Tag: Rassy Camren

செல்போனில் அலாரம் காதைக் கிழித்தது. மெல்லிய வெளிச்சத்தில் கண்களைக்கூடத் திறக்காமல் தலைக்கானிக்குக் கீழிருந்த செல்லைத் தடவி எடுத்து ஸ்னூஸ் மோடுக்குத் தள்ளிவிட்டு,  "இன்னும் பத்து நிமிடம் தூங்கிட்டு எழுந்திரிக்கலாம்" என்று நினைத்துக்கொண்டு திரும்பவும் தூக்கத்துக்குப் போனான்.  காலையில் எட்டு மணி வரைக்கும் தூங்குவது சென்னையில் மட்டுமல்ல, உலகத்தில்

சென்னை ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி பிளாட் ஃபாரத்தைக் கடந்துகொண்டிருந்தேன். வெயில் சுட்டெறித்தது. கழுத்து வழியே வழிந்த வியர்வை என் முயல்குட்டிகளுக்கு நடுவில் இறங்கி உள்ளிருக்கும் பிராவை நனைத்துக்கொண்டிருக்க சுற்றும் முற்றும் பார்த்தேன்."ஹாஹ்ஹ்ஹ" என்றொரு சத்தம் எனக்குப் பின் பக்கத்திலிருந்த் கேட்க திடுக்கிட்டவளாய் திரும்பினேன்."ஹாய்.." என்று புன்னகைத்தபடியே

"யோவ் மன்னாரு. சோத்துக்கே ரொம்ப கஷ்டமா இருக்குய்யா. எதாச்சும் ஒரு சின்ன ரோலாவது வாங்கிக்கொடுய்யா. உனக்கு புண்ணியமாப் போகும்" என்று தெருவில் போய் கொண்டிருந்த துனை நடிகர் ஏஜெண்டின், சப் – சப் – சப் ஏஜெண்டு மன்னாரை நிறுத்திக் கெஞ்சினாள் பரிமளா.  "அய்ய! என்ன பரிமளா. நான் என்ன உனக்கு உதவி பண்ணக் கூடாதுன்னா இருக்கேன். நீ ஒரு காலத்தில ரொம்ப பேமஸு. அதனால உன்ன எந்த ரோலுக்கும்

சென்னையை நோக்கி சீரான வேகத்த்தில் கார் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. பின் சீட்டில் அம்மா, அப்பா, அக்கா மூவரும் அமந்திருக்க நான் முன் சீட்டில் பாதி மூடிய கண்களுடன் இன்னும் பத்து நாள் கழித்து நடக்கப் போகும் என் முதலிரவுக்கு கனவில் ஒத்திகை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்."ஷயாம். என்னாடா இப்பவே பொண்டாட்டியப் பத்தி கனவு காண ஆரம்பிச்சிட்டியா" என்று அக்கா என்னைச் சீண்டினாள்."நீ சும்மாவே

என் பெயர் மகேஷ், வயது 34. கிட்டத்தட்ட பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு நாங்கள் சென்னையில் ஒரு வாடகை வீட்டில் வசித்து வந்தோம். நாங்கள் என்றால் நான், என் அப்பா, அம்மா மற்றும் அக்கா என நால்வர் உள்ள குடும்பம். எங்கள் அடுத்த போர்ஷனில் புதியதாக திருமணமான ஒரு தம்பதி குடி வந்தார்கள். அதில் கணவன் குவைத்தில் வேலை பார்த்து வந்தார். திருமணத்துக்காக விடுமுறையில் வந்தவர், திருமணம்

மாலை மயங்கத் தொடங்கியது. காலையிலிருந்து மலைரானியின் கொங்கைகளைச் சப்பியும், கசக்கியும் அதைச் சூடாக்கிக் கொண்டிருந்த சூரியக் காமுகன், அவளைப் புணர்வதற்காக மெல்ல மெல்ல முலை முகடுகளுக்கிடையில் விழுந்து, யாரும் பார்த்துவிடாமல் இருக்க முகத்தை மறைத்து மலைரானியின் மன்மத பள்ளத்தில் இறங்கிக் கொண்டிருந்தான்.சில்லென்ற காற்று சற்று வேகமாகவே வீசிய அந்த கிழக்குத் தொடர்ச்சி

"நித்யா, இன்னைக்கு உனக்கு என்னாச்சி. கல்யானி பாடுறச்சே சுதி சுத்திண்டு போகுது. உடம்பு எதுனாச்சும் சரியில்லையா" என்று என் கணவர் ரெஸ்ட் ரூமில் குடைந்து கொண்டிருந்தார். என்னால் அவருக்கு நேரடியாக பதில் சொல்ல முடியாத நிலை."அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லை. லேசா தலைவலி" என்று கண்ணை மூடிக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தேன்.  "ரெண்டு மூனு கச்சேரியா நானும் பார்த்துண்டே வரேன் நித்யா. அடிக்கடி

கல்யாணம் ஆகி வருடம் நாலாகிவிட்டது. எனக்கு கல்யாணம் ஆன அதே வரும் கட்டிகிட்ட சாந்தியும், சகுந்தலாவும் ஆளுக்கு ரெண்டு பிள்ளைங்கள வச்சிகிட்டு திரியிறாளுங்க. ஆனா எனக்கு மட்டும் இன்னும் ஆண்டவன் கண்ணே திறக்கல. ஊரெல்லாம் ஒரு மாதிரியாக பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். எனக்குத்தான் ஏதோ குறை என்று பாதிப்பேரும் என் புருசனுக்கு ஏதோ குறை என்று மீதிப்பேரும் வெறும் வாயை மெல்ல

மூனு நாளா விடாம மழை கொட்டோ கொட்டுன்னு கொட்டிகிட்டிருக்கு. எங்க சேரியில இருக்கிற பாதி குடிசைங்க தண்ணியில அடிச்சிட்டு போக எல்லாரும் பக்கத்துல இருக்கிற பழைய மண்டபத்துல போயி ஒண்டிகிட்டாங்க. என் குடிசை மட்டும் கொஞ்சம் மேட்டுப் பக்கம் இருக்கறதால அங்க இங்க கொஞ்சம் ஒழுகினாலும் பிரச்சினையில்லாம இருக்கேன். வேலைக்குப் போயி மூனு நாள் ஆச்சி. இருக்கிற காசெல்லாம் கொஞ்சம்

அழகு நிலையத்தில் வேலை பார்க்கும் ஜென்னியும், ரேவதியும் லீவு போட்டுவிட்டார்கள். இன்று சனிக்கிழமை கஷ்டமர்கள் அதிகம் வரமாட்டார்கள் என்பதால் நான் பார்த்துக்கொள்வதாகச் சொல்லிவிட்டேன். காலையிலிருந்து இரண்டு பேர் மட்டும் ஃபேஸியல் பண்ணிவிட்டுப் போனார்கள். தனியாக உட்கார்ந்திருப்பாது செம போர். டி.வி. யில் ஓடிக்கொண்டிருந்த பாடாவதி சீரியலைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் என்