நிமிசம் கூட தாக்குப்பிடிக்க முடியாமல் புளிச் புளிச் என்று இரண்டு தடவை விந்தை தரையில் கக்கினார். விந்து வெளியேறியதும் அவர் சுன்னி உடனே சுருண்டு கொண்டது. அவருக்கும் மூச்சு வேக வேகமா வரவே, என் புடவையைக் கீழே விட்டுவிட்டார். என் பேண்ட்டி. கழன்று காலுக்குக் கீழே விழுந்தது. சுவரில் மாட்டியிருந்த வாக்கிங் ஸ்டிக்கை எடுத்து ஊன்றிக்கொண்டு நின்றார். நான் மெல்ல அவரை கதவோரம் கொண்டுபோனேன்.
"கொஞ்ச நேரம் இப்படியே நிற்க முடியுமா?"
"ஏன்?"
"நான் யூரின் போய்விட்டு வரேன். கதவ பிடித்துக்கொண்டு நில்லுங்க"
கீழே கிடந்த பேன்டியை எடுத்து கையில் வைத்துக் கொண்டு, நேரா க்ளோசெட்ல புடவையை வழித்து உட்கார்ந்து "ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்" என்று மூத்திரம் அடித்தேன்.
அவர் என் புண்டைப் பக்கமே பார்த்தாலும், நான் துணியை இழுத்து மூடிக் கொண்டதால் எதுவும் தெரியவில்லை. திரும்ப பேன்டியை மாட்டிக்கொண்டு, அவரை தாங்கிப் பிடித்துக்கொண்டு கீழே போக நடந்தேன். மாடிப்படி இறங்கும்போது சங்கரனும், நந்தினியும் மேலே படியேறிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
சங்கரன்: "மேடம். உங்களுக்கு இனிமேல் வேலை இல்லை. நீங்கக் கீழேயே இருக்கலாம். எல்லாப் பூசையும் முடிந்ததும் கூப்பிடுகிறேன்"
நந்தினி: "அஞ்சலி, கீழே ஷில்பா ரூம்ல தனியாகத்தான் இருக்கா. நீ அவ கூட பேசிக் கொண்டிருக்கலாம்"
அப்பத்தான் எனக்குக் கொஞ்சம் நிம்மதி ஆனது. இல்லையென்றால் இந்த கிழம் என்னைச் சும்மாவிடாது.
"சரிங்க மேடம்"னு சொன்னேன்.
குமாருக்கு நான் ஊடகம். நந்தினிக்கு கண்டிப்பா சங்கரனாகத்தான் இருக்கும். குமாருக்கு செஞ்ச மாதிரி செய்வார்களா? இல்லை சாமியார் சொன்ன மாதிரி மகா தந்திர யாகமென்று துணியெல்லாம் அவிழ்த்து விட்டுச் செய்வார்களா? நான் அங்கேயே இருந்தால் அதையும் பார்த்திருக்கலாமே.
குமாருக்கு பூசை ஒரு மணி நேரம் நடந்தது. நந்தினிக்கு இன்னும் அதிக நேரமாகலாம். இந்த கிழம் எல்லாத்தையும் கெடுத்து விட்டதே என்று பலவிதமா யோசித்துக்கொண்டே படி இறங்கினேன். கீழே இறங்கினதும் சுப்பையா வந்து குமாரை கூட்டிக் கொண்டு போக, நான் ஷில்பா அறை எது என்று கேட்டுவிட்டுப் போய் மெல்லக் கதவைத் தட்டினேன்.
