Tag: Rassy Camren

இன்றோடு பத்து நாட்கள் ஆகிவிட்டது. மாலை 4 மணிக்கெல்லாம் வித விதமாக டிரஸ் போட்டுக்கொண்டு கையில் கிங்க்ஸை பற்ற வைத்தபடி இங்கும் அங்கும் அலைவதுமாக தினமும் இரண்டு மணி நேரமாவது செலவு செய்கிறேன். ஆனால் எதுவும் நடந்த பாடில்லை. சினிமாவுக்கு சான்ஸ் தேடுறேன்னு நினிக்கிறீங்களா! இல்லை! இல்லை!!. அடையாறு பார்க்கில் நின்று கொண்டு ஆண்ட்டிகளிடம் சான்ஸ் கிடைக்குமா என்று தான் இத்தனை

"டேய் மச்சான், உன் பக்கத்து வீட்டு ஜாஸ்மின் ஆண்ட்டி ஒரு மாதிரின்னு சொல்லிக்கிறாங்க. நீ ட்ரை பண்ணியிருக்கியாடா" என்று கேட்டான் ஜான்."டேய் அவங்க ரொம்ப நல்லவங்கடா! தப்பா பேசாத." என்று அவனை முறைத்தேன்."சும்மா நடிக்காத மாமு. நானும் போறப்ப வரப்பெல்லாம் பார்த்துகிட்டுதான் இருக்கேன். எப்ப பார்த்தாலும் ஆம்பளைங்களையே வெறிக்கப் பார்த்துகிட்டு நிக்கிறா. நான் மட்டும் பக்கத்து

கோட்டைக் கதவுகளை பெரும் மரங்களையும், வாரைகளையும் கொண்டு சாளுக்கிய வீரர்கள் இடிக்க முற்படுவதையும், அவர்கள் மீது பல்லவ காவலர்கள் விற்கூடங்களில் மறைந்துகொண்டு அம்பெய்வதையும், இன்னும் சிலர் எண்ணெய்க் கொப்பரைகளைச் சூடாக்கி எதிரிகள் மீது எண்ணெய் வார்த்து அவர்களின் வேகத்தை தடை செய்வதையும் அரண்மனை உப்பரிகையிலிருந்து பார்த்து கொண்டிருந்த பல்லவ இளவரசி மலர்விழியின்

காலையிலேருந்து ஒரே டென்ஷன். புது இடத்துக்கு வேலைக்கு போகப் போகிறேன். அதுவும் ஆண் / பெண் இருவரும் படிக்கும் கல்லூரியில் பாடம் எடுக்கப் போவது இது தான் முதல் முறை. காலேஜுக்கு போவதற்கு முன் என்னைப் பற்றி சொல்லிட்டா உங்களுக்கும் வசதியா இருக்கும்.  என் பேரு வித்யா. வயசு 34. யாராச்சும் கேட்டா 30 ஆகப் போகுதுன்னு 4 வருசமா சொல்லிட்டு இருக்கேன். இயற்பியல் பாடம் எடுக்கும் கல்லூரிப்

"டேய் காமேஷ்!. அங்க என்னாடா பார்த்துகிட்டு நிக்கிற. சாயங்காலம் ஆனா மொட்டை மாடியில அப்புடி என்ன தான் இருக்கோ" என்று முனகிக்கொண்டே மாடிப்படியை கடந்து வந்தாள் அக்கா. சுன்னி முழு விறைப்பில் லுங்கிக்குள் நட்டுக்கொண்டு நிற்க அதை குலுக்கிக்கொண்டிருந்தவன் அப்படியே நிறுத்திவிட்டு, சுன்னியை கைப்பிடிச் சுவற்றில் வைத்து அழுத்திக்கொண்டே தலையை மட்டும்

வழக்கம் போல அலுவலகத்துக்கு லேட். பள்ளியில் குழந்தையை விட்டுவிட்டு போய்ச் சேருவதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிடும். ஆனாலும் பிரச்சினையில்லை. எல்லார் மீதும் எரிந்து விழும் மேனேஜர் என்னை மட்டும் ஒன்றும் சொல்லமாட்டார். முடிக்க வேண்டியதை சரியான நேரத்தில் முடிக்காமல் வீட்டுக்குப் போக மாட்டேன் என்று தெரியும். இருந்தாலும் ஒவ்வொரு நாளும் லேட்டாக போவதில் எனக்கு

அந்த ஒதுக்குப் புறமான புறநகர்ப் பகுதியில் ஆட்டோவை நிறுத்திவிட்டு இறங்கினாள் ஷாலினி. சுற்றும் முற்று பார்த்துவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தாள். காலை 10 மணிக்கே வெயில் சுட்டெடுத்தது. ஓட்டமும் நடையுமாக தான் தேடி வந்த வீட்டை அடைந்து, கதவு திறந்தேயிருக்க உள்ளே நுழைந்துகொண்டாள்."வாடி செல்லம். சரியா வந்துட்டியே" என்று புன் சிரிப்புடன் அவளை வரவேற்றான் அபிஷேக்.வேகமாக நடந்து

"ராஜி, நான் வளைகாப்புக்கு அம்மா வீட்டுக்கு போயிடுவேன். வர ஆறு மாசமாகும். அதுவரைக்கும் வீட்டை நீ தான் பார்த்துக்கனும். நைட்டுக்கு மட்டும் அவருக்கு சாப்பாடு பண்ணி கொடுத்துடு. பகல்ல கடையில சாப்பிட்டுக்குவாரு. கொஞ்சம் சிரமம் பார்க்காம கவனிச்சிக்கடி. உன்னை நம்பித்தான் போறேன்", திவ்யா சொல்லும் போதே என் அடிவயிற்றில் அமிலம் சுரக்க ஆரம்பித்தது.'ஒரு நாள், இரண்டு நாளென்றால்

காலையில் எழுந்தது முதலே எனக்கு இருப்பு கொள்ளவில்லை. மனதிற்குள் எதோ ஒரு வித படபடப்பு. உற்சாகம். டவலை எடுத்துக் கொண்டு பாத்ரூம் சென்றேன். துணியெல்லாம் அவிழ்த்துவிட்டு, குழாயில் தண்ணிரைத் திறந்துவிட்டு, இரண்டு கப் நீரை எடுத்து மேலே ஊற்றிக்கொண்ட பிறகுதான் ஞாபகம் வந்தது, ’அட சே! பல் துலக்கவில்லை .பிரஸ், பேஸ்ட் எதும் எடுக்கவில்லை. லூசு மல்லிகா! ம்க்கும்” என்னைப் பார்த்து

செல் போனில் நம்பரை டயல் செய்தேன். ரிங் போன சற்று நேரத்தில் மறு முனையில் “ஹலோ” என்று கொஞ்சும் குரலில் பதில் வர ”ஹலோ நிர்மலா! நான் இன்னும் முப்பது நிமிசத்தில அங்க இருப்பேன். நீ ரெடியா கிளம்பியிரு” என்றேன்,“சரிங்க அத்தான், வரும் போது பிரட் வாங்கிட்டு வாங்க’ மறுபடியும் கிளி பேசியது.“சரிடி, வாங்கிட்டு வரேன். வச்சிடு”“என்னது, சரி-டி-யா. இருங்க அக்காகிட்ட சொல்றேன்” என்று கிளி